James Blackshaw is terug, met een nieuw album op een nieuw label. Er zat niet zo veel tijd tussen O True Believers en dit album, maar het was het wachten zeker waard. Dit is namelijk, naar mijn bescheiden mening, het beste werk van Blackshaw tot nu toe. Voor degenen die graag een introductie willen: James Blackshaw is een jonge Engelse gitarist, en uit de eerste noten van ieder van zijn albums blijkt al meteen dat deze man enorm getalenteerd is. De manier waarop hij zijn 12-snarige gitaar bespeelt is zeer indrukwekkend en bewonderenswaardig. In de meeste van zijn composities gebruikt hij bekende en aangenaam klinkende tooncombinaties uit zowel westerse als oosterse (raga) muziek, maar hij speelt dit op een unieke en onnavolgbare wijze.

Het titelnummer is hier een perfect voorbeeld van. James drukt het gaspedaal flink in, in vergelijking met sommige passages uit eerdere albums, maar het resultaat is fantastisch. De akkoorden en melodieën stromen als een heldere waterval door zijn kenmerkende manier van spelen. Het is vaak moeilijk om te geloven dat hij dit allemaal kan spelen op één gitaarspoor. Op dit album deinst Blackshaw er niet voor terug om nieuw terrein te verkennen. "Running to the Ghost", mijn favoriete nummer op dit album en van Blackshaw in het algemeen, wordt ondersteund door klokkenspel en zijn zeer snelle (maar niet nerveuze) gitaarspel. Halverwege het nummer horen we iets nieuws, maar oh zo moois: de viool van gastmuzikant Fran Bury. Een perfecte toevoeging voor een nummer als dit. En dan, tegen het einde van kant A, neemt James ons mee naar een van zijn andere gebieden: experimentatie. Hij is nooit bang geweest van een experiment hier en daar, en dit album vormt hierop geen uitzondering. "Clouds Collapse" is een spookachtig, kaal stukje experimentele melodie, gespeeld op een (ontstemde?) schootharp.

"The Mirror Speaks" is een van Blackshaw's snelste nummers, en het begint met een massief, zwaar gerommel - dat uiteindelijk het begin van James' gepluk op zijn snaren blijkt te zijn! Het nummer is nogal een achtbaan, met een aantal interessante wendingen in de melodie. Het album eindigt met het lange "Stained Glass Windows", alweer een prachtig nummer, wat qua stijl nog het meest lijkt op het eerste nummer. Tegen het einde wordt de gitaar weer vergezeld door Bury's fraaie vioolspel, dat het album naar een mooi einde toe leidt. De B-kant eindigt echter net als de eerste in een experiment: Fran krijgt de vrije hand voor een onwerkelijk stuk vioolmisbruik dat een paar minuten in beslag neemt - wat tegelijkertijd de naadloze combinatie van prachtige akoestische nummers en melodische experimenten demonstreert die Blackshaw zo eigen is.

Dit is echt een briljant album, en het laat zien dat James Blackshaw nog lang niet klaar is met het verfijnen van zijn kunst. Hij voegt net een beetje verschil toe aan de muzikale mix om dit album te laten opvallen, waardoor het herkenbaar blijft, maar toch ook origineel. The Cloud of Unknowing is verkrijgbaar bij Tompkins Square op CD en zeer goed te betalen vinyl, dus als je op de een of andere manier interesse hebt in prachtig instrumenteel gitaarspel of akoestische experimenten, dan is dit wat je zou moeten kopen. Nu meteen.

O.S.