Ik denk dat 2007 een interessant jaar is geweest, muzikaal gezien. Het was een zeer goed jaar voor de duistere folk genres, aangezien veel veelbelovende nieuwe projecten het licht zagen. De Amerikaanse experimentele folk en neoclassical act The æther and the Ash brachten dit uit, hun eerste EP in de laatste maand van het jaar, en het is naar mijn mening een waardig afscheid van een goed jaar. Lees dit, en geef ze daarna een kans. Ik weet zeker dat je het met me eens zal zijn.

Ik moet toegeven dat de instrumentele intro "Gates of Morning" me diep heeft geraakt. Ik hield op met waar ik mee bezig was toen het geluid van de bellen zachter werd en de meest prachtige vioolcompositie zijn intrede deed, zo mooi en zo droevig. Er komt ook nog een fraaie akoestische gitaar in beeld, die ons direct naar "The Bright Hours" leidt. Het doet me denken aan de langzamere nummers van Sol Invictus, met een 'gothic' tintje erbij, op sommige momenten haast spookachtig. Dit nummer introduceert ons ook aan een stem, die op sommige momenten niet ver af staat van David Tibet's dramatische zang, maar meestal wat rustiger is.
Nu ik het toch over David Tibet heb, moet ik ook het derde nummer noemen. "Passing to Night" doet me denken aan het werk van Current 93 halverwege de jaren '90. Misschien vooral vanwege de teksten, die traditioneel zijn, maar klinken als iets dat Current 93 gebruikt zou kunnen hebben, er zit ook een sterk Cashmore-gevoel in de gitaren. De manier waarop het nummer van rustig naar theatraal springt en weer terug is ook iets dat bijdraagt aan die sfeer. Tegelijkertijd doet dit nummer denken aan het gevoel van verlatenheid en eenzaamheid van Harvest Rain. Dit is naar mijn idee het beste nummer. Ik zou ook graag de dame willen bedanken die bijdraagt aan een aantal tekstregels in dit nummer! Het vierde nummer, "XXXVI" is ook erg mooi. Hier neemt de piano de hoofdrol in, maar de sterkste kant is de tekst. Ter afsluiting, stopt The æther and the Ash een instrumentaal stuk genaamd "Natt" (het Zweedse woord voor 'nacht'). Het ligt in het verlengde van het intro en is opgedeeld in twee stukken, een treurig en de ander nog treuriger.

Acht is een hoog cijfer, maar verdiend. Het zou hoger zijn als er meer nummers op zouden staan, omdat dat is wat je wil horen als de muziek klaar is. Er zijn ook wat productiefouten hier en daar, maar ik weet niet zeker of dat het cijfer omlaag haalt. Ik geef ook een dikke plus voor het constante melancholische gevoel en de met de hand gemaakte verpakking en de mooie cover art. Ik weet zeker dat als deze EP het juiste publiek weet te bereiken, The æther and the Ash dan de reputatie zal verdienen die ze nodig heeft om echt heel erg groot te worden.

CME