nederlands
englishAlle inhoud is © 2006-2009, Evening of Light.
Ginnungagap is een project van Stephen O'Mally, bekend van drone doom-metalband Sunn O))), Khanate, enz... Op Remeindre werkt hij samen met Anthony Sylvester en Alexander Tucker, terwijl ze een breed scala aan instrumenten onder handen nemen, waaronder tambura, harmonium, sruti box, klankschaal, mandoline, bulbul tarang (Indiase banjo), maar ook akoestisch en klassiek gitaar, farfisa-orgel en Juno-106-keyboards.
Remeindre is in twee edities uitgebracht op twee verschillende labels, beide gesierd door origineel artwork van Alexander Tucker. De CD werd uitgebracht door Southern Records als onderdeel van de gelimiteerde Latitudes-serie. Hij werd opgenomen tussen 14 en 16 december 2004 in de Southern studio's in Londen, en is gelimiteerd tot 1000 exemplaren. Hij is helaas uitverkocht, dus je zult hem ergens tweedehands moeten opsporen. Alle releases uit de Latitudes-serie hebben een mooie verpakking, ontworpen door Stephen O'Malley. Andere bands die platen in Latitudes hebben uitgebracht zijn Grails, Shit & Shine, Circle, en Sir Richard Bishop. De LP werd in de zomer van 2006 uitgebracht bij Aurora Borealis. Er zijn twee kleuren, wit en doorzichtig, en deze is gelimiteerd tot 700 stuks, die ook al uitverkocht zijn. Deze versie heeft ook een doorzichtig perkamenten vel met gebronsde opdruk.
De plaat begint met "Duel Ravens", geleid door het doordringende geluid van een getokkelde tambura boven een ondergrond van akoestische strijker-drone. Zo nu en dan klinkt er een chime, die het ritualistische, trage geluid van voortstappende monniken decoreert en compleet maakt... De boventonen worden complexer, naar gelang er meer instrumenten worden toegevoegd, wat structuur en diepte toevoegd aan de achtergronddrone. Een mandoline wordt toegevoegd aan het tambura-motief, en trillende pulsen leiden een aanpassing in die fluctueert tussen het centrale akkoord en weer terug. Woordenloze zang voegen aan het einde een soort dronende incantatie toe. Dit nummer introduceert de algemene teneur van de plaat: meditatieve, enigszins duistere ambient, psychedelische folk-drones. De sfeer is zwaar, zoals je zou verwachten van O'Malley, maar de akoestische en folky aard van het geluid is verrassend. Het klinkt geweldig, trouwens; verfrissend, nieuw en erg interessant.
"Guenevere of the Ganges" is het volgende nummer, dat ook begint met tamburaspel, welke de toonsoort en mystieke resonantie neerzet. Harmonium komt erbij om de gaatjes in het geluidslandschap te vullen met een drie-noten-melodie die uiteindelijk de hoofdrol speelt als thema. Een strijkinstrument (ik weet niet zeker welke) begint met een pulserende drone die een sterke dynamiek aan het stuk geeft. De dingen bewegen hier iets sneller, lijkt het wel, als een rivier, zoals de titel al suggereert. Het geluid is ergens erg direct, zonder bewerking of effecten... allemaal akoestisch, wat toevoegt aan de folksfeer, ook al is er geen melodie aanwezig.
Het derde nummer, "Black Snow, Blood Mountain", gaat van start met de bekende tambura, maar al snel komt er een onderliggende stem tevoorschijn: een pulserende, lage neurie, die een meditatief gevoel oproept. Een akoestische gitaar verfraait het tamburamotief, terwijl de stemmen gesampled en vermeerderd worden, zodat een zoemend geheel ontstaat. De geïmproviseerde klanken van (ik denk) een sruti box tinkelen erbij, heen en weer bewegend bovan de zwellende stemgeruchten. Het geluid is erg modaal vanwege de beperkte tonen van de tambura, waardoor alles in de dronemodus blijft. De zang is hier vergelijkbaar met wat Alexander Tucker af en toe laat zien op zijn soloalbums.
