Encomiast is het dark ambient project van Ross Hagen, uit Colorado (VS). Transit Bed is alweer het zesde volledige album van dit project en het is uitgebracht op Ben Fleury-Steiner's Gears of Sand label. Ervaring betekent vaak kwaliteit binnen de ambient, en dit album vormt daar zeker geen uitzondering op. Hagen combineert op een professionele manier akoestische instrumenten en samples met elektronische muziek. Alhoewel Transit Bed zeker geen toegankelijk album is, bevat het genoeg schatten om de geduldige ambient-luisteraar te plezieren.

"rains pass by" is misschien nog het minst opvallend van de vijf nummers, en het album begint hiermee bescheiden. De eerste minuten komen we door met een zich langzaam ontwikkelende drone, die niettemin een erg rijk geluid heeft, met veel subtiele effecten. Halverwege het nummer krijgen we meer variatie, met veel veranderingen in de structuur van het nummer, een zeer vage gemanipuleerde stem, en vergelijkbare dingen. Het tweede, kortere nummer is wat meer uitgesproken, met een duidelijk ritme en belletjes. Dit alles klinkt echter zeker niet droog; Encomiast mag dan misschien een hoop 'echte' instrumenten en geluiden gebruiken, alles klinkt behoorlijk buitengewoon en dat is een erg sterke kant van dit album.

Op naar het middelste nummer, dat ook het langst is. Obscure drones vermengen zich langzaam met diepe bellen, glitch-achtige effecten, vuursamples(?), snaarinstrumenten en een heleboel andere geluiden. Zeer rijk en duister! Aan het einde van het nummer horen we de spookachtige stem van een vrouw die een folknummer zingt. Dit gaat naadloos door tot en met het begin van "homespun dress", waar een zeer gedetailleerd en diep ritme wordt geïntroduceerd. Nummers als deze zullen fans van projecten als Halo Manash zeker niet teleurstellen. Het laatste nummer is ook geweldig, live opgenomen met een hele band, en gebruik makend van elektronica, fluit, gangsa (Balinese metallofoon) en pianosnaren. Een duister nummer dat klinkt als niets wat ik al eerder heb gehoord en een prachtige manier om een sterk album als dit te eindigen.

Dit is geen album dat me bij de eerste luisterbeurt meteen al fascineerde, maar naarmate de tijd verstreek, is het enorm gegroeid. Ik heb nog geen eerder werk van Hagen gehoord, maar als het ook maar een beetje hier op lijkt, is het zeker de moeite waard om op te zoeken. In ieder geval is Transit Bed een album met een zeer rijk geluid en gevariëerde composities, dat het zelfs voor elkaar krijgt om origineel te klinken tussen de overvloed aan ambientprojecten. Kortom, iedereen met een aandachtsspan die langer duurt dan de laatste pophit en een interesse in duistere electro-akoestische muziek zou dit album aan moeten schaffen.

O.S.