nederlands
englishAlle inhoud is © 2006-2009, Evening of Light.
Waar moet ik beginnen bij een gigantische verzamelaar als deze? Nou, het begon allemaal met het Woven Wheat Whispers-label van Mark Coyle, dat in het eind van 2005 van start ging. Sindsdien heeft hij een imposant aantal artiesten aan zijn MP3-label weten te binden, die het gehele brede gebied van moderne underground folk beslaan, variërend van traditioneel tot folkrock, van neofolk tot psychedelische folk, van middeleeuws tot pagan folk. Honderden albums zijn (opnieuw) uitgebracht, en het bereik van het label is inmiddels groots te noemen. Des te meer reden waarom een verzameling als deze erg welkom is. Deze eerste editie van de John Barleycorn Reborn-serie bevat niet alleen een schare aan goede artiesten, dit is slechts het topje van de ijsberg, aangezien dit album - zoals de subtitel al aangeeft - enkel Engelse artiesten herbergt (met de onbedoelde uitzondering van novemthree). Meer edities staan in de planning, met onder andere artiesten uit Amerika en de rest van Europa, en wie weet wat nog meer?
Maar, laten we eerst hier maar eens naar kijken. In samenwerking met het Engelse neofolk/post-industrial label Cold Spring heeft Woven Wheat Whispers het hoofdgedeelte van de verzamelaar op een fraaie dubbel-CD uitgebracht, met meer dan twee en een half uur muziek. Maar, een WWW-release zou niet compleet zijn zonder iets gratis erbij. In dit geval is dat een gigantisch MP3-supplement, zonder kosten te downloaden als je de CD's hebt gekocht. Daarin zit nog eens twee en een half uur muziek, waardoor het totaal meer dan vijf uur bedraagt - dat is nog eens waar voor je geld!
Maar, dat geldt niet alleen voor de kwantiteit; de kwaliteit mag er ook wezen, met zoveel goede artiesten uit allerlei hoeken van de folkwereld erbij. Hier nog meer dan waar dan ook zou het gekkenwerk zijn om ieder nummer te behandelen. In plaats daarvan zal ik proberen de uitschieters te behandelen, en tegelijkertijd de diversiteit die hier te vinden is laten zien. Om te beginnen zou de verzameling niet compleet zijn zonder versies van het traditionele lied dat dit album z'n naam heeft gegeven: "John Barleycorn". Beide CD's beginnen met een versie van deze klassieker, en zowel The Horses of the Gods en The Anvil doen het op een origenele en overtuigende manier. Andere traditionals vinden we natuurlijk ook, waaronder "Lay the Bent to the Bonny Broom" door Charlotte Greig and Johan Asherton, die een lange, intieme uitvoering van deze wrange ballade ten gehore brengen. Clive Powell's "Reed Sodger" is gebaseerd op verschillende fragmenten van traditionele rijmpjes, en we horen zijn unieke stem met wat subtiele electronica. Het alomtegenwoordige (maar zelden saaie) "Twa Corbies" horen we hier van de psychedelische folkrockers van Mary Jane, die hier een funky nummer van maken. "Pew Pew" is een traditionele Schotse text, hier gearrangeerd voor harp en blokfluit door Quickthorn, met zang van Prydwyn. Maar, een van mijn absolute favorieten is toch Venereum Arvum's versie van "Child 102", de ballade over de geboorte van Robin Hood. Sean en Rachel's stemmen stijgen samen boven subtiele begeleiding uit, waardoor de schoonheid van de melodieën perfect naar voren komt.
Ook bij de niet-traditionele nummers is een hoop moois te vinden. De Engelse divisie van de neofolk mag hier natuurlijk niet ontbreken, en allerminst Tony Wakeford's Sol Invictus, dat met een gloednieuw nummer komt dat representatief is voor de nieuwe experimentele richting van de band. Dit geldt zeker ook voor The Triple Tree waar Tony samenwerkt met Andrew King. "Three Crowns" is een duister nummer dat akoestische soundscaoes met obscure folkloristische thema's combineert, in dit geval uit een verhaal van M.R. James. Andrew King solo staat garant voor traditionele nummers met overtuiging gebracht, en deze versie van "Dives and Lazarus" is daarop geen uitzondering. Dit is een heropgenomen versie van het nummer dat oorspronkelijk verscheen op de split met Changes. Matt Howden's Sieben staat er ook op, met een remix van een nummer van Ogham Inside the Night; een mooi voorbeeld van zijn originele 'viool plus stem'-aanpak van moderne folkliederen. Tenslotte is er While Angels Watch met een niet geheel overtuigend nummer, dat echter wel een fijne sfeer en opbouw heeft.
