nederlands
englishAlle inhoud is © 2006-2009, Evening of Light.
A Ghost to be Forgotten is eindelijk verschenen. Ik zal niet verder gaan over hoe ik jarenlang op dit album heb zitten wachten. Ik wil alleen zeggen dat ik blij ben dat het eindelijk is verschenen, en dat ik Henryk Vogel en zijn HeidenVolk label bij deze salueer. Ik denk dat dit het eerste niet-Darkwood album is dat op HeidenVolk is verschenen en hopelijk begint hiermee een nieuw tijdperk in de geschiedenis van het label; ik hoop dat Vogel er mee door zal gaan het werk van andere artiesten uit te brengen, omdat hij duidelijk een oor heeft voor kwaliteit.
Vier jaar schrijven, opnemen en produceren... het eenvoudige en 'minimalistische' geluid zorgde ervoor dat ik In Ruin’s vorige album Seeds of the Past een echte klassieker vond. Ik had natuurlijk hoge verwachtingen van dit album, maar was ook bezorgd dat het misschien overgeproduceerd zou zijn na al die tijd. Met het album in de hand en de nummers in het oor, kan ik gelukkig zeggen dat deze zorgen onbeantwoord zijn gebleven. Maar datgene wat Seeds of the Past tot een klassieker maakte is verdwenen, om plaats te maken voor andere kwaliteiten, waaronder een veel rijker geluid. Het is overigens niet alleen tijd en vooruitgang die het nieuwe geluid hebben geschapen; In Ruin is nu een duo en niet langer alleen het project van Terry Collia. Alex Hathaway is de naam van het nieuwe lid, en bas, elektrische gitaar, fluit en piano zijn de taken die hij inneemt. Verder zijn er nog de nobele gastverschijningen van Kim Larsen van :Of The Wand And the Moon: (achtergrondzang, wat gitaar), de eerder genoemde Henryk Vogel (gesproken tekst, bas en een beetje percussie) en Isaac Aubrey (achtergrondzang) om maar wat van de bekende namen te noemen. Anoniemer zijn Nadja -cello, en Valentin - viool.
Ik zal proberen om een 'geef bij ieder nummer een korte uitleg' recensie bij dit album te geven en begin met "Frustration". Na een sfeervolle intro, horen we Terry op zijn akoestische gitaar en het geluid doet me enigszins denken aan iets van Seeds of the Past, maar meer 'poppy' (ik hou er niet van om het woord 'pop' voor dit soort muziek te gebruiken, maar het is geloof ik een geaccepteerde term geworden). "Frustration" is een goede titel. Zowel de tekst als de zang hebben een gefrustreerd gevoel.
De volgende twee nummers zijn meer traditionele neofolk, een beetje in de sfeer van :OTWATM:’s Sonnenheim an deze twee nummers zijn ook echte hoogtepunten. "Fragmented Hearts" is langzaam, met een traditionele folkmelodie op bas en elektrische gitaar. Henryk Vogel draagt ook bij aan dit nummer door gesproken tekst en de achtergrond zit vol met interessante ambient. "Cold Comfort" is een hoogtepunt met een zeer onvoorspelbare baslijn, haast funky, en rustgevende gitaarsolos.
"I still Wonder" is een herbewerkte versie van "I Wonder" van Seeds of the Past. Het verschilt echter niet zo veel. Het was destijds een aardig neofolk nummer en dat is het nu nog steeds. "Hope and Pain" lijkt saai maar leeft op in het refrein. Het doet denken aan de zachte kant van Anathema, of Antimatter. Hetzelfde kan gezegd worden van "Refuge of Lies" - langzaam begin, geweldig einde, zelfs al klinkt het behoorlijk anders. Het negende nummer heeft geen titel en ook geen zang, maar het is niettemin een mooi duister stukje folk en ambient. Het titelnummer dat hierna komt is echter nogal onopvallend. Het zou net zo goed een tussenstukje kunnen zijn op een gothrock album. En het is zonde dat de zang bijna niet te verstaan is.
Als afsluiting heeft In Ruin hun versie van "Followe Thy Faire Sun Unhappy Shaddowe" samen met Kim Larsen opgenomen, die dit traditionele nummer bekend maakte in neofolk kringen op zijn Lucifer album. Als het tweede en derde nummer hoogtepunten zijn, dan moet dit wel HET hoogtepunt zijn. Ik ben helemaal weg van de cello en de drums, gecombineerd met de prachtige melodie en Terry's gefluisterde zang. Dit alles zit verpakt in een prachtig ontworpen digipack.
