Eleanor's Visceral Tomb is een van de projecten van Sean Breadin, die het vaakst musiceert onder de naam Sedayne. Dit specifieke project richt zich op lange muzikale stukken die misschien nog het dichtst bij een vorm van middeleeuwse muziek liggen, maar vermengd met iets anders dat moeilijk te definiëren is. Aangezien ik dit gevoel heb met alle muziek die Sean maakt, houd ik het er maar op dat dit zijn eigen unieke charme en stijl is. Dit, zijn laatste album, laat ons vijf nieuwe nummers horen.

"The Wife of Usher's Well" is Sean's versie van een traditionele ballade (meer informatie kan je hier vinden.) Het is ook het enige nummer met zang op het album, waar Sean's stem wordt vergezeld door de mengeling van instrumenten die ook op andere nummers te horen is: citer, lijsttrommels, verschillende mondharpen, klarinet, en nog veel meer. "Long Meg & Her Daughters" en "Castlerigg" vormen een duo, die niet alleen door de tegenovergestelde elementale symboliek van Lucht en Aarde aan elkaar gekoppeld zijn, maar ook beide geïnspireerd zijn door steencirkels in het gebied van Cumbria. Beide nummers zijn zeer lang, en bestaan uit uitgebreide improvisatie op een specifieke sfeer en gevoel. En inderdaad, dit werkt. Behalve dat de mystieke sfeer die een steencirkel uitstraalt wordt opgeroepen, representeert ieder nummer zeer goed zijn element. Het Lucht-nummer begint met een nogal duistere wintermelodie, maar al snel neemt een heldere melodie het over, met in de hoofdrol een lage fluit. "Castlerigg" is aardser, met een duistere sfeer, wat zware dronende geluiden en uitstekend werk op de cwrth, een speciaal soort lier.

Hier tussen in komt "Carmina Quicum Laudo Logos", een nummer dat gebaseerd is op Vuur. Dit is misschien wel het meest toegankelijke nummer, omdat het gebaseerd is op twee eenvoudige, maar zeer sterke melodische thema's. Het begint met het eerste thema, dat voorzichtig wordt opgebouwd met strijkers en een achtergrond van percussie, mondharp, harmonium en verschillende vogelfluitjes en effecten. Verderop in dit nummer bedaart het eerste thema en maakt het baan voor de zeer intense tweede melodie, die meer up-tempo is en geleid wordt door een klarinet. Aan het einde van dit nummer wordt de cirkel rond gemaakt en keren we terug bij de rustige kadans van het prachtige openingsthema. Ik vind dit nummer echt heel goed, en het is een van de beste dingen die ik tot nog toe van Sean gehoord heb. Het album eindigt met een kort Water-nummer. Dit doet me eigenlijk niet aan een intrinsiek elementair aspect van Water denken, maar het stromende geluid van de citer en klarinetmelodie suggereren het zachte op en neer deinen van een boot op een rustige zee.

Het blijft moeilijk om een goede omschrijving te geven van de muziek van Sean Breadin, maar ook hier zijn de sleutelwoorden improvisatie, originaliteit, ritualistisch, oprechtheid, etcetera. Je moet wel in een bepaalde luistermodus komen voor dit soort muziek, omdat het echt iets bijzonders is. Nu dit gezegd is, raad ik je weer aan dit album te beluisteren als je interesse is gewekt. Er valt veel te ontdekken aan dit album, alhoewel het zijn geheimen niet zo makkelijk prijs zal geven. Meer dan vijftien minuten improvisatie per nummer kan sommigen misschien teveel lijken, maar vertrouw me, dit kan zeker de moeite waard zijn, en in dit geval is het ook de moeite waard. Een van mijn favoriete albums door Breadin op dit moment, en ik ben nog maar net begonnen.

Zie ook deze topic op ons forum voor een aantal links met meer informatie, en voor de videoversies van "Long Meg & Her Daughters" en "Castlerigg". Zie ook de "koop"-verbinding hier onder voor nog meer informatie over dit album.

O.S.

Klik hier om dit album bij Woven Wheat Whispers te kopen.