Maar er gebeurt nog zoveel meer dat ik gewoon moet vermelden. Damh the Bard speelt een opzwepend stuk pagan folk op "Spirit of Albion". "The Guidman's Ground" van The Kitchen Cynics is een nummer gebaseerd op spacy gitaar, met subtiele zang die een nogal duister volksvertelsel ten gehore brengt. "Summerhouse" van The A. Lords is een prachtig, sereen stukje pastorale muziek, gebaseerd op gitaar, orgel en veldopnames. De altijd indrukwekkende Sharron Kraus komt met de korte, maar leuke "Horn Dance". Meer esoterische dingen vinden we bij Alphane Moon, die een briljant mengsel maken van semi-gregoriaans gezang en de mystieke akoestische klanken die we gewend zijn van deze mensen van het Oggum label. Nog occulter is English Heretic natuurlijk, die zoals altijd obscure folklore onderzoeken, en de resultaten in de vorm van experimentele muziek presenteren, ditmaal met electrisch gitaar-gefreak, wilde zang, drums en samples. "Stained Glass Morning" van Sand Snowman is een er goed psychfolk-nummer, waarin uitstekend akoestisch gitaarspel wordt gecombineerd met zachte vrouwenzang.
En dat was pas het eerst dubbel-CD-gedeelte van de set! Als je dit album koopt, moet je zeker ook de gratis MP3's downloaden, want daar zitten toch ook wat juweeltjes in verborgen. Ik heb natuurlijk geen tijd om ze allemaal te noemen, maar hier volgen degenen die het meest zijn blijven hangen. Om te beginnen komt Far Black Furlong met een epiloog (met nog meer van dat geweldige hobo-spel) op het toch al zo mooie The East Room, ook op Woven Wheat Whispers. Vreemde eend in de bijt is het Amerikaanse novemthree, die desalniettemin met twee overtuigende instrumentele nummers komt in zijn bosachtige folkstijl met leuke percussie. Alan Trench and Martyn Bates presenteren als Twelve Thousand Days "Thistles", een prachtig nummer van From the Walled Garden uit 2006. Ook ander werk van Trench is opgenomen, in de vorm van leuke nummers van Orchis en Cunnan. Paul Newman's "Lavondyss" is een erg mooi melancholisch nummer met stem en akoestische gitaar. Ook is er nog een mooie selectie van liederen van enkele van de betere middeleeuwse artiesten van Engeland, zoals The Daughters of Elvin and Steve Tyler. Het beste hiervan is Misericordia's "De Poni Amor A Me", een geweldig lied gebaseerd op hakkebord, draailier en doedelzak.
Ik heb natuurlijk niet alles genoemd, en dit is ook niet de juiste plaats voor een nog gedetailleerdere aanpak. Dit betekent niet dat de niet genoemde nummers niet goed of interessant zijn, want deze verzamelaar heeft een vrij constant kwaliteitsniveau. Wat ik ook nog niet heb genoemd is dat John Barleycorn Reborn, naast een hoop goede muziek, ook een stevig folkloristisch concept heeft. Een aantal artiesten, alsmede het brein achter het project, Mark Coyle, heeft korte bijdragen geschreven voor het boekje, waarin ze hun gevoel over dit album en de nieuwe folk-revival onder woorden brengen. Ik denk namelijk zeker dat je van een heropleving mag spreken. Volksmuziek en folklore heeft de afgelopen twee decennia zoveel artiesten geïnspireerd, en John Barleycorn Reborn is een van de eersten die een overzicht geeft van ten minste een deel van deze tak van muziek, die zo rijk is aan originele perspectieven. Ik ben er stellig van overtuigd dat deze set en zijn opvolgers monumenten voor deze revival zullen worden, en ik zie mezelf al over enkele decennia hier met nostalgie naar terugkijken. Niets dan lof voor Woven Wheat Whispers en Cold Spring voor het samenstellen hiervan, en ik kijk uit naar de rest. Iedereen die wil weten wat er tegenwoordig in de underground van de folk gebeurd moet deze plaat echt in zijn bezit hebben. Zelfs voor diegenen die al veel van de artiesten kennen valt er gigantisch veel te ontdekken.
