nederlands
englishAlle inhoud is © 2006-2009, Evening of Light.
Vorig jaar liet TAT Quinta Essentia op de wereld los, een erg origineel en goed debuutalbum. Daarna kwam er een remixalbum uit, en inmiddels zijn we een jaar verder en is er weer een nieuw album. Kan hij de vergelijking met zijn oudere broer doorstaan?
Dit album is in twee stukken verdeeld. Deel een (Autres Pieces) bestaat uit de eerste twee en laatste twee nummers, de rest is het hoofdgedeelte (Le Sperme De Tours Les Métaux). In het begin klinkt het allemaal in de stijl van Quinta Essentia. TAT's donkere, verknipte stem die een gedicht van Baudelaire leest werkt vormt het intro, en dan begint het tweede nummer met gitaar. Vergeleken met de vorige keer is het tempo wat lager, en de melodieën zijn concreter en directer. De sfeer is nog steeds duister en spookachtig.
Al gauw horen we ook weer de zangeres die op het vorige album al meedeed. Als je het boekje bekijkt zie je dat de meeste van de gastartiesten van de vorige keer ook nu weer van de partij zijn, evenals enkele nieuwelingen. Meest opvallend zijn de bijdrages van Cheerleader69.
Terwijl het album voortduurt kom je erg professioneel gespeelde gitaarnummers tegen, op die typische klassiek/gothic/folk manier van TAT, maar ook experimentele nummers die recht uit je nachtmerries komen. Wat ik eerder zei over het tempo geldt nog steeds, hoewel sommige nummers wel op het vorige album hadden gepast zonder de boel te verstoren. Dat bedoel ik niet slecht: Quinta Essentia was, zoals je zult begrijpen, uitstekend.
Bij het achtste nummer begint de boel enigszins te rammelen. In het begin volgt dat nummer nog hetzelfde patroon, maar het wordt vervolgens geheel uiteen gereten door electronica die me doen denken aan... ik weet het niet precies, maar misschien Blutengel or Crüxshadows, iets in die geest. Hoewel het best OK klinkt vind ik het een totale sfeerbreker. Het volgende nummer is trouwens wel goed. Maar het laatste, een remix van het vorige nummer, is een triest verhaal zonder wat voor soort kwaliteit dan ook. Atopic heeft een deel van de zang geloopt, en wat gruwelijke digitale pseudo-gitaar, goedkope keyboards en drums toegevoegd. Deze operatie heeft lelijke littekens en open wonden achtergelaten die waarschijnlijk nooit meer zullen genezen. Ik zet de CD maar gewoon af na "Thalidomide : Absolution", en doe net alsof dat het laatste nummer is.
Nog even over de teksten: die zijn nog steeds overwegend Frans, maar er zijn ook twee Engelse die ons een diepere blik gunnen in de wereld van TAT. Sommige zijn bewerkt, en sommige door TAT zelf geschreven.
De hoogste tijd om de vraag uit het begin te beantwoorden... Dit album is niet even interessant en ook niet even goed. Maar, nog steeds bovengemiddeld. Ik vind de moed om te experimenteren erg positief, ook al is het niet mijn smaak. TAT verdient een groter publiek, dus als dat er van komt ben ik blij voor hem.
CME
Dit album is in twee stukken verdeeld. Deel een (Autres Pieces) bestaat uit de eerste twee en laatste twee nummers, de rest is het hoofdgedeelte (Le Sperme De Tours Les Métaux). In het begin klinkt het allemaal in de stijl van Quinta Essentia. TAT's donkere, verknipte stem die een gedicht van Baudelaire leest werkt vormt het intro, en dan begint het tweede nummer met gitaar. Vergeleken met de vorige keer is het tempo wat lager, en de melodieën zijn concreter en directer. De sfeer is nog steeds duister en spookachtig.
Al gauw horen we ook weer de zangeres die op het vorige album al meedeed. Als je het boekje bekijkt zie je dat de meeste van de gastartiesten van de vorige keer ook nu weer van de partij zijn, evenals enkele nieuwelingen. Meest opvallend zijn de bijdrages van Cheerleader69.
Terwijl het album voortduurt kom je erg professioneel gespeelde gitaarnummers tegen, op die typische klassiek/gothic/folk manier van TAT, maar ook experimentele nummers die recht uit je nachtmerries komen. Wat ik eerder zei over het tempo geldt nog steeds, hoewel sommige nummers wel op het vorige album hadden gepast zonder de boel te verstoren. Dat bedoel ik niet slecht: Quinta Essentia was, zoals je zult begrijpen, uitstekend.
Bij het achtste nummer begint de boel enigszins te rammelen. In het begin volgt dat nummer nog hetzelfde patroon, maar het wordt vervolgens geheel uiteen gereten door electronica die me doen denken aan... ik weet het niet precies, maar misschien Blutengel or Crüxshadows, iets in die geest. Hoewel het best OK klinkt vind ik het een totale sfeerbreker. Het volgende nummer is trouwens wel goed. Maar het laatste, een remix van het vorige nummer, is een triest verhaal zonder wat voor soort kwaliteit dan ook. Atopic heeft een deel van de zang geloopt, en wat gruwelijke digitale pseudo-gitaar, goedkope keyboards en drums toegevoegd. Deze operatie heeft lelijke littekens en open wonden achtergelaten die waarschijnlijk nooit meer zullen genezen. Ik zet de CD maar gewoon af na "Thalidomide : Absolution", en doe net alsof dat het laatste nummer is.
Nog even over de teksten: die zijn nog steeds overwegend Frans, maar er zijn ook twee Engelse die ons een diepere blik gunnen in de wereld van TAT. Sommige zijn bewerkt, en sommige door TAT zelf geschreven.
De hoogste tijd om de vraag uit het begin te beantwoorden... Dit album is niet even interessant en ook niet even goed. Maar, nog steeds bovengemiddeld. Ik vind de moed om te experimenteren erg positief, ook al is het niet mijn smaak. TAT verdient een groter publiek, dus als dat er van komt ben ik blij voor hem.
CME