nederlands
englishAlle inhoud is © 2006-2009, Evening of Light.
The Phantom Carriage is een experimenteel project van Mike Seed, die vanaf de jaren '90 al actief is in meerdere muzikale projecten. Late Comers is een van zijn recentere werken, dat liedjes met folkachtige stukken en elektronische experimentatie combineert. De synthese van deze elementen is naadloos en het geeft het album een spookachtige, surrealistische sfeer.
Sommige nummers, zoals het openingsnummer "The Ghost of a Hare", zijn zeer rustig en bestaan uit drones met akoestische soundscapes en zachte vocalen. Het tweede nummer, waar Mike zijn plezierige stem laat horen, is bijna volledig a capella. Er is echter ook een hardere, meer noisy kant aan The Phantom Carriage, die goed wordt geïllustreerd op "White Fields", een van de beste nummers van dit album. Het begint net als het eerste nummer met een fluisterende stem over een trance-achtige akoestische achtergrond. Al snel wordt het nummer echter overgenomen door een heftige vervormde beat, die de luisteraar in een geheel ander soort trance stuurt. "Swineherd Passes" heeft een vergelijkbare opbouw, alhoewel dit nummer iets meer ontspannen is. Het is de combinatie van dit soort ritmische nummers met de rustige, griezelige sfeer die we horen in nummers als “Trees full of ice”, dat dit album zo aantrekkelijk maakt.
Dit album doet me sterk denken aan The Gray Field Recordings en misschien is het ook niet toevallig dat ze op hetzelfde label staan. De sfeer is dan wel enigszins anders op sommige momenten, maar de goede combinatie van zang, akoestische instrumenten en elektronica is zeker een overeenkomst. Late Comers is een uitstekend album, dat zeer aan te bevelen is aan liefhebbers van experimentatie op de grenzen van folk en elektronische muziek. De oorspronkelijke editie is al lang uitverkocht, maar het hele album kan nu worden gedownload van de website van The Phantom Carriage.
O.S.
Sommige nummers, zoals het openingsnummer "The Ghost of a Hare", zijn zeer rustig en bestaan uit drones met akoestische soundscapes en zachte vocalen. Het tweede nummer, waar Mike zijn plezierige stem laat horen, is bijna volledig a capella. Er is echter ook een hardere, meer noisy kant aan The Phantom Carriage, die goed wordt geïllustreerd op "White Fields", een van de beste nummers van dit album. Het begint net als het eerste nummer met een fluisterende stem over een trance-achtige akoestische achtergrond. Al snel wordt het nummer echter overgenomen door een heftige vervormde beat, die de luisteraar in een geheel ander soort trance stuurt. "Swineherd Passes" heeft een vergelijkbare opbouw, alhoewel dit nummer iets meer ontspannen is. Het is de combinatie van dit soort ritmische nummers met de rustige, griezelige sfeer die we horen in nummers als “Trees full of ice”, dat dit album zo aantrekkelijk maakt.
Dit album doet me sterk denken aan The Gray Field Recordings en misschien is het ook niet toevallig dat ze op hetzelfde label staan. De sfeer is dan wel enigszins anders op sommige momenten, maar de goede combinatie van zang, akoestische instrumenten en elektronica is zeker een overeenkomst. Late Comers is een uitstekend album, dat zeer aan te bevelen is aan liefhebbers van experimentatie op de grenzen van folk en elektronische muziek. De oorspronkelijke editie is al lang uitverkocht, maar het hele album kan nu worden gedownload van de website van The Phantom Carriage.
O.S.