Deze CD is bedoeld als tribute aan Forseti-frontman Andreas Ritter die begin 2005 een hartstilstand heeft gehad, waar hij tot op heden nog steeds last van heeft. Een nobel streven, natuurlijk, en ik keek dan ook erg uit naar deze CD, omdat ik groot fan ben van Forseti en er een hoop goede artiesten aan deze benefiet-CD mee werken. Het resultaat was behoorlijk teleurstellend. Er staan zeker een paar goede nummers op, maar veel artiesten vielen me erg tegen en van een aantal ‘grotere’ namen binnen de neofolk-scene had ik wel wat beters verwacht.

Het eerste nummer is een aardig liedje van Sonne Hagal. Normaal vind ik de muziek van Sonne Hagal nogal gekunsteld, maar dit nummer vond ik eigenlijk best leuk. Het nummer van Sonnentau vond ik echter ronduit slecht, door de mierzoete, New Age-achtige pianolijn. B’eirth (In Gowan Ring, Birch Book) komt met één van de mooiste nummers van dit album. In vergelijking met zijn andere projecten is dit nummer wat duisterder en het heeft een erg mooie tekst. :Of the Wand and the Moon: viel me tegen. Ik ben wel wat beters van Kim Larsen gewend dan een flauw nummer met samples. De gitaarmelodie zou spannender worden als hij er ook nog bij zou zingen, maar op deze manier is het erg saai. Death in June vond ik wel weer goed, zowel met "Rocking Horse Night", als met de geslaagde Sol Invictus cover "Death of the West". Het lied van Waldteufel is wel aardig, alleen hou ik persoonlijk niet zo van het lage mannenkoortje in het refrein. Lux Interna heeft een up-tempo nummer met een aardige melodie, maar ik ben helaas niet echt te spreken over de zang . En dan zijn we aangeland bij het absolute dieptepunt van deze CD: Northman. Dit nummer is echt een schaamteloze, slecht uitgevoerde imitatie van Ulver ten tijde van Kveldssanger. Daar komt nog een hele vervelende Amerikaanse ‘Vikingspeech’ bovenop. Deze band is duidelijk niet de moeite waard. Fire + Ice viel me tegen, ik ben betere nummers van ze gewend dan dit flauw uitgevoerde liedje met de lullige viool in het refrein. "Deutsche Sonnwend" van Darkwood vond ik zeer goed. Erg pakkend, goede zang; een mooi en duister folknummer. De afsluiter, "Traumpfad" van Primus Inter Pares, is dan weer een irritant nummer met orgeltje, samples en vervelende ‘papapa’-zang.

Wat mij betreft zijn de nummers van Death in June, Darkwood en B’eirth de enige die echt de moeite waard zijn. De andere dingen vond ik variëren tussen redelijk en bar slecht. Je zou deze CD natuurlijk toch nog kunnen kopen vanwege de steun die je daarmee geeft aan één van de beste neofolkartiesten van dit moment en de paar goede nummers die er dan wel op staan. Maar in het geheel genomen is deze CD alleen echt interessant voor verstokte neofolkers die alles leuk vinden wat binnen de scene wordt uitgebracht.

D.M.K.