Olvardil Prydwyn maakt pagan folk waarbij hij zichzelf voornamelijk begeleidt op harp. Normaal gesproken zou dit concept mij niet aanspreken, ik denk namelijk dan al snel aan zoete muziek waar de liefde voor de Godin je net iets te veel wordt opgedrongen. Toen ik The Witch in the Well hoorde, was me echter meteen duidelijk dat ik me hierin had vergist. De muziek wist me direct te raken.

Op alle nummers wordt gezongen door Olvardil Prydwyn, waarbij hij zoals gezegd zelf harp speelt en verder wordt begeleidt door het fraaie cellospel van Diana McFadden. Veel andere instrumenten komen er niet voor, behalve af en toe een fluit, mandoline, gitaar en wat percussie. De liedjes vormen een aangename afwisseling tussen traditionele nummers, bewerkingen van moderne muziek en eigen werk.
Zo begint het album met een geslaagde interpretatie van het traditionele "John Barleycorn", dat gaat over het wisselen van de seizoenen, vruchtbaarheid en de vreugde van het drinken (van gerstekorrels wordt o.a. bier en whisky gemaakt) en meteen de sfeer zet voor de rest van het album. Ook het romantische "Midsummer Faire" is gebaseerd op een traditioneel nummer ("The Curragh of Kildare"). "Lady With a Fan" is oorspronkelijk geschreven door de Grateful Dead en vormt vanwege de geheel eigen draai die eraan is gegeven en de mooie en pakkende harpmelodie voor mij een van de hoogtepunten van dit album. "Isle of Islay" is oorspronkelijk van Donovan en deze interpretatie is de enige die wat betreft de melodie en sfeer vrij dicht bij het origineel blijft, wat overigens nog steeds voor een mooi nummer zorgt. "Porpoise Mouth" is alweer een cover van muziek uit de jaren '60/'70 en ditmaal van de psychedelische band Country Joe & The Fish. Prydwyn heeft er een geheel eigen draai aan gegeven, waardoor het nummer in een mooie ballade is veranderd. Ook het mooie en ingetogen "Pat's Song" is oorspronkelijk van Country Joe & the Fish. "See Emily Play (Games for May)" is een bewerking van het gelijknamige nummer van Pink Floyd. Het nummer is ontdaan van alle bombast en drukte die bij het origineel hoorde, zodat alleen de kernmelodie overblijft die wordt gespeeld op harp en begeleidt door cello, wat voor een rustig en gevoelig nummer zorgt. Een bijzonder geslaagde cover. Dan volgt het lange nummer "The Witch in the Well", een eigen compositie en in vergelijking met de andere muziek op dit album behoorlijk rock-achtig, met als basis geen harp, maar gitaar. Opvallend is dat dit nummer dichter bij de jaren '60/'70 sfeer zit dan de covers op dit album. Ook dit is een goed en afwisellend nummer dat blijft boeien. The Witch in the Well sluit af met een traditioneel nummer, een remix van het rustige "Fhir a' Bhàta", dat ook al verscheen op een eerder album van Olvardil Prydwyn, At the Feet of Mary Mooncoin. Dit nummer is exclusief voor de MP3-versie.

Over het geheel genomen is dit een zeer afwisselend album met pakkende en gevarieerde nummers. Bijna alle nummers op The Witch in the Well zijn bewerkingen van andere artiesten, maar dit is zo eigenzinnig gedaan dat deze muziek toch een uniek karakter krijgt. Het enige minpunt wat ik zou kunnen verzinnen is dat Prydwyn een vrij nasale stem heeft als hij zingt. Dit vind ik persoonlijk helemaal niet storend, maar ik kan me voorstellen dat dit niet iedereen zal liggen.
Olvardil Prydwyn and Diana McFadden is aan te raden voor ieder die van eigenzinnige pagan folk houdt, maar is ook voor niet-pagans erg interessant. Verder is een luisterbeurt aan te raden voor ieder die van bovengenoemde bands houdt en er open voor staat een geheel andere interpretatie te horen van deze muziek. Ook liefhebbers van Loreena McKennitt zullen er goed aan doen dit uitstekende album een luisterbeurt te geven.

D.M.K.