De plaat sluit af met "Aurgelmir"; het enige nummer met alleen electronische geluiden. Deze worden geproduceerd door O'Malley's keyboard, die samen met het harmonium een dissonante, golvende drone vormt. Een dik analoog geluid wordt gecreëerd, alvorens de stemmen er bij komen - een lage, gutturale en monotone chant, en daarnaast hoge schreeuwen. Over het algemeen is dit een vrij gespannen sfeer, want het geluid wordt steeds donkerder en vager, totdat het me sterk doet denken aan dat spookachtige zangstuk van de soundtrack van 2001: A Space Odyssey. Het hele nummer is eigenlijk een massale kakofonie van stemmen boven een pulserend, dissonant brok akkoorden. Zeker weten het meest verontrustende moment van de plaat, hier aan het einde.
Remeindre is een album voor fans van de vele projecten van Stephen O'Malley, maar vooral The Lotus Eaters en Aethenor, en daarnaast andere folk-drone, doom folk of ambient drone artiesten als Alexander Tucker's solowerk, Wolfmangler of Encomiast. De platen van Ginnungagap zijn allemaal ongeveer in dezelfde stijl, maar ze klinken niet precies hetzelfde. Remeindre is zeker degene met de meeste folkinvloeden - eigenlijk de enige. Crashed Like Wretched Moth (uitgebracht op eenzijdig wit vinyl door Conspiracy Records) verkent doomy ambient drones d.m.v. piano, en de 1000% Downer EP combineert veldopnames met atonale ambient noise, dissonantie, zwervende zang, en drones. Alle releases, afgezien van het feit dat ze gelimiteerd zijn en vaak lastig te krijgen, zijn van EP-lengte. Ze hebben nog geen volledig album opgenomen.
I geef dit album een 8. Hoewel er veel herhaling in zit, en niet al te veel variatie tussen de nummers, heeft het een geweldige sound... een prachtige combinatie van oosterse ethnische instrumenten, improvisatie, en duistere drone. Daar komt nog bij dat de verpakking in beide uitgaves heel mooi is. De moeite van het opzoeken waard.
Daan
Remeindre is in twee edities uitgebracht op twee verschillende labels, beide gesierd door origineel artwork van Alexander Tucker. De CD werd uitgebracht door Southern Records als onderdeel van de gelimiteerde Latitudes-serie. Hij werd opgenomen tussen 14 en 16 december 2004 in de Southern studio's in Londen, en is gelimiteerd tot 1000 exemplaren. Hij is helaas uitverkocht, dus je zult hem ergens tweedehands moeten opsporen. Alle releases uit de Latitudes-serie hebben een mooie verpakking, ontworpen door Stephen O'Malley. Andere bands die platen in Latitudes hebben uitgebracht zijn Grails, Shit & Shine, Circle, en Sir Richard Bishop. De LP werd in de zomer van 2006 uitgebracht bij Aurora Borealis. Er zijn twee kleuren, wit en doorzichtig, en deze is gelimiteerd tot 700 stuks, die ook al uitverkocht zijn. Deze versie heeft ook een doorzichtig perkamenten vel met gebronsde opdruk.
De plaat begint met "Duel Ravens", geleid door het doordringende geluid van een getokkelde tambura boven een ondergrond van akoestische strijker-drone. Zo nu en dan klinkt er een chime, die het ritualistische, trage geluid van voortstappende monniken decoreert en compleet maakt... De boventonen worden complexer, naar gelang er meer instrumenten worden toegevoegd, wat structuur en diepte toevoegd aan de achtergronddrone. Een mandoline wordt toegevoegd aan het tambura-motief, en trillende pulsen leiden een aanpassing in die fluctueert tussen het centrale akkoord en weer terug. Woordenloze zang voegen aan het einde een soort dronende incantatie toe. Dit nummer introduceert de algemene teneur van de plaat: meditatieve, enigszins duistere ambient, psychedelische folk-drones. De sfeer is zwaar, zoals je zou verwachten van O'Malley, maar de akoestische en folky aard van het geluid is verrassend. Het klinkt geweldig, trouwens; verfrissend, nieuw en erg interessant.
