Pamela Wyn Shannon is een Amerikaanse singer/songwriter van Spaanse en Ierse afkomst, en met Courting Autumn presenteert ze haar tweede album, de opvolger van Nature's Bride uit 2001. Zoals de titel al suggereert gebruikt Pamela een sterk natuursymbolisme, en dat wordt vormgegeven door middel van muzikale invloeden van zowel traditionele als psychedelische folkartiesten. Ik heb het eerste album nog niet gehoord, maar deze is zeker een sterk staaltje moderne folk.

Zoals ik al zei, zijn verschillende folkinvloeden te onderscheiden op het album. De meest duidelijke is misschien die typische moderne folk-revivalklank, en dan de vrouwelijke variant. Pamela heeft een warme en fijne stem (en accent), en haar melodieën sluiten erg mooi aan bij de muziek. Traditionele folk is ook erg aanwezig, niet alleen op een voor de hand liggende manier in "Ca' the Yowes" en "Cold Blows the Wind" - beide uitstekend, trouwens - maar ook gewoon in de algemene klank van de composities. In "Ca' the Yowes" horen we ook een psychedelisch element, met wat uitstekend sitarspel. De sterkste lijn door het album is echter de melancholische herfstachtige sfeer, uitgedrukt in tekst, melodie en de prachtige strijkarrangementen (door verschillende gastmuzikanten). Het titelnummer, "Pipkin" en "Netherworld" zijn het meest representatief: allemaal stemmige nummers voor de donker wordende dagen. Andere hoogtepunten zijn "Tis Rambletime in Ambleside" en "Vespertine Autumn" die contrasteren door hun hogere tempo en een mooie tokkelstijl. Allebei prachtig zwierende nummers, die me enigszins aan Nick Drake doen denken. Het album eindigt met "Fare-Thee-Forelorn", een afsluitend melancholisch stuk met gesproken tekst en strijkers.

Dit album houdt de hele tijd een hoge kwaliteit vast, en iedereen met een voorliefde voor vrouwelijke singer/songwriter en/of melancholische natuurfolk moet deze artiest zeker eens gaan beluisteren.

O.S.

Klik hier om dit album te kopen bij Woven Wheat Whispers.