En, was dit het wachten waard? Ja. Vond je het vorige album goed? Koop deze dan ook! Ben je op zoek naar frisse en zeer goede neofolk, en niet bang van experimentatie? A Ghost to be Forgotten is voor jou.
CME
Vier jaar schrijven, opnemen en produceren... het eenvoudige en 'minimalistische' geluid zorgde ervoor dat ik In Ruin’s vorige album Seeds of the Past een echte klassieker vond. Ik had natuurlijk hoge verwachtingen van dit album, maar was ook bezorgd dat het misschien overgeproduceerd zou zijn na al die tijd. Met het album in de hand en de nummers in het oor, kan ik gelukkig zeggen dat deze zorgen onbeantwoord zijn gebleven. Maar datgene wat Seeds of the Past tot een klassieker maakte is verdwenen, om plaats te maken voor andere kwaliteiten, waaronder een veel rijker geluid. Het is overigens niet alleen tijd en vooruitgang die het nieuwe geluid hebben geschapen; In Ruin is nu een duo en niet langer alleen het project van Terry Collia. Alex Hathaway is de naam van het nieuwe lid, en bas, elektrische gitaar, fluit en piano zijn de taken die hij inneemt. Verder zijn er nog de nobele gastverschijningen van Kim Larsen van :Of The Wand And the Moon: (achtergrondzang, wat gitaar), de eerder genoemde Henryk Vogel (gesproken tekst, bas en een beetje percussie) en Isaac Aubrey (achtergrondzang) om maar wat van de bekende namen te noemen. Anoniemer zijn Nadja -cello, en Valentin - viool.
Ik zal proberen om een 'geef bij ieder nummer een korte uitleg' recensie bij dit album te geven en begin met "Frustration". Na een sfeervolle intro, horen we Terry op zijn akoestische gitaar en het geluid doet me enigszins denken aan iets van Seeds of the Past, maar meer 'poppy' (ik hou er niet van om het woord 'pop' voor dit soort muziek te gebruiken, maar het is geloof ik een geaccepteerde term geworden). "Frustration" is een goede titel. Zowel de tekst als de zang hebben een gefrustreerd gevoel.
De volgende twee nummers zijn meer traditionele neofolk, een beetje in de sfeer van :OTWATM:’s Sonnenheim an deze twee nummers zijn ook echte hoogtepunten. "Fragmented Hearts" is langzaam, met een traditionele folkmelodie op bas en elektrische gitaar. Henryk Vogel draagt ook bij aan dit nummer door gesproken tekst en de achtergrond zit vol met interessante ambient. "Cold Comfort" is een hoogtepunt met een zeer onvoorspelbare baslijn, haast funky, en rustgevende gitaarsolos.
"I still Wonder" is een herbewerkte versie van "I Wonder" van Seeds of the Past. Het verschilt echter niet zo veel. Het was destijds een aardig neofolk nummer en dat is het nu nog steeds. "Hope and Pain" lijkt saai maar leeft op in het refrein. Het doet denken aan de zachte kant van Anathema, of Antimatter. Hetzelfde kan gezegd worden van "Refuge of Lies" - langzaam begin, geweldig einde, zelfs al klinkt het behoorlijk anders. Het negende nummer heeft geen titel en ook geen zang, maar het is niettemin een mooi duister stukje folk en ambient. Het titelnummer dat hierna komt is echter nogal onopvallend. Het zou net zo goed een tussenstukje kunnen zijn op een gothrock album. En het is zonde dat de zang bijna niet te verstaan is.
Als afsluiting heeft In Ruin hun versie van "Followe Thy Faire Sun Unhappy Shaddowe" samen met Kim Larsen opgenomen, die dit traditionele nummer bekend maakte in neofolk kringen op zijn Lucifer album. Als het tweede en derde nummer hoogtepunten zijn, dan moet dit wel HET hoogtepunt zijn. Ik ben helemaal weg van de cello en de drums, gecombineerd met de prachtige melodie en Terry's gefluisterde zang. Dit alles zit verpakt in een prachtig ontworpen digipack.
En, was dit het wachten waard? Ja. Vond je het vorige album goed? Koop deze dan ook! Ben je op zoek naar frisse en zeer goede neofolk, en niet bang van experimentatie? A Ghost to be Forgotten is voor jou.
CME