Het eerste wat opvalt aan dit album is de zeer mooie en originele cover-art, verzorgd door Seldon Hunt, een professionele ontwerper die ook al zeer fraaie dingen heeft ontworpen voor bijvoorbeeld Ginnungagap en Troum. Zo'n prachtige omslag schept natuurlijk wel verwachtingen, en ik kreeg hierdoor ook het idee dat ik op Music for an untitled film by T. Zärkkof, het debuutalbum van het Spaanse eenmansproject LNGTCHÉ, dan ook originele en goed uitgevoerde ambient zou vinden. Ook de titel van het album maakte mij nieuwsgierig, al heb ik niet kunnen vinden wie T. Zärkkof is. Helaas wist LNGTCHÉ deze verwachtingen niet helemaal waar te maken.

Op Music for an untitled film by T. Zärkkof horen we vrij minimalistische dark-ambient, die eigenlijk helemaal niet doet denken aan de lichte cover met de op de natuur geïnspireerde collage of de rustige donkerrode binnenkant met flats in de nacht. Op zich geen probleem natuurlijk, maar waar ik wel problemen mee heb, is dat de geluiden die hier gebruikt worden allemaal behoorlijk standaard zijn voor dark ambient en ook wordt de muziek, zeker vanaf de tweede helft, erg eentonig. Er gebeurt te weinig. Nou zou je kunnen zeggen dat dat ook de bedoeling is bij minimalistische muziek, maar waar dingen als Svartsinn of Northaunt mijn aandacht wel vast weten te houden, ebt deze bij LNGTCHÉ al snel weg. Een 'kabbelend beekje' sample die ruim twintig minuten lang wordt herhaalt is bijvoorbeeld een van die dingen die mij gaan irriteren en niet echt voor voldoende variatie zorgen.

Buiten dit element is het eerste deel overigens nog redelijk gevarieerd. We horen drones, een soort constante ondertoon en af en toe wat drums, gitaren en piepende en schurende geluiden die opkomen en weer verdwijnen. Tegen het midden van het nummer aan, wordt alles steeds zachter en komt langzaam het tweede deel op dat vooral bestaat uit een drone die een beetje in toonhoogte wisselt en weer die min of meer constante ondertoon die we in het eerste deel al hoorden. Nu is er echter nog minder variatie en zo onderhand wordt het luisteren naar dit album echt een vermoeiende zit. Misschien had P.T., de man achter LNGTCHÉ, er beter aan gedaan het album op te delen in meerdere nummers met korte(re) sfeerbeelden.

De productie van dit album is overigens prima, en ondanks deze teleurstellende kennismaking ben ik toch nieuwsgierig naar toekomstig werk van LNGTCHÉ, omdat ik denk dat dit project best wel potentieel zou kunnen hebben als het zich verder ontwikkelt. Als je heel erg van duistere minimalistische muziek houdt die voor jou niet monotoon genoeg kan zijn, zou je dit album zeker een kans kunnen geven, anders kan je dit beter aan je voorbij laten gaan.

D.M.K.