"Guenevere of the Ganges" is het volgende nummer, dat ook begint met tamburaspel, welke de toonsoort en mystieke resonantie neerzet. Harmonium komt erbij om de gaatjes in het geluidslandschap te vullen met een drie-noten-melodie die uiteindelijk de hoofdrol speelt als thema. Een strijkinstrument (ik weet niet zeker welke) begint met een pulserende drone die een sterke dynamiek aan het stuk geeft. De dingen bewegen hier iets sneller, lijkt het wel, als een rivier, zoals de titel al suggereert. Het geluid is ergens erg direct, zonder bewerking of effecten... allemaal akoestisch, wat toevoegt aan de folksfeer, ook al is er geen melodie aanwezig.
Het derde nummer, "Black Snow, Blood Mountain", gaat van start met de bekende tambura, maar al snel komt er een onderliggende stem tevoorschijn: een pulserende, lage neurie, die een meditatief gevoel oproept. Een akoestische gitaar verfraait het tamburamotief, terwijl de stemmen gesampled en vermeerderd worden, zodat een zoemend geheel ontstaat. De geïmproviseerde klanken van (ik denk) een sruti box tinkelen erbij, heen en weer bewegend bovan de zwellende stemgeruchten. Het geluid is erg modaal vanwege de beperkte tonen van de tambura, waardoor alles in de dronemodus blijft. De zang is hier vergelijkbaar met wat Alexander Tucker af en toe laat zien op zijn soloalbums.
De plaat sluit af met "Aurgelmir"; het enige nummer met alleen electronische geluiden. Deze worden geproduceerd door O'Malley's keyboard, die samen met het harmonium een dissonante, golvende drone vormt. Een dik analoog geluid wordt gecreëerd, alvorens de stemmen er bij komen - een lage, gutturale en monotone chant, en daarnaast hoge schreeuwen. Over het algemeen is dit een vrij gespannen sfeer, want het geluid wordt steeds donkerder en vager, totdat het me sterk doet denken aan dat spookachtige zangstuk van de soundtrack van 2001: A Space Odyssey. Het hele nummer is eigenlijk een massale kakofonie van stemmen boven een pulserend, dissonant brok akkoorden. Zeker weten het meest verontrustende moment van de plaat, hier aan het einde.
Remeindre is een album voor fans van de vele projecten van Stephen O'Malley, maar vooral The Lotus Eaters en Aethenor, en daarnaast andere folk-drone, doom folk of ambient drone artiesten als Alexander Tucker's solowerk, Wolfmangler of Encomiast. De platen van Ginnungagap zijn allemaal ongeveer in dezelfde stijl, maar ze klinken niet precies hetzelfde. Remeindre is zeker degene met de meeste folkinvloeden - eigenlijk de enige. Crashed Like Wretched Moth (uitgebracht op eenzijdig wit vinyl door Conspiracy Records) verkent doomy ambient drones d.m.v. piano, en de 1000% Downer EP combineert veldopnames met atonale ambient noise, dissonantie, zwervende zang, en drones. Alle releases, afgezien van het feit dat ze gelimiteerd zijn en vaak lastig te krijgen, zijn van EP-lengte. Ze hebben nog geen volledig album opgenomen.
I geef dit album een 8. Hoewel er veel herhaling in zit, en niet al te veel variatie tussen de nummers, heeft het een geweldige sound... een prachtige combinatie van oosterse ethnische instrumenten, improvisatie, en duistere drone. Daar komt nog bij dat de verpakking in beide uitgaves heel mooi is. De moeite van het opzoeken waard.
Daan