Polku is het vijfde studio-album van de Finse singer/songwriter Marja Mattlar. In 1993 bracht ze haar debuutalbum Pariisi–Vuorenkylä uit en ze heeft sindsdien op ieder album met verschillende muzikanten gewerkt. Op dit album heeft ze gekozen voor het moderne folkgeluid van Tenhi, en maakt ze gebruik van Tyko Saarikko en Ilmari Issakainen op verschillende instrumenten en voor de productie. Dit album is namelijk opgenomen en geproduceerd in Tenhi's eigen Utustudio. Deze samenwerking heeft een groot stempel op het album gedrukt, vooral in het geluid, dat behoorlijk vergelijkbaar is met het nieuwere werk van Tenhi. De muziek blijft echter uniek, omdat Marja verantwoordelijk is voor het schrijven van de tekst en muziek.

Marja schrijft rustige nummers, vaak met een melancholische of duistere inslag. De teksten zijn prachtig en raken verschillende onderwerpen: de moeilijkheid van menselijke communicatie en relaties, de relatie tussen jezelf en de tijd en dingen die verloren zijn. En vaak ook de verbintenis tussen mens en natuur, op verschillende manieren. Gelukkig bevat het boekje een volledige Engelse vertaling van alle teksten. Het is echter ook al zeer de moeite waard om Marja alles in het Fins te horen zingen, zelfs als je het niet kan verstaan. Voor mij is Fins een van de vreemde talen die het meest poëtisch klinkt, vooral wanneer het gezongen wordt.

Marja zingt en speelt gitaar, maar de gastmuzikanten voegen veel toe aan het muzikale palet. Tyko en Ilmari voegen veel van de hoofdinstrumenten van Tenhi toe: drums, bas, piano, maar ook dingen als harmonium en synth. Dan is er ook nog viool (Inka Eerola) en cello (Unna Kemppainen) en ook nog wat kantele (Eveliina Kontio) en hobo (Aila Hettula). Al deze instrumenten voegen precies de juiste accenten toe, zonder dat de muziek hierdoor te druk wordt.

Nu nog iets over de nummers. Het is (weer eens) moeilijk om specifieke hoogtepunten uit een geweldig album als dit uit te kiezen, maar laat ik toch maar een poging wagen. Het openingsnummer is rustig en sfeervol, een ode aan de nacht in de natuur. Het is gebaseerd op zang, gitaar, piano, strijkers en een subtiel accent van de kantele. "Peili" is een prachtig, fragiel nummer over hoe dezelfde spiegel zowel prachtige als verschrikkelijke kanten van de toeschouwer kan laten zien. "Kuin Taivaissa" en "Pinnan Alla" zijn zeer goede uitgebreide nummers die misschien nog het dichst bij de muzikale stijl van Tenhi liggen. Ook erg goed is de rol van de piano in "Ajan Vartija". Het album eindigt met het zeer sterke "Mikä Jää". een lang nummer gebaseerd op een enkele pakkende en melancholische melodie die rijkelijk wordt uitgewerkt door verschillende instrumenten. De kroon op een toch al uitstekend album.

Als je van contemplatieve singer/songwriter-muziek houdt, of moderne en alternatieve benaderingen van folkmuziek, zijn er eigenlijk geen redenen waarom je dit album niet zou uitproberen. De artwork en het boekje zien er ook goed uit, zoals je al kan zien aan de cover met geschilderde berken en het profiel van Marja's gezicht. Fans van Tenhi zullen er ook goed aan doen dit album te bemachtigen.

O.S.