nederlands
englishAlle inhoud is © 2006-2009, Evening of Light.
Sand Snowman is een eenmansproject uit Londen, wiens initiator in het boekje als "The Snow Snowman" staat vermeld. Op Moth Dream laat Snowman een originele mix zien van akoestische en elektrische gitaar, verschillende andere instrumenten en een hoop effecten en manipulatie.
Dit alles wordt gecombineerd in een psychedelische en relaxte muzikale aanpak. Op veel van de instrumentale nummers komen we een rustgevende mix van melodie en effecten tegen, die samen het dromerige en schaduwige gevoel produceren dat ook door de omslag en titels wordt uitgedragen. "Moth, Dream, Smokescreen", "The Serpentine Suite" en "Federlin" laten zien dat Snowman heel goed gitaar kan spelen, ergens tussen klassiek en modern in, wat enigszins doet denken aan het werk van James Blackshaw. Samen met de goede ambient en rare sfeertjes in sommige stukken, zou dit zorgen voor een uitstekend album. Maar helaas, er is een groot nadeel aan deze plaat, en dat zijn de stukken waar de bas en drums er prominent bij komen; vooral op "Ghosts of Dust" en het tweede deel van "Light, Space, Shadow". Op de een of andere reden zijn deze stukken te 'funky' en psychedelisch-rock-achtig voor mijn smaak. Niet alleen in de manier waarop zo me aan gezapige theme songs van TV-shows uit de jaren '70 doen denken, maar bovenal omdat ze totaal niet goed combineren met de rustigere stukken op het album, wat heel erg afdoet aan de potentiële sfeer.
Dit belangrijke nadeel stoort me nogal, en weerhoudt dit album ervan om echt overtuigend te kunnen zijn. Als je graag eens naar gezapige rock luistert, en je bent in een melige bui, dan zal het je misschien niet zo storen. Maar, hoe je het ook wendt of keert, dit album is niet geschikt voor een dromerige trip van 45 minuten, wat het makkelijk wèl had kunnen zijn. Een gemiste kans.
O.S.
Dit alles wordt gecombineerd in een psychedelische en relaxte muzikale aanpak. Op veel van de instrumentale nummers komen we een rustgevende mix van melodie en effecten tegen, die samen het dromerige en schaduwige gevoel produceren dat ook door de omslag en titels wordt uitgedragen. "Moth, Dream, Smokescreen", "The Serpentine Suite" en "Federlin" laten zien dat Snowman heel goed gitaar kan spelen, ergens tussen klassiek en modern in, wat enigszins doet denken aan het werk van James Blackshaw. Samen met de goede ambient en rare sfeertjes in sommige stukken, zou dit zorgen voor een uitstekend album. Maar helaas, er is een groot nadeel aan deze plaat, en dat zijn de stukken waar de bas en drums er prominent bij komen; vooral op "Ghosts of Dust" en het tweede deel van "Light, Space, Shadow". Op de een of andere reden zijn deze stukken te 'funky' en psychedelisch-rock-achtig voor mijn smaak. Niet alleen in de manier waarop zo me aan gezapige theme songs van TV-shows uit de jaren '70 doen denken, maar bovenal omdat ze totaal niet goed combineren met de rustigere stukken op het album, wat heel erg afdoet aan de potentiële sfeer.
Dit belangrijke nadeel stoort me nogal, en weerhoudt dit album ervan om echt overtuigend te kunnen zijn. Als je graag eens naar gezapige rock luistert, en je bent in een melige bui, dan zal het je misschien niet zo storen. Maar, hoe je het ook wendt of keert, dit album is niet geschikt voor een dromerige trip van 45 minuten, wat het makkelijk wèl had kunnen zijn. Een gemiste kans.
O.S.