nederlands
englishAlle inhoud is © 2006-2009, Evening of Light.
Tales of Colour and White is het eerste solowerk van Joolie Wood. Joolie Wood is echter al lang geen onbekende meer binnen de darkfolk en zeker niet bij de liefhebbers van Current 93, aangezien ze al lange tijd met Current 93 samenwerkt als violiste. Voor haar eerste EP heeft Joolie een beroep gedaan op dat netwerk. Zo wordt zij op Tales of Colour and White bijgestaan door Maja Elliot, Simon Finn, Baby Dee en Karl Blake.
Tijdens het Chantier Musical festival in mei 2006 in Parijs heb ik Joolie Wood live zien optreden en dat maakte grote indruk. Haar ingetogen, meisjesachtige overkomen lag heel mooi in lijn met de rustige, melancholieke sfeer van de muziek. Op Tales of Colour and White wordt hetzelfde effect bereikt als bij dat optreden. Hoewel Joolie Wood geen geweldig vocaliste is, past het breekbare, onschuldige geluid van haar stem wel heel goed bij haar nummers.
Het eerste nummer "Jewel Song" is een kort intro-nummer zonder vocalen dat begint met zweverige, soundscape-achtige klanken om op de helft van het nummer om te slaan in een vriendelijk klinkend folkdeuntje. Voor het tweede nummer "You Own the Universe" heeft Joolie een tekst uit het boek van Esajah gebruikt. De sfeer in het nummer wordt dramatisch gemaakt door het wat huilende gitaarspel van Simon Finn. Ik vind het nummer muzikaal wat los aan elkaar hangen, met piano, gitaar en melodica die allemaal hun eigen melodie spelen, maar niet altijd goed als geheel in elkaar vallen. De vocalen houden het nummer echter interessant. In het nummer "Where all Flowers Grow" doet Karl Blake mee als vocalist. Karl Blake draagt de tekst voor en Joolie Wood zingt dan vervolgens dezelfde tekst na. Af en toe wordt dat een beetje rommelig, maar muzikaal zit het sterk in elkaar, met een dragende rol voor gitaar en piano en een vrije en sfeerbepalende rol voor viool. Het hoogtepunt van de EP is het laatste nummer "Melt with the Snow", waar Karl Blake op elektrische gitaar speelt. Dat lijkt een dissonant op deze veelal acoustische album, maar het werkt verrassend goed. Het is een rustig nummer met piano, viool, harp, acoustisch gitaar en vocalen, waarbij af en toe de electrische gitaar er als een naderende onweersbui overheen scheurt. Het geheel is een bijzonder sfeervol, melancholiek nummer.
Joolie Wood heeft een mooi debuutwerk met Tales of Colour and White, al is het wat kort. Soms krijg je het gevoel dat ze van sommige nummers (zoals bijv. "You Own the Universe") wat meer had kunnen maken. Voor liefhebbers van melancholieke folk is dit album echter wel de moeite waard.
di9
Tijdens het Chantier Musical festival in mei 2006 in Parijs heb ik Joolie Wood live zien optreden en dat maakte grote indruk. Haar ingetogen, meisjesachtige overkomen lag heel mooi in lijn met de rustige, melancholieke sfeer van de muziek. Op Tales of Colour and White wordt hetzelfde effect bereikt als bij dat optreden. Hoewel Joolie Wood geen geweldig vocaliste is, past het breekbare, onschuldige geluid van haar stem wel heel goed bij haar nummers.
Het eerste nummer "Jewel Song" is een kort intro-nummer zonder vocalen dat begint met zweverige, soundscape-achtige klanken om op de helft van het nummer om te slaan in een vriendelijk klinkend folkdeuntje. Voor het tweede nummer "You Own the Universe" heeft Joolie een tekst uit het boek van Esajah gebruikt. De sfeer in het nummer wordt dramatisch gemaakt door het wat huilende gitaarspel van Simon Finn. Ik vind het nummer muzikaal wat los aan elkaar hangen, met piano, gitaar en melodica die allemaal hun eigen melodie spelen, maar niet altijd goed als geheel in elkaar vallen. De vocalen houden het nummer echter interessant. In het nummer "Where all Flowers Grow" doet Karl Blake mee als vocalist. Karl Blake draagt de tekst voor en Joolie Wood zingt dan vervolgens dezelfde tekst na. Af en toe wordt dat een beetje rommelig, maar muzikaal zit het sterk in elkaar, met een dragende rol voor gitaar en piano en een vrije en sfeerbepalende rol voor viool. Het hoogtepunt van de EP is het laatste nummer "Melt with the Snow", waar Karl Blake op elektrische gitaar speelt. Dat lijkt een dissonant op deze veelal acoustische album, maar het werkt verrassend goed. Het is een rustig nummer met piano, viool, harp, acoustisch gitaar en vocalen, waarbij af en toe de electrische gitaar er als een naderende onweersbui overheen scheurt. Het geheel is een bijzonder sfeervol, melancholiek nummer.
Joolie Wood heeft een mooi debuutwerk met Tales of Colour and White, al is het wat kort. Soms krijg je het gevoel dat ze van sommige nummers (zoals bijv. "You Own the Universe") wat meer had kunnen maken. Voor liefhebbers van melancholieke folk is dit album echter wel de moeite waard.
di9