Wolven evolueren. Dat weten we al sinds 1998, toen Ulver het epische en experimentele Themes from William Blake's The Marriage of Heaven and Hell uitbracht. Sindsdien klonk geen album als een ander. Mijn waardering voor de albums wisselde ook. Themes... vond ik erg goed, maar Metamorphosis deed me niet veel. Perdition City reken ik tot het beste in duistere stadsmuziek, maar Teachings in Silence liet me relatief koud. A Quick Fix of Melancholy was een van mijn favoriete platen van 2003, maar Blood Inside heeft me nooit kunnen bekoren. Zoals blijkt zet het patroon zich voort, want Shadows of the Sun is zeker een van mijn favorieten van dit jaar.

Wederom geven deze gekke Noren weer een andere draai aan hun muziek. Blood Inside bevatte een hoop herrie en chaos, maar dit album is gestroomlijnd, vaak meditatief en kalm, en over het algemeen met een treurige en bedachtzame sfeer. De warme ambient, zachte stemmen en subtiele theremin van "EOS" maken dat meteen duidelijk. "All the Love" is intenser, met de toevoeging van uitstekende pianomelodieën, mooie trompet en electronische beats. De prachtige pianomelodieën blijven overheersen op "Like Music" en "Vigil", met ruime voorsprong mijn twee favoriete nummers van dit album. Sommige delen hier bevatten nog meer uitstekende glisterende ambient, op het laatsgenoemde nummer door niemand minder dan Fennesz. En laten we de uitstekende zang van Rygg niet vergeten!

Deze zang wordt intenser op de volgende twee nummers. Het titelnummer is vrij gevariëerd, van de warme dronende zonsondergang van de intro naar de typische 'drum 'n' piano' van de latere stukken, die een zeker prog-gevoel hebben, wat me zelfs enigszins aan Opeth doet denken. "Let the Children Go" is een wat zwaarder nummer, zeker wat betreft de intensiteit van het ritme en de stemmen, evenals de oosterse trompetsolo. Dan is er nog "Solitude". Voordat ik het album hoorde was deze Black Sabbath-cover een van de nummers waar ik het meest naar uitkeek. Maar uiteindelijk, hoewel ik het een goed nummer vind, valt het toch in het niet bij Ulver's eigen composities. De laatste twee nummers sluiten het album uiteindelijk af zoals het begon: contemplatief en duister.

Er zijn eigenlijk maar twee dingen die me storen aan dit album, al is het maar een klein beetje. Ten eerste vind ik dat de teksten wat aan de lichte of zelfs voorspelbare kant zijn, zeker voor een groep van dit experimenteel kaliber. Daarnaast is er de productie: die is nogal... gladjes. Aan de ene kant is dit goed. De uitstekende en gedetailleerde nummers krijgen zo een mooie gepolijste afwerking, wat Shadows of the Sun uitermate geschikt maakt om door een breed publiek ontdekt te worden. Toch hadden wat meer rauwe randjes en verrassing geen kwaad gekund.

Maar, dit is muggezifterij, want het is een geweldig album, en dan heb ik het nog niet eens over de sublieme foto op de voorkant gehad! Respect voor de anonieme fotograaf. Shadows of the Sun is een uitstekende experimentele plaat, aan te raden aan alle avontuurlijke luisteraars.

O.S.