Sacrificare is het nieuwste album van het Duitse Von Thronstahl. Ik moet eerlijk zeggen dat ik de band eigenlijk niet goed ken. De paar nummers die ik gehoord heb, hebben geen indruk op me gemaakt en de rechtse reputatie van Josef K. maakte het voor mij niet bepaald aantrekkelijker om de band nog eens nader te onderzoeken. Maar goed, dit betekent natuurlijk ook dat ik me niet echt verdiept heb in de band en toen ik dit album kreeg, besloot ik het dan ook eens goed te beluisteren, om te kijken of mijn aanvankelijke indruk terecht is.

Wat we hier horen is neo-folk met hier en daar wat rock, pop en martial invloeden, die sterk doet denken aan Death in June en hier en daar ook aan Laibach (m.n. de nummers met een duidelijke knipoog, zoals "Dressed in Black Uniforms"). Dit is ook meteen het grote minpunt voor mij aan Von Thronstahl, ik had liever een sterker eigen geluid gehoord. Eigenlijk word ik zo onderhand een beetje moe van al die -al dan niet goed uitgevoerde- eindeloze voorzettingen van bands die ruim twintig jaar geleden al dit soort muziek maakten -toen het nog fris en vernieuwend was. Als je hier echter maar niet genoeg van kan krijgen, kan ik je zeggen dat de muziek op dit album over het algemeen redelijk tot goed in elkaar zit (hier kom ik zo nog op terug), en dat het qua uitvoering en productie prima klinkt. Ook het artwork ziet er netjes uit.

Omdat het een vrij lange CD is, zal ik een paar nummers bespreken die me op de een of andere manier opvielen. "Molti Piu Onore" is eigenlijk een zeer irritant, maar pakkend nummer, met o.a. een stevige poppy beat, vaag koortje, trompet, gitaar en zang. "Gloomy White Sunday" is een van de betere nummers. Een sfeervol nummer, dat echter door de akoestische gitaar en belletjes zeer sterk aan Death in June doet denken, hetzelfde geldt voor "Mother of Mercy (version)". Een mooie gitaarmelodie horen we op "Berg-Einsamkeit", een rustig nummer dat me wel weet te bekoren. "The Four Horsemen of the Apokalypse" is een leuk en pakkend nummer, waarvan de melodie van een ouder nummer van Aphrodite's Child komt. Het had naar mijn smaak alleen iets eerder had mogen eindigen, hetzelfde valt overigens te zeggen over "Ganz In Weiss Und Ganz In Eisen" -en alweer doen de gitaar en 'belletjes' in het eerder genoemde nummer me te veel denken aan Death in June. De zang van Josef K. vind ik ook niet overal even goed uitkomen. Het past goed bij een nummer als "Gloomy White Sunday", maar het irriteert me bij iets als "Undefinierbare Sehnsucht", maar dit is meer een persoonlijke voorkeur.

Nou ja, het zal zo onderhand wel duidelijk zijn wat mijn belangrijkste punt van kritiek is... Een paar aardige nummers, maar nergens origineel. Als je dit niet erg vindt, en je kan maar niet genoeg krijgen van neo-folk in de richting van Death in June, dan kan je dit album zeker aanschaffen. Als je echter, zoals ik, liever iets origineels hoort in de toch al zo verzadigde neo-folk scene, kan je dit album beter overslaan.

D.M.K.