Kall - The Abyss Where Dreams Fall is een van Alessandro Tedeschi's (Netherworld) nieuwste albums, ditmaal op Mondes Elliptiques, een sublabel van het Canadese Angle Records. Ik herinner dat ik over het vorige album - het vrij relaxte Mørketid - zei dat ik er niet veel isolationistische klanken in kan terugvinden, ondanks de omschrijving van Alessandro's label Glacial Movements. Wat dat betreft voldoet dit album beter aan die omschrijving, want Kall zit vol minimalistische, bedrukkende en duistere ambientklanken.

Het album is opgedeeld in vier lange stukken, samen goed voor iets meer dan vijftig minuten. "Part 1" bestaat voornamelijk uit een erg zware en diepe, maar toch zachte beat, vermengd met hogere klanken en samples. Voor mij is dit ongelooflijk duistere en spookachtige muziek: inderdaad een echte afgrond! Vage stempatronen worden in de tweede helft van dit nummer geïntroduceerd, wat dit onheimelijke effect nog verder verhoogt. Het tweede nummer begint met een loop van een gemoffelde metalen klap, die echt flink op je oren inhakt tijdens de fade-in. Bijna meteen komen er andere (voor mij onherkenbare) geluiden bij die die bijna horror-achtige sfeer er nog eens goed inrammen. Het ritme verandert op de helft, maar is het hele nummer door duidelijk hoorbaar, vergezeld door vaag geschraap en gepiep. "Part 3" is de grote jongen, meer dan twintig minuten lang. Dit keer gaat het iets meer de improvisatiekant uit, zonder een rode draad in het nummer. Dit voegt een aardige dosis variatie toe, want het nummer kronkelt voort, zonder echter de duistere sfeer op te geven. Het laatste nummer is het kortst, en sluit het album af met een laatste serie diepe drones en... tja... zwellingen - een beetje zoals een beat, maar dan dusdanig uitgerekt en vervaagd dat het meer een golf van geluid wordt.

Wederom laat Netherworld zien dat eerste indrukken misleidend kunnen zijn. Het grijs-op-wit layout suggereert voor mij iets abstracts of glitchy, of nog meer arctische en ijzige soundscapes. In plaats daarvan bleek Kall een zwaar brok echte kerkermuziek te zijn. De productie is scherp en helder, en het contrast tussen de loodzware lage tonen en de andere geluiden is perfect. Het is echter zeker geen toegankelijk album. Nog minder dan het werk van de meeste artiesten die zich in deze hoek van de dark ambient begeven. Er is niet gigantisch veel variatie in het geluid, laat staan melodie, maar wat overblijft zijn toch uitstekende duistere klanklandschappen. Kortom, dit is goed spul, maar alleen als je het aandurft.

O.S.