Dit is niet alleen het eerste album van Helmond, het is ook de eerste release van het label (Trutzburg-Thule) en het ziet er goed uit voor hen beide!
Helmond bestaat uit twee artiesten, Marco M. en Sascha B.. Hun muziek kan het beste omschreven worden als iets tussen neoclassical en dark ambient, met hier en daar wat electro. Het gaat over filosofie, mythologie, verdriet en geschiedenis. Prachtige sferen worden gemixt met diepe drums en gesampelde speeches. Trotse en bombastische orchestrale nummers worden plotseling overgenomen door koren, piano's, natuurgeluiden en martial invloeden. En dit zijn slechts een paar van de ingrediënten waaruit Licentia Poetica bestaat.
Je zou kunnen denken dat je je moeilijk kan concentreren met zoveel verschillende geluiden, maar dat is niet zo. Het is eigenlijk best aangenaam om van een bijna hypnotiserend rustige stemming opeens over te gaan op agressieve drums die je hart sneller laten kloppen.

Ik wist eigenlijk niet goed hoe ik deze recensie moest schrijven... Ik ben niet gewend om over dit soort muziek te schrijven. Aangezien ambient zo sterk gebaseerd is op gevoelens (en geen woorden gevoelens goed kunnen omschrijven) dacht ik dat het erg moeilijk zou zijn. Maar waarom zou je dingen moeilijker maken dan ze zijn? Ik kies twee willekeurige nummers en vertel je wat ik hoor. Ik laat het aan jou over om de gevoelens die ze met zich mee brengen zelf te ervaren.

Nummer negen, "Wilde Jagd", begint met een hevige storm, en er verschijnen wat orchestrale geluiden. We horen donder en gestoorde operazang. Een stem fluistert iets in het Duits achter de keyboards. Na een tijdje komen er wat gave drums bij en deze elementen vormen samen "Wilde Jagd". Als ik mijn ogen sluit en dit nummer in beelden probeer te zien, zie ik onze wereld nadat alle bommen zijn afgegaan. Ergens schemert hoop, maar ik kan niet zien waar het vandaan komt. Een fris en erg beeldend neoklassiek nummer!

"Silva Negra II" (waar is het eerste deel?) is het zesde nummer en misschien ook wel het beste en sterkste nummer op Licentia Poetica. Het begint met een oud, gesampled nummer, waarschijnlijk iets uit de jaren '40, dit wordt verstoord door noise en al snel maakt het plaats voor een mystieke soundscape en een van de beste marsritmes die ik in tijden heb gehoord. Na een aantal minuten horen we weer het oude liedje voor een korte outro. Het is overbodig te zeggen dat de drums dit nummer maken. Maar weinig dingen kunnen me zo opwinden als een marsritme en deze is echt de moeite waard!

Licentia Poetica is geen vernieuwend album, zowel niet wat betreft de kwaliteit als de originaliteit, maar het blijft interessant genoeg om me aan het luisteren te houden en te laten genieten van wat ik hoor. De twee artiesten zullen trots zijn op wat ze hebben gemaakt.
Als je van het vroege werk van A Challenge of Honour houdt, en van dark ambient, is de kans erg groot dat Helmond iets voor jou is.

CME