De Spaanse duistere folk scene is nog niet echt geëxplodeerd. Ik kan maar een paar bands bedenken en nog minder goede albums. Maar hier is er een voor jullie en hij is eigenlijk best goed!
De muziek op Fayrierie’s debuut valt in dezelfde categorie folkmuziek als Dwelling, met een vleugje Empyrium. Melodieus, romantisch, rustgevend, melancholisch... De nummers zijn gebaseerd op de bijna altijd aanwezige akoestische gitaren. Er wordt ook een beetje gebruik gemaakt van elektronica, maar vooral op de achtergrond. De delen en nummers waar de synths een prominente rol spelen zijn de minst interessante, dus ik denk dat mijn favoriete instrument aller tijden alweer een album heeft weten te redden.

Voor dit album heeft Fayrierie een grondige blik geworpen in de heidense wereldtradities, en sprookjes en mythen verzameld als invloed voor de muziek en teksten. De binnenkant van het boekje bevat geen teksten, maar wel uitleg bij de nummers, die leuk zijn om te lezen bij het luisteren naar de muziek. Ze weten de stemming mooi te verhogen.

Ik heb een aantal kalchten gehoord over de stem van Norax van de mensen die ik het album liet horen. Dingen als "Hij zingt te sterk voor dit soort zachte muziek", "in de diepere stukken, lijkt zijn stem te blijven hangen in zijn keel" en "hij zou eigenlijk heavy metal ballads moeten zingen". Ik ben ook een paar recensies tegengekomen waarin hetzelfde wordt gezegd. Het duurde bij mij ook een tijdje voordat ik aan de zang gewend was, maar nu kan ik me dit album niet meer voorstellen met een andere zanger. Norax doet het prima achter de microfoon en zou net zo trots moeten zijn als hij klinkt. Muzikaal gezien is er niet veel om over te klagen. Falke, die voor de melodieën zorgt, klinkt als een zelfverzekerde muzikant.

Het sterkste punt aan dit album is wat mij betreft de variatie. De nummers eindigen totaal anders dan dat ze beginnen. Er is hier geen ruimte voor verveling, het geluid blijft veranderen. De tien nummers zouden makkelijk verdeeld kunnen worden in 25 kortere nummers. Dit maakt het echter ook moeilijk om mijn persoonlijke favorieten uit te kiezen. Ik kies liever wat favoriete stukken uit. Het refrein in "A Night of Tears over the Snow" is het eerste hoogtepunt. Ook is het instrumentele stuk kort nadat het refrein voor de eerste maal is gezongen prachtig. De eerste instrumentele minuten van "Enbarr" weten me echt te raken, evenals het gesproken deel op "Nature and the Poet". De vrouwelijke zang in "Orphaned Forest Lullaby" is erg goed en het volgende nummer (dat ook meteen het laatste nummer is) is helemaal geweldig. Helaas is "Crepuscle" dan weer een saai nummer, waar de regel over gitaren en elektronica waar ik het in het begin over had geldig is. Sommige dingen zijn niet slecht, maar het verbleekt allemaal een beetje in vergelijking met de hoogtepunten.
Ik vind de toevoeging van viool leuk, maar hij verschijnt vaak op de verkeerde plaatsen. Sommige delen schreeuwen om strijkers, maar het wordt enkel gebruikt op plaatsen waar het vaak helemaal niet past. Maar al met al heb ik geen problemen om van Michelia Campka's comfortabele melancholie te genieten.

CME