nederlands
englishAlle inhoud is © 2006-2009, Evening of Light.
Volk is een logische stap voorwaarts in Laibach's traditie om muziek te gebruiken als sociaal commentaar op muziek zelf, en op de samenleving als geheel. Eerder namen ze van alles, van de Rolling Stones tot Zager and Evans, vervormden ze de presentatie, taal, het ritme en de tekst, om gemuteerde, enigszins verontrustende industrialklassiekers te maken die de moderne Westerse samenleving diepgaand aan de tand voelen. 'Ready-made'-artiesten van het muzikale landschap, wolven onder de popschapen.
Conceptueel gezien is dit album volmaakt. Laibach's bronmateriaal is dit keer niets minder dan de volksliederen van dertien naties (het laatste nummer is een volkslied voor Laibach's eigen commune/ministaat). De volksliederen zijn zwaar verknipt en gebruikt als achtergrond voor satirische politieke teksten, een snijdende kritiek op moderne internationale betrekkingen. Conceptueel gezien is het een briljant idee om wat schijnbaar de grootste patriottische symbolen van een land zijn (alhoewel vaak slechts een kitscherige toevoeging aan sportevenementen waarbij wordt meegeplaybackt) om te zetten in in popmuziek verpakte aanvallen op het land zelf. Echter, Laibach laat op dit album qua uitvoering toch te wensen over. Hoewel het album na meerdere luisterbeurten wel groeit, heb ik er toch nog wat problemen mee. Het lijkt toch allemaal wat flauw en zoutloos: de grote dynamiek en complexe gelaagdheid van eerdere werken als Sympathy for the Devil of NATO vind je hier amper terug. Het klinkt toch erg alsof het hele ding op één enkele synthesizer is gemaakt. Verder mist ook de stuwende energie die zulke muziek toch vooruit kan drijven, zoals dat vaak in het verleden bij Laibach het geval was. Alles bij elkaar doet het me toch teveel denken aan de Duitse bands die later kwamen dan Laibach en hen hebben gekopiëerd (ik noem geen namen...). Laibach kennende zal deze beslissing qua geluid bewust zijn geweest, maar volgens mij komt er toch een punt waar er gekozen moet worden tussen kunst en amusement. Muziek als deze is op z'n best als het een beetje van allebei is, maar Volk is helaas niet geheel consistent, hoewel er wel enkele erg goede stukken op het album te vinden zijn. Op sommige plekken worden iets als organische piano, menselijke stemmen en synthesizers samengesmeed op een erg fijne manier, en "Nippon", waar de synths bijna afwezig zijn, is een geweldig stuk uitdrukkingsrijke ambient. Verder ben ik ook niet zo weg van het cliché-gehalte hier en daar. De sample van een priester in "America" en de Stephen Hawking-computerstem op "NSK" (die nota bene een aftreksel van een speech van Churchill opzegt) zijn twee opvallende dingen voor het doorgaans zo inventieve Laibach. Het lijkt bijna... lui.
Een 10 voor concept, teksten en artwork, maar 3 strafpunten voor het gebrek aan de muzikale pit die bij een groots album hoort. Misschien is er iets dat ik gewoon niet helemaal vat? Het album zal zeker nog wel een paar goede speelbeurten waard zijn, voor ik er mee klaar ben, en dat is misschien het beste advies dat ik kan geven.
Quietus
Conceptueel gezien is dit album volmaakt. Laibach's bronmateriaal is dit keer niets minder dan de volksliederen van dertien naties (het laatste nummer is een volkslied voor Laibach's eigen commune/ministaat). De volksliederen zijn zwaar verknipt en gebruikt als achtergrond voor satirische politieke teksten, een snijdende kritiek op moderne internationale betrekkingen. Conceptueel gezien is het een briljant idee om wat schijnbaar de grootste patriottische symbolen van een land zijn (alhoewel vaak slechts een kitscherige toevoeging aan sportevenementen waarbij wordt meegeplaybackt) om te zetten in in popmuziek verpakte aanvallen op het land zelf. Echter, Laibach laat op dit album qua uitvoering toch te wensen over. Hoewel het album na meerdere luisterbeurten wel groeit, heb ik er toch nog wat problemen mee. Het lijkt toch allemaal wat flauw en zoutloos: de grote dynamiek en complexe gelaagdheid van eerdere werken als Sympathy for the Devil of NATO vind je hier amper terug. Het klinkt toch erg alsof het hele ding op één enkele synthesizer is gemaakt. Verder mist ook de stuwende energie die zulke muziek toch vooruit kan drijven, zoals dat vaak in het verleden bij Laibach het geval was. Alles bij elkaar doet het me toch teveel denken aan de Duitse bands die later kwamen dan Laibach en hen hebben gekopiëerd (ik noem geen namen...). Laibach kennende zal deze beslissing qua geluid bewust zijn geweest, maar volgens mij komt er toch een punt waar er gekozen moet worden tussen kunst en amusement. Muziek als deze is op z'n best als het een beetje van allebei is, maar Volk is helaas niet geheel consistent, hoewel er wel enkele erg goede stukken op het album te vinden zijn. Op sommige plekken worden iets als organische piano, menselijke stemmen en synthesizers samengesmeed op een erg fijne manier, en "Nippon", waar de synths bijna afwezig zijn, is een geweldig stuk uitdrukkingsrijke ambient. Verder ben ik ook niet zo weg van het cliché-gehalte hier en daar. De sample van een priester in "America" en de Stephen Hawking-computerstem op "NSK" (die nota bene een aftreksel van een speech van Churchill opzegt) zijn twee opvallende dingen voor het doorgaans zo inventieve Laibach. Het lijkt bijna... lui.
Een 10 voor concept, teksten en artwork, maar 3 strafpunten voor het gebrek aan de muzikale pit die bij een groots album hoort. Misschien is er iets dat ik gewoon niet helemaal vat? Het album zal zeker nog wel een paar goede speelbeurten waard zijn, voor ik er mee klaar ben, en dat is misschien het beste advies dat ik kan geven.
Quietus