Het duo James Woodhead en Chet Scott is terug met hun tweede album, en het is dit keer een lange reis! The Dark Path to Spiritual Expansion, zoals de titel verraadt, een lange en duistere muzikale pelgrimstocht, uitgesmeerd over twee CD's met ieder vier nummers en een uur muziek. De belangrijkste muzikale vorm van deze tocht is duistere folk, maar bij dit project lijken invloeden uit ambient, blues en zelfs doom metal nooit ver weg te zijn.

De eerste "Collection" begint met het erg lange "In Through a Desert Door...", dat bijna geheel is gebaseerd op zich langzaam ontwikkelende melodieën op gitaar, bouzouki en orgel. Bij dit soort nummers kun je een parallel trekken met bepaalde funeral doom metal, zoals misschien een akoestische versie van Mournful Congregation. Dit nummer is overigens ook goed te vergelijken met het openingsnummer van het debuut album: lang, maar goed. "Procession of Burning Flowers" is een leuk 'kort' stuk, met name gebaseerd op bluesy gitaar, met later van leuke percussie en stemsamples. "Hehaka" begint traag, met een subtiele duistere ambient intro, maar wel met een zware trommel op de achtergrond. Na enkele minuten begint de hoofd-gitaarmelodie, ergens tussen blues en folk. De zang is hier ook erg goed. Het titelnummer is ook een van de beter nummers op het album. Hoewel het in zijn geheel bestaat uit het herhalen van één enkele bouzoukimelodie wordt het niet saai; integendeel, het is volkomen hypnotiserend, terwijl je mee wordt genomen op de duistere reis die in de teksten omschreven wordt.

De tweede helft begint op een vergelijkbare manier als de eerste, hoewel "Our Limbs..." wat korter is dan het openingsnummer. Het hoofdnummer, en zwaarste stuk van het album is ongetwijfeld het uitstekende "Grey Like a Moon...". Het duurt bijna 27 minuten, en is nogal wat om in een keer tot je te nemen, maar dat zal de ervaren luisteraar niet afschrikken, me dunkt. Van een subtiele ambient intro met houtblazers (doet me op een positieve manier aan Far Black Furlong denken), gaat het nummer over in een episch ritueel van trommels, orgeldrones en smekende stemmen op de achtergrond. Het zwelt steeds verder aan, waarbij ook nog eens uitstekende strijkers toegevoegd worden. Na de climax van het nummer is het ongeveer het laatste kwart weggelegd voor een prachtig kalm stuk met bas, strijkers en electrische gitaar. Het derde nummers is een van de kortere, opgebouwd rond de tekst over de Banshee, maar ook met gast-Banshee-zang door Chet's vrouw (en ontwerpster van de prachtige verpakking!) Rachel. Het laatste nummer moet echter ook nog even genoemd worden: een prachtig stuk zwevende ambient met een uitstekend samenspel van piano, drones en zeesamples.

Hoewel het album hier en daar een klein beetje langdradig kan zijn is het erg indrukwekkend hoe deze twee heren een album van twee uur toch interessant en bevredigend weten te maken. De grote verscheidenheid aan instrumenten en klanken geven de muziek een erg gedetailleerd geluid, en hoewel mensen met een korte aandachtsspanne dit waarschijnlijk niet de moeite waard zullen vinden, zou toch iedere liefhebber van experimentele muziek dit toch eens moeten beluisteren. Er is nog ruimte voor verbetering, maar er bestaat geen twijfel dat The Elemental Chrysalis goed op weg is.

O.S.