nederlands
englishAlle inhoud is © 2006-2009, Evening of Light.
Ozymandias is een soloproject voor piano van Christophe Terrettaz, een Zwitserse pianist die sinds 1996 actief is onder deze artiestennaam, die afkomstig is uit een gedicht van Shelley. Al eerder leidde deze poëtische inspiratie hem en de componist Mark St. John Ellis (bekend van zijn project Elijah's Mantle) tot een samenwerking die resulteerde in het album The Soul of Romanticism uit 1999. Meer recentelijk (2003) verwerkte de Japanse regisseur Ryuichi Hiroki een van zijn nummers in de filmVibrator. Deze details geven wellicht een idee van wat Ozymandias meer betekent dan een personage verzonnen door Alan Moore in Watchmen.
Zijn nieuwste werk, Les Rêves Orientaux (Oosterse Dromen), is ontstaan na enkele reizen door Japan, waar hij twee concerten gaf na acht jaar niet opgetreden te hebben. "The beauty and strength, depth of feelings as well as human folly is the essence of this album", lezen we op zijn website, maar nu is het aan ons om het te omschrijven. Een van de eerste indrukken die we krijgen bij het luisteren naar deze Oosterse dromen, is dat de piano in eenzame melancholie verkeert, evenals in zijn andere werken. Er is geen gedragen virtuositeit, geen Oosters arrangement, alleen de kale emotie die worstelt om de leegte in onze oren te vullen. Zonder twijfel kunnen we in zijn composities invloeden terughoren van Satie, Debussy, Rachmaninov, maar bovenal van die simpele, gepijnde Chopin.
In dit geval wijkt de treurnis echter hier en daar voor meer eigenaardige en opgewekte melodieën. Het soort diepe droefheid aanwezig op eerdere albums is nog steeds terug te vinden in nummers als "Shinobu", maar ze domineren niet zoals voorheen. Naar mijn mening heeft deze toonzetting veel te maken met het achterliggende onderwerp, in dit geval een reflectieve reactie op het exotische - iets als Karnak (2000), een album geïnspireerd door Egyptische cultuur. Dit is uiteindelijk niet het beste werk van Ozymandias, maar ondanks wat ik eerder schreef een album dat ik niet als New Age zou bestempelen, maar wel binnen de grenzen van duistere neoklassieke muziek.
Osvaldr
Zijn nieuwste werk, Les Rêves Orientaux (Oosterse Dromen), is ontstaan na enkele reizen door Japan, waar hij twee concerten gaf na acht jaar niet opgetreden te hebben. "The beauty and strength, depth of feelings as well as human folly is the essence of this album", lezen we op zijn website, maar nu is het aan ons om het te omschrijven. Een van de eerste indrukken die we krijgen bij het luisteren naar deze Oosterse dromen, is dat de piano in eenzame melancholie verkeert, evenals in zijn andere werken. Er is geen gedragen virtuositeit, geen Oosters arrangement, alleen de kale emotie die worstelt om de leegte in onze oren te vullen. Zonder twijfel kunnen we in zijn composities invloeden terughoren van Satie, Debussy, Rachmaninov, maar bovenal van die simpele, gepijnde Chopin.
In dit geval wijkt de treurnis echter hier en daar voor meer eigenaardige en opgewekte melodieën. Het soort diepe droefheid aanwezig op eerdere albums is nog steeds terug te vinden in nummers als "Shinobu", maar ze domineren niet zoals voorheen. Naar mijn mening heeft deze toonzetting veel te maken met het achterliggende onderwerp, in dit geval een reflectieve reactie op het exotische - iets als Karnak (2000), een album geïnspireerd door Egyptische cultuur. Dit is uiteindelijk niet het beste werk van Ozymandias, maar ondanks wat ik eerder schreef een album dat ik niet als New Age zou bestempelen, maar wel binnen de grenzen van duistere neoklassieke muziek.
Osvaldr