nederlands
englishAlle inhoud is © 2006-2009, Evening of Light.
Wolfmangler is een nevenproject van experimentele folk-artiest D. Smolken, die bekend is van Dead Raven Choir. Waar Dead Raven Choir vooral de wereld van griezelige folk of rauwe black metal verkent, meestal gecombineerd met bestaande gedichten en nummers, focust Wolfmangler juist meer op een geluid dat ergens in de mistige regionen tussen duistere folk en funeral doom metal ligt. Het spreekt voor zich dat dit voor een origineel geluid zorgt, maar het is ook moeilijk om dit geluid overtuigend neer te zetten. Toch slaagt D. Smolken daar in.
Het debuutalbum van Wolfmangler was My Guitar Wants To Kill Your Wolves, en werd in 2004 uitgebracht door Brad Rose op Foxglove Records. Die cd had een meer expliciete drone-achtige doom metal sound door het sporadische gebruik van electrische gitaar. Dit is niet het geval bij Dwelling in a Dead Raven..., dat bijna geheel akoestisch is. Met gesproken teksten, contrabas, drums (lees: pauken), fluit en blazers, krijgt Wolfmangler het voor elkaar om geluid te creeëren dat zo duister, organisch en zwaar is dat het vele moderne doom metal bands overtreft.
Het album begint met "Dirge for a Viking Asshole", dat gebaseerd is op "de dood van Åse" uit de "Peer Gynt Suite" van Edvard Grieg. Dit nummer zet meteen de toon voor de rest van het album, dat duister en zwaar is, en doordrenkt met simpele, maar pakkende melodieën. Het hoogtepunt van dit album is "The First Elegy", dat met zijn zware pauken herinnert aan de intensere momenten van Until Death Overtakes Me. Je zou dit album dan ook kunnen omschrijven als een akoestische versie van dat soort funeral doom metal. Deze cd weet overigens niet geheel te overtuigen. Op sommige momenten wordt het allemaal iets te monotoon naar mijn smaak en de stem is te zacht afgemixt. De teksten staan niet afgedrukt in het boekje en zo wordt het wel erg moeilijk om te volgen waar D. Smolken over bazelt, wat toch wel goed zou zijn geweest voor de sfeer.
Dus, ondanks een paar minpuntjes is dit toch een degelijk album dat de wat breder geïnteresseerde liefhebbers van doom metal en experimentele folk zal aanspreken. Het Wolfmangler geluid is een canvas dat ruimte biedt voor een breed scala aan obscure interpretaties, zoals je kunt opmaken uit andere recensies van dit album op internet.
O.S.
Het debuutalbum van Wolfmangler was My Guitar Wants To Kill Your Wolves, en werd in 2004 uitgebracht door Brad Rose op Foxglove Records. Die cd had een meer expliciete drone-achtige doom metal sound door het sporadische gebruik van electrische gitaar. Dit is niet het geval bij Dwelling in a Dead Raven..., dat bijna geheel akoestisch is. Met gesproken teksten, contrabas, drums (lees: pauken), fluit en blazers, krijgt Wolfmangler het voor elkaar om geluid te creeëren dat zo duister, organisch en zwaar is dat het vele moderne doom metal bands overtreft.
Het album begint met "Dirge for a Viking Asshole", dat gebaseerd is op "de dood van Åse" uit de "Peer Gynt Suite" van Edvard Grieg. Dit nummer zet meteen de toon voor de rest van het album, dat duister en zwaar is, en doordrenkt met simpele, maar pakkende melodieën. Het hoogtepunt van dit album is "The First Elegy", dat met zijn zware pauken herinnert aan de intensere momenten van Until Death Overtakes Me. Je zou dit album dan ook kunnen omschrijven als een akoestische versie van dat soort funeral doom metal. Deze cd weet overigens niet geheel te overtuigen. Op sommige momenten wordt het allemaal iets te monotoon naar mijn smaak en de stem is te zacht afgemixt. De teksten staan niet afgedrukt in het boekje en zo wordt het wel erg moeilijk om te volgen waar D. Smolken over bazelt, wat toch wel goed zou zijn geweest voor de sfeer.
Dus, ondanks een paar minpuntjes is dit toch een degelijk album dat de wat breder geïnteresseerde liefhebbers van doom metal en experimentele folk zal aanspreken. Het Wolfmangler geluid is een canvas dat ruimte biedt voor een breed scala aan obscure interpretaties, zoals je kunt opmaken uit andere recensies van dit album op internet.
O.S.