De tweede uitgave op het Welshe drone/ambient-label Quiet World is deze: Small Worlds door een van Engeland's meest ervaren droneartiesten, Darren Tate (ook van Ora and Monos). Het lijkt erop dat de samenwerking tussen hem en Quiet World-eigenaar Ian Holloway dusdanig goed beviel dat de laatste besloot om ook een van Tate's albums uit te geven. Alweer een goede gang van zaken voor het label, want hoewel Small Worlds alweer slechts een plaat is voor kenners van obscure ambient, is het een zeer passende release voor het label.

Ik heb nog geen ander werk van Tate gehoord, maar op deze presenteert hij een minimalistische en vervreemdende aanpak, die toch ook de subtiliteit laat zien van iemand die weet waar hij mee bezig is. De eerste van de drie titelloze nummers is ook de kortste, gebaseerd op spacy, zweverige melodieën en toegevoegde drones, kleine effecten en klanken. Het tweede nummer is wat zwaarder, met een dikke vervormde drone op de achtergrond, die later wordt vergezeld door vage electrische gitaarklanken: willekeurige noten, delay, stemmen en ontstemmen. Het laatste nummer, dat meer dan de helft van de speeltijd in beslag neemt, begint met een fluctuerende drone, stukjes orgel, en meer gitaarklanken. Deze elementen ondergaan allemaal een geleidelijke ontwikkeling, waarbij met name de drone intenser wordt.

Passend bij de titel roept Tate kleine werelden van zichzelf op, ieder met een eigen klank en sfeer. Letterlijk buitenaards. Ik denk dat dit album interessant is voor liefhebbers van diepe drones, kalme en stille luistersessies, enzovoorts. Maar, zoals vele van de platen rondom Quiet World, is dit niet voor de gemiddelde luisteraar; daar is het iets te minimalistisch voor. Ook weet deze plaat de grenzen van het genre niet te overstijgen: het is simpelweg een kwaliteitsalbum voor drone-insiders.

O.S.