Nadat ik behoorlijk onder de indruk was van The East Room, hun vorige EP, hield ik Far Black Furlong nauwlettend in de gaten, aangezien zij een van de meest veelbelovende recente experimentele folk en ambientprojecten uit Groot-Brittannië zijn. Ik keek natuurlijk erg uit naar dit nieuwe werk, het is zelfs een dubbelalbum geworden. Het gelijknamige album is eigenlijk de eerste volledige release van de band, en als extra krijgen we bij deze eerste editie een bonusalbum, die een bewerkte versie van de Haidd EP bevat, die in 2006 was uitgegeven door Barl Fire records.

De muziek op Far Black Furlong houdt het midden tussen de electro-akoestische ambient van Haidd en de geïmproviseerde folkgeluiden van The East Room. Daar komt nog bij dat zowel oude als nieuwe elementen zijn toegevoegd aan de mix. De dichteres Bryony Lees, die we ook al konden horen op de Full Gathering Moon EP, begint het album met het voorlezen van een van haar gedichten. Het is altijd maar de vraag of poëzievoordrachten mij liggen en ik ben bang dat ik deze voordracht een beetje lusteloos vind; het leidt af van de poëzie zelf, die juist zeer goed is en bovendien ook erg mysterieus en passend bij de muziek. Tijdens de recital worden er wat nieuwe instrumenten aan de mix toegevoegd: fluit door Amanda Votta (The Floating World) en hakkebord door John Letcher. Beide gastartiesten voegen zeer veel diepgang toe aan de soundscapes op dit album, en vooral het hakkebord heeft een prominente rol op het album.

Het album is opgebouwd als een geheel, maar het is opgedeeld in zes naadloze onderdelen, ieder met zijn eigen stemming. De eerste bevat het gedicht en introduceert de mysterieuze soundscapes die de toon zetten voor de rest van het album. Gelijdelijk worden we getrakteerd op die typerende mix van ambient soundscapes, maar met solo-rollen voor veel van de instrumenten. Het tweede nummer richt zich meer op het hakkebord, terwijl het derde nummer een prominente rol heeft voor de fluit en veldopnames. Dit gaat geleidelijk over in het epische vierde deel, waar het hakkebord de elektrische gitaar een interessant duet met elkaar aangaan. Het vijfde nummer bevat een prachtig stukje hobo van Mark Baigent die ook al schitterde op The East Room. Vergezeld door meer van Ian Tengwall's gitaarspel en laten we Richard Moult op piano niet vergeten! Een ondertoon komt echter langzaam op, die zinspeelt op de dark ambient waves van Andy Cotterill die het laatste deel domineren.

Ik vind dit alles zeer belonend. De muzikale diepte en het detail is geweldig en beloont de nauwkeurige luisteraar, maar is ook sterk genoeg om indruk te maken tijdens een oppervlakkige luisterbeurt. Alhoewel de meeste muziek erg abstract is, zijn er sterke thematische suggesties: het veranderen van de seizoenen en de cycli der natuur, innerlijke en uiterlijke landschappen... precies wat ik graag hoor in dit soort muziek.

Dan nog iets over de bonus CD. De oorspronkelijke Haidd was het meest abstracte werk van de band tot op heden, en in die zin is Haidd 2 een natuurlijke opvolger. Dit album voert de ambient nog verder door. Het origineel bevatte stukjes van hobo en andere instrumenten en delen hiervan waren op dezelfde manier in elkaar gezet als het gelijknamige album dat ik hier ook bespreek. Maar Haidd 2 is in vergelijking hiermee veel kaler. Andy Cotterill heeft het nummer echt apart genomen en er een massieve, maar tegelijkertijd ook subtiele ambienttrack van gemaakt. Beide versies delen de verloren, zwevende sfeer, maar de nieuwe versie maakt het allemaal nog intenser door een minimalistisch geluid. Het resultaat is een uitstekende, gedetailleerde, half-uur durende dronetrip - in ieder geval echt je geld waard voor de speciale editie!

Kort samengevat blijft Far Black Furlong me nog steeds verrassen. Als je op zoek bent naar zeer originele muziek die akoestiek en electronica, folk, ambient, klassiek, improvisatie, etc.,etc. naadloos in elkaar laat overgaan - moet je hier zijn... zeer aan te bevelen, en een van de beste albums van het jaar.

O.S.