O.S.
Maar, laten we eerst hier maar eens naar kijken. In samenwerking met het Engelse neofolk/post-industrial label Cold Spring heeft Woven Wheat Whispers het hoofdgedeelte van de verzamelaar op een fraaie dubbel-CD uitgebracht, met meer dan twee en een half uur muziek. Maar, een WWW-release zou niet compleet zijn zonder iets gratis erbij. In dit geval is dat een gigantisch MP3-supplement, zonder kosten te downloaden als je de CD's hebt gekocht. Daarin zit nog eens twee en een half uur muziek, waardoor het totaal meer dan vijf uur bedraagt - dat is nog eens waar voor je geld!
Maar, dat geldt niet alleen voor de kwantiteit; de kwaliteit mag er ook wezen, met zoveel goede artiesten uit allerlei hoeken van de folkwereld erbij. Hier nog meer dan waar dan ook zou het gekkenwerk zijn om ieder nummer te behandelen. In plaats daarvan zal ik proberen de uitschieters te behandelen, en tegelijkertijd de diversiteit die hier te vinden is laten zien. Om te beginnen zou de verzameling niet compleet zijn zonder versies van het traditionele lied dat dit album z'n naam heeft gegeven: "John Barleycorn". Beide CD's beginnen met een versie van deze klassieker, en zowel The Horses of the Gods en The Anvil doen het op een origenele en overtuigende manier. Andere traditionals vinden we natuurlijk ook, waaronder "Lay the Bent to the Bonny Broom" door Charlotte Greig and Johan Asherton, die een lange, intieme uitvoering van deze wrange ballade ten gehore brengen. Clive Powell's "Reed Sodger" is gebaseerd op verschillende fragmenten van traditionele rijmpjes, en we horen zijn unieke stem met wat subtiele electronica. Het alomtegenwoordige (maar zelden saaie) "Twa Corbies" horen we hier van de psychedelische folkrockers van Mary Jane, die hier een funky nummer van maken. "Pew Pew" is een traditionele Schotse text, hier gearrangeerd voor harp en blokfluit door Quickthorn, met zang van Prydwyn. Maar, een van mijn absolute favorieten is toch Venereum Arvum's versie van "Child 102", de ballade over de geboorte van Robin Hood. Sean en Rachel's stemmen stijgen samen boven subtiele begeleiding uit, waardoor de schoonheid van de melodieën perfect naar voren komt.
Ook bij de niet-traditionele nummers is een hoop moois te vinden. De Engelse divisie van de neofolk mag hier natuurlijk niet ontbreken, en allerminst Tony Wakeford's Sol Invictus, dat met een gloednieuw nummer komt dat representatief is voor de nieuwe experimentele richting van de band. Dit geldt zeker ook voor The Triple Tree waar Tony samenwerkt met Andrew King. "Three Crowns" is een duister nummer dat akoestische soundscaoes met obscure folkloristische thema's combineert, in dit geval uit een verhaal van M.R. James. Andrew King solo staat garant voor traditionele nummers met overtuiging gebracht, en deze versie van "Dives and Lazarus" is daarop geen uitzondering. Dit is een heropgenomen versie van het nummer dat oorspronkelijk verscheen op de split met Changes. Matt Howden's Sieben staat er ook op, met een remix van een nummer van Ogham Inside the Night; een mooi voorbeeld van zijn originele 'viool plus stem'-aanpak van moderne folkliederen. Tenslotte is er While Angels Watch met een niet geheel overtuigend nummer, dat echter wel een fijne sfeer en opbouw heeft.
