nederlands
englishAll content is © 2006-2009, Evening of Light.
Om te beginnen moet ik zeggen dat dit album niet helemaal aansluit bij deze site. Stormcrow is een band die fans van artiesten als Pentangle, Fairport Convention en The Albion Band meer zal aanspreken dan degenen die van Current 93, Death in June of Sol Invictus houden. We hebben hier te maken met levendige heidens-geörienteerde folkrock in de klassieke zin van het woord. Vrij complexe arrangementen van getokkelde snaarinstrumenten, lichte percussie, die een licht-Keltische wereld oproepen van feeën en geesten, rovers and draken, knapperende vuren en sterk bier.
Het hele album klinkt erg lo-fi, alsof het live is opgenomen, wat het geheel een soort knusheid geeft die past bij de herberg-meezingsfeer van nummers als "Old Admiral Steiner" en "Justice", beide duidelijke hoogtepunten. Dit compenseert echter lang niet altijd de zangstijl van de (zo lijkt het) meerdere vocalisten. Regelmatig word je herinnerd aan de algemene opinie over folkzangers, namelijk dat ze het niet kunnen. "Legend" en "Highwayman" in het bijzonder bevatten enkele nogal tenenkrommende momenten. Een ironisch gevoel voor humor onderdrukt enige vorm van ernst waar dit album misschien aanspraak op zou maken, maar dit is zeker geen filk. We worden hier en daar getrakteerd op sfeervolle momenten in nummers als "Dark Waters", met zijn pseudo-koor achtergrondzang en complex Keltische gitaarwerk. Het algehele gebrek aan serieusheid helpt het album zelfs, dat anders echt te belachelijk zou zijn. Over het algemeen slaagt dit album erin te zijn wat het wil zijn.
Dit is niet echt iets revolutionairs of experimenteels; het is geen tijdloos kunstwerk, noch een diep statement. Het is niet iets wat je over twintig jaar nog zal draaien, aangezien anderen het al eens gedaan hebben, en beter. Dit is uitgedrukt in het cijfer, dat wel met een waarschuwing komt aangaande de bovengenoemde sfeer. Als je echter van intieme moderne Britse folk houdt, dan is dit best een aanrader. Uiteindelijk is dit meer iets voor gebreide vestjes en echte ale, dan voor veteranen en absinth. Het is in ieder geval een leuk stukje muziek. Ik denk dat deze band live een stuk leuker is dan op CD.
Quietus
Het hele album klinkt erg lo-fi, alsof het live is opgenomen, wat het geheel een soort knusheid geeft die past bij de herberg-meezingsfeer van nummers als "Old Admiral Steiner" en "Justice", beide duidelijke hoogtepunten. Dit compenseert echter lang niet altijd de zangstijl van de (zo lijkt het) meerdere vocalisten. Regelmatig word je herinnerd aan de algemene opinie over folkzangers, namelijk dat ze het niet kunnen. "Legend" en "Highwayman" in het bijzonder bevatten enkele nogal tenenkrommende momenten. Een ironisch gevoel voor humor onderdrukt enige vorm van ernst waar dit album misschien aanspraak op zou maken, maar dit is zeker geen filk. We worden hier en daar getrakteerd op sfeervolle momenten in nummers als "Dark Waters", met zijn pseudo-koor achtergrondzang en complex Keltische gitaarwerk. Het algehele gebrek aan serieusheid helpt het album zelfs, dat anders echt te belachelijk zou zijn. Over het algemeen slaagt dit album erin te zijn wat het wil zijn.
Dit is niet echt iets revolutionairs of experimenteels; het is geen tijdloos kunstwerk, noch een diep statement. Het is niet iets wat je over twintig jaar nog zal draaien, aangezien anderen het al eens gedaan hebben, en beter. Dit is uitgedrukt in het cijfer, dat wel met een waarschuwing komt aangaande de bovengenoemde sfeer. Als je echter van intieme moderne Britse folk houdt, dan is dit best een aanrader. Uiteindelijk is dit meer iets voor gebreide vestjes en echte ale, dan voor veteranen en absinth. Het is in ieder geval een leuk stukje muziek. Ik denk dat deze band live een stuk leuker is dan op CD.
Quietus