nederlands
englishAlle inhoud is © 2006-2009, Evening of Light.
Ghosts is een van die albums waarop ik al een tijd zat te wachten. Tony Wakeford was dit project begonnen met het MP3-album The Turning Wheel op Woven Wheat Whispers in 2006, maar heeft sindsdien versterking gevonden in de persoon van Andrew King. Samen met een indrukwekkende rij gastartiesten (waaronder Kris Force, Reeve Malka en John Murphy), hebben deze mannen de uitstekende en genre-definiërende spookverhalen van M.R. James behandeld op dit interessante en originele album.
Degenen die denken dat Wakeford is blijven hangen in de recht-toe-recht-aan neofolk van het vermaarde Sol Invictus moeten beslist nog eens goed kijken, want de goede man heeft de laatste jaren een fijne voorliefde laten zien voor muzikaal experiment. Eerder dit jaar zag de uitstekende samenwerking met Nick Grey en Kris Force (als Grey Force Wakeford) al het licht: het prachtige en subtiele Marble Heart. Deze nieuwste van The Triple Tree is geen uitzondering. Ghosts is samengesteld uit originele composities die zeker invloeden vertonen uit de neofolk-achtergrond van beide heren, maar we horen ook ambient, neoklassiek, Wakeford's funky bas, en natuurlijk traditionele zang zoals Andrew King die met verve uitdraagt. Het resultaat als geheel is behoorlijk divers, maar samenhangend qua sfeer.
Dat is natuurlijk ook de opzet van een dergelijk conceptalbum. Zoals ook de verhalen van James verschillende thema's laten zien is de achterliggende teneur er altijd een van angst en mysterie: een ingetogen tegenhanger van de splatterhorror van vandaag. De spoken zijn natuurlijk de echte hoofdrolspelers in deze verhalen van verboden esoterie, tragedie en gruwelijke misdaad. Zo ook de muziek op dit album, die afwisselend episch, mystiek, onthutsend, pakkend, maar altijd overtuigend is.
Het album verschilt nogal van zijn voorganger, die weer was gespitst op dromerige ambient herhalingen, en ligt wat meer in de richting van Grey Force Wakeford qua stijl, maar met een duisterder sfeer, en meer folkinvloeden in de muziek zelf. Een andere verwijzing moet natuurlijk English Heretic zijn, ook geen vreemden in de wereld van M.R. James. Hun interpretatie van "Oh, Whistle, and I'll Come to You" op het album the 2006 album Wyrd Tales was eveneens briljant. Het verbaast met dan ook niet dat The Triple Tree dankbaar gebruik maakt van de veldopnames van English Heretic. Tenslotte moet Andrew King's samenwerking met Les Sentiers Conflictuels genoemd worden, die een vergelijkbare combinatie van gesproken tekst en horrorsfeer bevat.
Deze plaat behoeft weinig verdere beschrijving. De cruciale elementen zijn geraffineerde duistere experimentele muziek en een verdienstelijke tekstuele en narratieve basis in de klassieke spookverhalen van James. Het is zeker geen toegankelijk geheel wanneer je een bepaalde gevestigde muzikale stijl verwacht, maar ik kan niet anders dan dit album aanraden aan iedereen die denkt er klaar voor te zijn om dit werkje vol experimentele muzikale horror te verwerken.
O.S.
Degenen die denken dat Wakeford is blijven hangen in de recht-toe-recht-aan neofolk van het vermaarde Sol Invictus moeten beslist nog eens goed kijken, want de goede man heeft de laatste jaren een fijne voorliefde laten zien voor muzikaal experiment. Eerder dit jaar zag de uitstekende samenwerking met Nick Grey en Kris Force (als Grey Force Wakeford) al het licht: het prachtige en subtiele Marble Heart. Deze nieuwste van The Triple Tree is geen uitzondering. Ghosts is samengesteld uit originele composities die zeker invloeden vertonen uit de neofolk-achtergrond van beide heren, maar we horen ook ambient, neoklassiek, Wakeford's funky bas, en natuurlijk traditionele zang zoals Andrew King die met verve uitdraagt. Het resultaat als geheel is behoorlijk divers, maar samenhangend qua sfeer.
Dat is natuurlijk ook de opzet van een dergelijk conceptalbum. Zoals ook de verhalen van James verschillende thema's laten zien is de achterliggende teneur er altijd een van angst en mysterie: een ingetogen tegenhanger van de splatterhorror van vandaag. De spoken zijn natuurlijk de echte hoofdrolspelers in deze verhalen van verboden esoterie, tragedie en gruwelijke misdaad. Zo ook de muziek op dit album, die afwisselend episch, mystiek, onthutsend, pakkend, maar altijd overtuigend is.
Het album verschilt nogal van zijn voorganger, die weer was gespitst op dromerige ambient herhalingen, en ligt wat meer in de richting van Grey Force Wakeford qua stijl, maar met een duisterder sfeer, en meer folkinvloeden in de muziek zelf. Een andere verwijzing moet natuurlijk English Heretic zijn, ook geen vreemden in de wereld van M.R. James. Hun interpretatie van "Oh, Whistle, and I'll Come to You" op het album the 2006 album Wyrd Tales was eveneens briljant. Het verbaast met dan ook niet dat The Triple Tree dankbaar gebruik maakt van de veldopnames van English Heretic. Tenslotte moet Andrew King's samenwerking met Les Sentiers Conflictuels genoemd worden, die een vergelijkbare combinatie van gesproken tekst en horrorsfeer bevat.
Deze plaat behoeft weinig verdere beschrijving. De cruciale elementen zijn geraffineerde duistere experimentele muziek en een verdienstelijke tekstuele en narratieve basis in de klassieke spookverhalen van James. Het is zeker geen toegankelijk geheel wanneer je een bepaalde gevestigde muzikale stijl verwacht, maar ik kan niet anders dan dit album aanraden aan iedereen die denkt er klaar voor te zijn om dit werkje vol experimentele muzikale horror te verwerken.
O.S.