nederlands
englishAlle inhoud is © 2006-2009, Evening of Light.
Deze drievoudige split is uit de eerdere jaren van het Ierse Deserted Village label, maar het is een van de uitverkochte releases die ze gratis online hebben gezet. Een goede zaak, want dit is een uitstekend album vol akoestische soundscapes en improvisaties van iedere artiest.
Peter Wright opent het album met drie warme, heldere dronenummers. Aan het begin van het zich langzaam ontwikkelende "Plume" horen we nog het getokkel van individuele snaren, maar geleidelijk worden ze ondergedompeld in golven van rustgevende goudkleurige drones. Richting het einde van het nummer treedt er een subtiele verandering in de toon op, wat de brug naar het tweede nummer, "Coruscation", vormt, dat op zijn beurt weer naadloos in "Heat Haze" overgaat. Alles bij elkaar is dit misschien geen grensverleggend materiaal, maar het is zeker erg effectief. Fijne akoestisch-gebaseerde, glinsterende ambient zoals het hoort, en goed voor twintig minuten wegdromen.
The North Sea van Brad Rose horen we hier in een vroeg stadium, vergeleken met de recentere releases. Op deze split richt hij zich geheel op geïmproviseerde pianonummers. Soms met en soms zonder effecten weet hij de kalme, rustgevende sfeer van deze split voort te zetten, terwijl hij toch ook een eigen stempel erop drukt. Hier aan daar zijn het lieve liedjes, maar vaak ook vaag of vervreemdend, en soms melancholisch.
Het beste is echter voor het laatst bewaard. We horen David Colohan als Agitated Radio Pilot, en wel in soundscape-modus. Dat deed hij ook al eens op andere releases, maar zelden zo mooi als hier, zeker gezien dit uit 2005 stamt. "Broken Hill" leidt ons meteen in in deze stijl, met gelaagde accordeon- en orgeldrones. Subtiele melodische ontwikkelingen en live geluiden worden samengeweven, waardoor een adembenemend melancholish geluidslandschap ontstaat. Het korte, mooie "For Karen Ava" is gebaseerd op een treurige cellomelodie, die later wordt ondersteund door orgeldrones en vaag geknisper, dat op een bepaalde manier voor mooie percussie zorgt. De split eindigt met "Umberumberka", dat wederom is gebaseerd op orgeldrones, en verder verfraaid door cello en de woordenloze zang van David. Dit zijn drie absoluut prachtige nummers, en tot nu toe weet alleen het geweldige "The Barren Ground Assembly" dit niveau te evenaren waar het op soundscapes aankomt. Op dit gebied zijn dit enkele van de beste nummers die ik ken, en ik hoop dat Agitated Radio Pilot ze zo blijft maken.
Alles bij elkaar is dit een uitstekende split, vol kalme en emotionele muziek. Probeer het origineel ergens tweedehands te vinden, om misschien nog beter: download hem gratis. Hoe dan ook, laat deze plaat niet schieten als je van een deze projecten houdt, of gewoon van goede akoestische en/of ambient muziek.
O.S.
Peter Wright opent het album met drie warme, heldere dronenummers. Aan het begin van het zich langzaam ontwikkelende "Plume" horen we nog het getokkel van individuele snaren, maar geleidelijk worden ze ondergedompeld in golven van rustgevende goudkleurige drones. Richting het einde van het nummer treedt er een subtiele verandering in de toon op, wat de brug naar het tweede nummer, "Coruscation", vormt, dat op zijn beurt weer naadloos in "Heat Haze" overgaat. Alles bij elkaar is dit misschien geen grensverleggend materiaal, maar het is zeker erg effectief. Fijne akoestisch-gebaseerde, glinsterende ambient zoals het hoort, en goed voor twintig minuten wegdromen.
The North Sea van Brad Rose horen we hier in een vroeg stadium, vergeleken met de recentere releases. Op deze split richt hij zich geheel op geïmproviseerde pianonummers. Soms met en soms zonder effecten weet hij de kalme, rustgevende sfeer van deze split voort te zetten, terwijl hij toch ook een eigen stempel erop drukt. Hier aan daar zijn het lieve liedjes, maar vaak ook vaag of vervreemdend, en soms melancholisch.
Het beste is echter voor het laatst bewaard. We horen David Colohan als Agitated Radio Pilot, en wel in soundscape-modus. Dat deed hij ook al eens op andere releases, maar zelden zo mooi als hier, zeker gezien dit uit 2005 stamt. "Broken Hill" leidt ons meteen in in deze stijl, met gelaagde accordeon- en orgeldrones. Subtiele melodische ontwikkelingen en live geluiden worden samengeweven, waardoor een adembenemend melancholish geluidslandschap ontstaat. Het korte, mooie "For Karen Ava" is gebaseerd op een treurige cellomelodie, die later wordt ondersteund door orgeldrones en vaag geknisper, dat op een bepaalde manier voor mooie percussie zorgt. De split eindigt met "Umberumberka", dat wederom is gebaseerd op orgeldrones, en verder verfraaid door cello en de woordenloze zang van David. Dit zijn drie absoluut prachtige nummers, en tot nu toe weet alleen het geweldige "The Barren Ground Assembly" dit niveau te evenaren waar het op soundscapes aankomt. Op dit gebied zijn dit enkele van de beste nummers die ik ken, en ik hoop dat Agitated Radio Pilot ze zo blijft maken.
Alles bij elkaar is dit een uitstekende split, vol kalme en emotionele muziek. Probeer het origineel ergens tweedehands te vinden, om misschien nog beter: download hem gratis. Hoe dan ook, laat deze plaat niet schieten als je van een deze projecten houdt, of gewoon van goede akoestische en/of ambient muziek.
O.S.