Mistige berglandschappen, eeuwenoude bossen, hunebedden, runestenen en oude grafheuvels: dat zijn de beelden die Xenis Emputae Travelling Band bij mij oproept. Ook het nieuwste album, A Prism for Annwn, ademt deze sfeer uit.

Xenis Emputae Travelling Band, het eenmansproject van Phil Legard, maakt psychedelische ambient met een vleugje folk. Juist door die folk-invloeden, wat terug te horen is in het gebruik van o.a. fluit, snaarinstrumenten, doedelzakken, strijkers en af en toe flarden van een liedje, krijgt de muziek zijn unieke sfeer. Xenis Emputae Travelling Band heeft dan ook een warme uitstraling, die eerder een soort organische natuurmystiek uitademt dan een kille, lege duisternis, zoals bij andere (dark) ambientprojecten nog wel eens het geval is. Bijzonder is nog dat alle nummers gekoppeld zijn aan bijzondere plaatsen in de natuur. Phil trekt door heel Brittannië en componeert de nummers op verschillende plaatsen die hem inspiratie geven.

A Prism for Annwn sluit goed aan bij het oudere werk van Xenis Emputae Travelling Band, maar heeft toch ook duidelijk nieuwe elementen. Zo zijn er strijkinstrumenten toegevoegd, die een sfeervolle aanvulling zijn op het bestaande instrumentarium. Ook valt het me op dat de individuele nummers qua sfeer meer op elkaar aansluiten dan bij ouder werk, zoals Under a Soular Moon of Lords of the Green Grass. Enerzijds zorgt dit voor meer samenhang, maar het maakt A Prism for Annwn ook wat minder afwisselend, wat ik wel jammer vind. Verder valt er eigenlijk niets aan te merken op dit album. Het is een mooie cd met rustige, sfeervolle nummers. Het laatste nummer "Epilogue: Lord Jesus, When I Think of Thee" vind ik er in het bijzonder uitspringen. Niet alleen heeft dit nummer wat meer afwisseling in melodie, ook de dromerige, gelaagde fluitsolo waarmee de cd wordt afgesloten vind ik erg mooi.

D.M.K.