Maar er gebeurt nog zoveel meer dat ik gewoon moet vermelden. Damh the Bard speelt een opzwepend stuk pagan folk op "Spirit of Albion". "The Guidman's Ground" van The Kitchen Cynics is een nummer gebaseerd op spacy gitaar, met subtiele zang die een nogal duister volksvertelsel ten gehore brengt. "Summerhouse" van The A. Lords is een prachtig, sereen stukje pastorale muziek, gebaseerd op gitaar, orgel en veldopnames. De altijd indrukwekkende Sharron Kraus komt met de korte, maar leuke "Horn Dance". Meer esoterische dingen vinden we bij Alphane Moon, die een briljant mengsel maken van semi-gregoriaans gezang en de mystieke akoestische klanken die we gewend zijn van deze mensen van het Oggum label. Nog occulter is English Heretic natuurlijk, die zoals altijd obscure folklore onderzoeken, en de resultaten in de vorm van experimentele muziek presenteren, ditmaal met electrisch gitaar-gefreak, wilde zang, drums en samples. "Stained Glass Morning" van Sand Snowman is een er goed psychfolk-nummer, waarin uitstekend akoestisch gitaarspel wordt gecombineerd met zachte vrouwenzang.
En dat was pas het eerst dubbel-CD-gedeelte van de set! Als je dit album koopt, moet je zeker ook de gratis MP3's downloaden, want daar zitten toch ook wat juweeltjes in verborgen. Ik heb natuurlijk geen tijd om ze allemaal te noemen, maar hier volgen degenen die het meest zijn blijven hangen. Om te beginnen komt Far Black Furlong met een epiloog (met nog meer van dat geweldige hobo-spel) op het toch al zo mooie The East Room, ook op Woven Wheat Whispers. Vreemde eend in de bijt is het Amerikaanse novemthree, die desalniettemin met twee overtuigende instrumentele nummers komt in zijn bosachtige folkstijl met leuke percussie. Alan Trench and Martyn Bates presenteren als Twelve Thousand Days "Thistles", een prachtig nummer van From the Walled Garden uit 2006. Ook ander werk van Trench is opgenomen, in de vorm van leuke nummers van Orchis en Cunnan. Paul Newman's "Lavondyss" is een erg mooi melancholisch nummer met stem en akoestische gitaar. Ook is er nog een mooie selectie van liederen van enkele van de betere middeleeuwse artiesten van Engeland, zoals The Daughters of Elvin and Steve Tyler. Het beste hiervan is Misericordia's "De Poni Amor A Me", een geweldig lied gebaseerd op hakkebord, draailier en doedelzak.
Ik heb natuurlijk niet alles genoemd, en dit is ook niet de juiste plaats voor een nog gedetailleerdere aanpak. Dit betekent niet dat de niet genoemde nummers niet goed of interessant zijn, want deze verzamelaar heeft een vrij constant kwaliteitsniveau. Wat ik ook nog niet heb genoemd is dat John Barleycorn Reborn, naast een hoop goede muziek, ook een stevig folkloristisch concept heeft. Een aantal artiesten, alsmede het brein achter het project, Mark Coyle, heeft korte bijdragen geschreven voor het boekje, waarin ze hun gevoel over dit album en de nieuwe folk-revival onder woorden brengen. Ik denk namelijk zeker dat je van een heropleving mag spreken. Volksmuziek en folklore heeft de afgelopen twee decennia zoveel artiesten geïnspireerd, en John Barleycorn Reborn is een van de eersten die een overzicht geeft van ten minste een deel van deze tak van muziek, die zo rijk is aan originele perspectieven. Ik ben er stellig van overtuigd dat deze set en zijn opvolgers monumenten voor deze revival zullen worden, en ik zie mezelf al over enkele decennia hier met nostalgie naar terugkijken. Niets dan lof voor Woven Wheat Whispers en Cold Spring voor het samenstellen hiervan, en ik kijk uit naar de rest. Iedereen die wil weten wat er tegenwoordig in de underground van de folk gebeurd moet deze plaat echt in zijn bezit hebben. Zelfs voor diegenen die al veel van de artiesten kennen valt er gigantisch veel te ontdekken.
O.S.