nederlands
englishAll content is © 2006-2009, Evening of Light.
Sommige van onze lezers herinneren zich misschien nog dat ik niet erg onder de indruk was van het eerste album van Sand Snowman: Moth Dream. Sinds die tijd is er al een tweede album uitgekomen (I'm Not Here), dat ik nog niet gehoord heb. Deze EP is het vervolg op dat album, en alweer de derde uitgave op Woven Wheat Whispers. Ik moet zeggen dat deze mij een stuk beter bevalt.
Sand Snowman heeft weten vast te houden een die typische mix van folk en prog, maar deze keer werkt het ook beter. Sinds het vorige album heeft Sand de hulp ingeroepen van zangeressen Nix en Moonswift, waarvan de laatste ook zingt op het openingsnummer van deze EP. Dus, wat is het geworden? Uitstekende gitaargetokkel, subtiele bas en percussie, wat electrische gitaar en effecten, en tenslotte de zacht, dromerige zang van Moonswift. Veel elementen zijn hetzelfde als op het eerste album, maar op de een of andere manier werkt het gewoon beter, en klinkt het origineler.
"Magpie Eye" is geheel instrumentaal, en begint vrij vlug met nog een goede gitaarmelodie. Later gaat het allemaal wat langzamer, en worden we bedekt door galmende piano en andere snaarinstrumenten. Het laatste, korte nummer is ook instrumentaal, maar met woordeloze zang van Moonswift. Een erg relaxt nummer, waar op een bepaalde manier dat eigenaardige ouderwetse proggevoel weer om de hoek komt kijken.
Alles bij elkaar een leuke EP, en een leuk voorproefje van het nieuwste album, The Twilight Game, dat inmiddels ook is verschenen bij WWW. Misschien is het vanwege een gezamenlijke invloed, maar dit doet me ook enigszins denken aan de akoestische werken van Opeth. Dus, als je daar ook van houdt, en/of gewoon van psychedelische en proggy folk, dan moet je deze eens beluisteren.
O.S.
Sand Snowman heeft weten vast te houden een die typische mix van folk en prog, maar deze keer werkt het ook beter. Sinds het vorige album heeft Sand de hulp ingeroepen van zangeressen Nix en Moonswift, waarvan de laatste ook zingt op het openingsnummer van deze EP. Dus, wat is het geworden? Uitstekende gitaargetokkel, subtiele bas en percussie, wat electrische gitaar en effecten, en tenslotte de zacht, dromerige zang van Moonswift. Veel elementen zijn hetzelfde als op het eerste album, maar op de een of andere manier werkt het gewoon beter, en klinkt het origineler.
"Magpie Eye" is geheel instrumentaal, en begint vrij vlug met nog een goede gitaarmelodie. Later gaat het allemaal wat langzamer, en worden we bedekt door galmende piano en andere snaarinstrumenten. Het laatste, korte nummer is ook instrumentaal, maar met woordeloze zang van Moonswift. Een erg relaxt nummer, waar op een bepaalde manier dat eigenaardige ouderwetse proggevoel weer om de hoek komt kijken.
Alles bij elkaar een leuke EP, en een leuk voorproefje van het nieuwste album, The Twilight Game, dat inmiddels ook is verschenen bij WWW. Misschien is het vanwege een gezamenlijke invloed, maar dit doet me ook enigszins denken aan de akoestische werken van Opeth. Dus, als je daar ook van houdt, en/of gewoon van psychedelische en proggy folk, dan moet je deze eens beluisteren.
O.S.