Ik dacht dat dit album nooit zou komen... Naevus had op hun website aangegeven dat het album al in de herfst van 2006 uitgebracht zou worden, maar er was natuurlijk uitstel. Niet één maand, niet twee, maar acht! En gedurende die periode rezen mijn verwachtingen de pan uit, aangezien Naevus een van mijn favoriete bands ooit is, en hun laatste album Perfection is a Process zit zo dicht bij een prefecte 10 als ik mogelijk acht. Helaas moet ik zeggen dat Silent Life niet geheel aan de verwachtingen voldoet. Het is nog steeds erg goed, erg uniek en heel persoonlijk. De teksten zijn nu al klassiekers, en de productie is erg professioneel. Maar ik mis iets, al kan ik er niet precies mijn vinger op leggen. Misschien Greg Ferrari's electrische gitaar die iets teveel plek inneemt? Het akoestische spel van Lloyd en de accordeon zijn amper te horen achter de muren van distortion. De 'folk' in de neofolk van Naevus is inmiddels bijna verdwenen. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik postpunk haat; dat is gewoon niet zo. Ik vind het zelfs erg goed, maar het leukste aan Naevus was nu juist de unieke mix van gelijke delen neofolk en postpunk. Nu is het meer 30-70%. Er zijn ook te weinig nummers, en ze zijn te lang. Als ieder nummer een minuut was ingekort was er ruimte geweest voor meer liedjes. Zo is de muziek nogal druk, en wat rustigere nummers waren wel aardig geweest.

Maar, hee. Dit is nog steeds een prachtig album, zoals ik al zei. Geweldige muzikanten. Naast de voorgenoemden hebben we nog John Murphy achter de drums, Joanne Owen op bas, David E. Williams op de toetsen, oude dame Rose McDowall verzorgt wat achtergrondzang en Matt Howden laat wat van zijn meest geschifte vioolspel horen sinds lange tijd, vooral op het derde nummer, "Bobby Shafto". Geen van de nummers is slecht, sommigen zijn gewoon een klein beetje minder interessant, zoals "Castles in Spain", dat weinig toevoegt. En de keyboards tegen het eind zijn dusdanig vervelend dat ik ze het liefst oversla. Maar, een nummer als "Hasty Bastard" zal zeker nog maanden beklijven. Een simpele, kinderlijke melodie met akoestische en electrische gitaren die bijna in duel lijken, met erg Lloyd James-eske teksten - meteen een Naevus-klassieker.

Ik weet dat ik nogal negatief ben begonnen, maar dat is niet de bedoeling. Dit is echt een goed album! Hij voldeed alleen niet aan mijn torenhoge verwachtingen. Of het nu een neofolk- of een postpunkband is, Naevus zal altijd erg speciaal blijven, aan de absolute top.

CME