Szilentia is alweer het vierde volledige album van het Franse Life's Decay, en zoals verwacht gaan ze door met hun oorspronkelijke stijl, die ergens ligt tussen neo-klassiek, martial en industrial muziek. En ook worden we weer getrakteerd op het stijlvolle artwork en verzorgde layout van Lyktwasst..

Het album begint zeer krachtig, met een van de beste nummers: "Retroscape". Onheilspellende geluiden van een tikkende klok gaan samen met snoeiharde snareritmes en een minimalistische melodie. Dit nummer gaf me de verwachting dat de muziek ditmaal wat heftiger zou zijn dan voorheen, maar dit geldt maar voor een gedeelte van de nummers. Ik ben bang dat sommige van de wat rustigere nummers niet zo goed werken als op Lysselia. Alea's zachte stem klinkt soms iets te zoet, wat niet goed bij de muziek past. Ik vind het mooier als ze zingt op een wat meer dreigende manier, zoals in de uitroepen, fluisteringen, of gewoon de 'donkerdere' zang die we ook kunnen horen. Er is over het algemeen een aangename hoeveelheid dynamiek op het album te vinden, en het contrast tussen de heftigere en de rustigere stukken is zeer goed gelukt. Niettemin zijn vooral de heftigere en ritmische delen van het album echt interessant, en hier ligt op dit moment ook de kracht van dit project. Vooral een nummer als "Sziktalia" is erg overtuigend, met een sterke mix van vernietigende percussie en gesamplede viool.

Het lijkt me dat dit album in een aantal opzichten beter is dan zijn voorganger, maar ook slechter. De percussie en ritmesectie is beter dan ooit, en vaak pakkend en krachtig. Het geluid van de instrumenten klinkt ook erg goed. Ik vond Lysselia echter wat meer sfeer hebben, en ik vond de zang op dat album beter. Al met al is dit nog steeds een goed album, en zeker de moeite waard als je van dit project houdt of crossovers van martial en industrial muziek.

O.S.