Na een lange wachttijd kreeg ik eindelijk het nieuwste album onder ogen van het Amerikaanse experimentele folkproject The Gray Field Recordings, de creatie van R. Loftiss. Het was het wachten zeker waard, mag ik wel zeggen, want The Weaver's Daughter is een prachtig album geworden, net zo vervreemdend mooi als zijn voorganger Hypnagogia, maar met misschien nog net wat meer verfijning.

De basis-sound is niet veel veranderd: verontrustende akoestische melodieën, noise, industriële geluidseffecten, op enkele nummers de viool van Justin Jones, en overal de zachte stemmen en fluisteringen van R. zelf, die verhaalt over pijn, verloren herinneringen en dromen. Althans, dat is het gevoel dat tijdens het luisteren bij mij naar boven komt, waar de stemmen samensmelten met de muziek om die unieke sfeer neer te zetten waar ik bij het vorige album al zo enthousiast over was. Alsof geesten de keuken van je bouwvallige huis op het platteland overhoop halen, terwijl oma een ballade zingt op de veranda. En nog veel meer, want ik wil zeker niet de indruk wekken dat de muziek een goedkoop horroreffect beoogt. Meer dan dat: deze nummers putten direct uit die verborgen dromen en angsten die we liever niet onder ogen zien, maar ook uit de melancholieke schoonheid van de realisatie dat ze deel uitmaken van het leven en niet kunnen worden genegeerd.

Ik word weer poëtisch, iets dat wel vaker gebeurd bij albums van een zeker kwaliteitsniveau. The Weaver's Daughter is kort, maar erg krachtig, en een van de essentiële platen dit jaar op het gebied van experimentele folk en ambient. De CD is verpakt in een handgestempelde gatefold, dichtgebonden met koord en verzegeld met was; een editie van 100 stuks, dus wees erbij zolang het nog kan. Weinig kans dat je er spijt van gaat krijgen.

O.S.