De Zweedse artiest Gustaf Hildebrand maakt dark ambient die vergelijkbaar is met andere Noordse dark ambientartiesten van Cyclic Law, zoals Northaunt en Svartsinn. De sfeer op dit album is dystopisch, zeer duister, kaal en leeg, maar toch zeker niet eng of onheilspellend. Het is eerder de schoonheid die er schuilt in leegte, de aanwezigheid van een grotere kracht die je niet helemaal kan vatten. Of, zoals de titel al suggereert, het gevoel van een verlaten wereld, met een nagalm van wat ooit geweest was.

De CD begint met "Omega Continuum", een duister nummer met verschillende geluidslagen die over elkaar heen klinken en weinig andere geluiden. Een mooie inleiding voor de rest van het album. Dan volgt mijn persoonlijke favoriet, "Post Oblivion Fields", dat in het begin doet denken aan de geluidsopnamen die NASA heeft gemaakt van de ruimte. Het nummer groeit langzaam verder en er komen bellen bij en gedruppel van water. Een erg duister en gelaagd nummer dat blijft fascineren. "The Hollow Structures" is een vrij traditioneel dark ambientnummer, met gelaagde waves en verderop in het nummer schurende en piepende geluiden, het gerinkel van kettingen en het gelach van een kind dat later in het nummer gaat huilen. "Omnivoid" sluit hier goed bij aan, met een dreigende ondergrond en af en toe wat ritmische geluiden. Een nummer dat doet denken aan het kale geluid van Northaunt. "Ruins of a Failed Utopia" is het buitenbeentje op dit album. Door de monnikenzang in de loop van het nummer, doet het sterk denken aan Raison d'être (denk bijvoorbeeld aan een nummer als "In Lonelienes" of "In Abandoned Places"). Ondanks deze gelijkenis vind ik dit toch een erg mooi, somber en gevarieerd nummer. Het album sluit af met het minimalistische "Wanderer of Strange Spheres". Een sfeervol nummer vol galmende drones en mistige geluidsvelden met in de loop van het nummer kerkbellen die in de verte galmen.

Ondanks de overeenkomsten met eerdergenoemde artiesten, vind ik toch dat Gustaf Hildebrand wel degelijk een eigen stijl heeft die weet aan te spreken. De meeste nummers zijn vrij minimalistisch, maar bevatten toch genoeg variatie om te blijven boeien en ook sluiten alle nummers wat betreft de sfeer mooi op elkaar aan. Als je geen problemen hebt met de kale, negatieve ambient die Cyclic Law vertegenwoordigt, is Primordial Resonance zeker het luisteren waard.

D.M.K.