As They Should Sound is om te beginnen niet hét nieuwe Sieben-album. Het houdt ergens het midden tussen een serie heropnamen en een retrospectief verzamelalbum, uitgebracht in een fraaie digipak met volledige lyrics en mooie live-foto's. Zoals de titel suggereert, lijkt het alsof Matt door zijn œuvre is gegaan om nummers uit te zoeken die hij graag opnieuw zou opnemen, zoals ze zouden moeten klinken. In de praktijk is dat een vrij uitgeklede sound, zonder gastartiesten of andere instrumenten, gewoon "one violin, one loop pedal, one voice", zoals Matt het zelf noemt. Misschien niet geheel toevallig komen veel van de nummers op deze manier vrij dicht bij hoe ze klinken wanneer hij ze live speelt, dus dat aspect vinden we er ook in terug.

De plaat bevat nummers van alle albums behalve de allereerste (Forbid the Sun's Escape) en allerlaatste (Desire Rites), maar daarmee blijft er nog een hoop materiaal over om mee te werkken. Alleen het eerste (titel)nummer is nog niet eerder uitgebracht. Misschien niet geheel verrassend zijn de oudste nummers ("Peterson's Seat", "Northern Lights" en "Sacrifice Content") het meest veranderd, en ze bieden een interessante nieuwe kijk op deze composities. Bij de andere nummers wisselt het een beetje of je de nieuwe sound een verbetering kunt noemen. Over het algemeen vind ik dat de nummers die sterk waren op hun originele album hier ook uitschieters zijn. "Virgin in the Green" en "Love's Promise" waren op Sex & Wildflowers al favorieten van me, en hoewel deze nieuwe versies behoorlijk anders zijn (maar net zo sensueel), zijn het toch twee hoogtepunten op dit album, waarbij Matt's talent als liedschrijver, maar ook als ritmisch genie, naar voren komt. De nummers van Ogham Inside the Night en High Broad Field komen echter niet helemaal uit de verf. Misschien komt dat omdat die albums voor mij zo'n sterk conceptueel geheel vormden, en dat deze nummers daarom hier wat uit hun context klinken.

Alle Sieben-albums hebben een zeker niveau van kwaliteit, en As They Should Sound is daarop geen uitzondering. Toch is het, net als het voorafgaande Desire Rites, niet zo briljant als High Broad Field or Ogham Inside the Night. Ik denk dat deze nummers in zijn algemeenheid een stevige conceptuele verankering nodig hebben om ze echt te laten stralen. In dat opzicht ontkomt deze plaat niet aan de beperkingen waar veel compilaties last van hebben. Het hoofdwaarde ervan is dus ook als een leuke verzameling alternatieve versies voor de echte Sieben-fan, of als pakkende introductie voor mensen die het project pas net ontdekken. Anderen kunnen beter op zoek naar de eerdere genoemde oudere albums, of nog beter, naar Matt's uitstekende nieuwe samenwerking met zijn vader Keith op The Matter of Britain.

O.S.