nederlands
englishAlle inhoud is © 2006-2009, Evening of Light.
De artiest achter het hier besproken werk, Joe Frawley, is een Amerikaanse pianocomponist, maar een meer omvattende term voor hem zou toch wel "geluidscollage-artiest" zijn. Hij werd geboren in Connecticut, studeerde aan het Berklee College of Music en de Universiteit in zijn thuisstad, na een periode bij de Universiteit van Exeter. Op basis hiervan mogen we op zijn minst iets aardigs verwachten van om het even welk van zijn albums, maar we hopen natuurlijk op iets meer.
De psychologische achtergrond van dit album is overduidelijk met veel stemmen die dingen opbiechten, en titels als "The Hypnotist", wat ook de titel van een eerdere EP is, die samen met Tangerine het huidige A Book of Dreams vormt. Niettemin vormen deze twee platen een samenhangend geheel, misschien vanwege hun abstracte aard. In eerste instantie dacht ik dat "Blue Arcana" en "The White Gloves" het beste de bedoelingen van de artiest qua suggestieve rijkheid uitdragen, met name vanwege hun lengte, en omdat de andere nummers te kort zijn om een complete en diepzinnige betekenis uit te zenden. Maar dit is niet geheel het geval, want de nummers grijpen toch in elkaar, en vormen zo een lopend geheel.
De "Tangerine"-suite is bijvoorbeeld verdeeld in vijf nummers. De eerste is min of meer gespleten in het midden - een soort van nep-einde - maar ze vertonen allemaal genoeg samenhang. Er is een sterke aanwezigheid van piano in de eerste twee nummers, terwijl de stemmen het overnemen op de drie volgende, net als in de eerste nummers op deze plaat. "Tangerine" sluimert wat meer, betreedt ambient-gronden, terwijl de beginnummers van het album iets meer weghebben van post-rock, als we ze zo willen noemen.
Op "Morning call" worden we kort wakker gemaakt om vervolgens weer in de droom weg te zakken. Maar als je nog niet relaxed genoeg was op dit punt - wat ik moeilijk kan geloven - dan biedt "Exit music" een mooi gevoelig stuk, gestoeld op zachte piano-echo's, als einde van deze reis door de uitgestrekte landschappen van de hypnose. Een onderbewust werk vol delicate klanken, goed samengesteld en geslaagd, naar mijn mening. Essentieel voor meditatiesessies.
Osvaldr
De psychologische achtergrond van dit album is overduidelijk met veel stemmen die dingen opbiechten, en titels als "The Hypnotist", wat ook de titel van een eerdere EP is, die samen met Tangerine het huidige A Book of Dreams vormt. Niettemin vormen deze twee platen een samenhangend geheel, misschien vanwege hun abstracte aard. In eerste instantie dacht ik dat "Blue Arcana" en "The White Gloves" het beste de bedoelingen van de artiest qua suggestieve rijkheid uitdragen, met name vanwege hun lengte, en omdat de andere nummers te kort zijn om een complete en diepzinnige betekenis uit te zenden. Maar dit is niet geheel het geval, want de nummers grijpen toch in elkaar, en vormen zo een lopend geheel.
De "Tangerine"-suite is bijvoorbeeld verdeeld in vijf nummers. De eerste is min of meer gespleten in het midden - een soort van nep-einde - maar ze vertonen allemaal genoeg samenhang. Er is een sterke aanwezigheid van piano in de eerste twee nummers, terwijl de stemmen het overnemen op de drie volgende, net als in de eerste nummers op deze plaat. "Tangerine" sluimert wat meer, betreedt ambient-gronden, terwijl de beginnummers van het album iets meer weghebben van post-rock, als we ze zo willen noemen.
Op "Morning call" worden we kort wakker gemaakt om vervolgens weer in de droom weg te zakken. Maar als je nog niet relaxed genoeg was op dit punt - wat ik moeilijk kan geloven - dan biedt "Exit music" een mooi gevoelig stuk, gestoeld op zachte piano-echo's, als einde van deze reis door de uitgestrekte landschappen van de hypnose. Een onderbewust werk vol delicate klanken, goed samengesteld en geslaagd, naar mijn mening. Essentieel voor meditatiesessies.
Osvaldr