nederlands
englishAlle inhoud is © 2006-2009, Evening of Light.
Dhul-Qarnayn is een Arabisch begrip uit de Koran dat "Hij van de Twee Horens" betekent, een term die naar men aanneemt verwijst naar Alexander de Grote. [wiki] Voor de uit Bahrein afkomstige muzikant Learza is het echter de naam van zijn muzikale project, dat hij voorstelt als een "blood and soulpact between Satan and he". Het project wordt, niet geheel verrassend, normaal geschaard onder de black metal, maar deze plaat is juist een rituele ambient-EP, waarin (Westerse) post-industrial wordt vermengd met esthetiek en invloeden uit het Midden-Oosten.
Het nummer begint met duistere ambientgolven en samples van Aleister Crowley, afkomstig van de welbekende opnames op wasrollen. Met name de opname van "The Pentagram" heb ik al vaker gehoord, dus het gebruik ervan hier is niet bepaald origineel te noemen. Om die reden is het begin van deze EP niet bijzonder indrukwekkend. Hierna komt echter een mooi stuk Arabische folk met vrouwelijk koorgezang, snaarinstrumenten en zware percussie. Door het begin van het album heb ik twijfel ik ergens of dit stuk niet misschien ook gesampled is, maar ik geef Dhul-Qarnayn hier maar het voordeel van de twijfel, en ga er vanuit dat hij wat leuke folkmuzikanten heeft weten te strikken voor dit gedeelte. Hoe dan ook klinkt het beheksend en ritueel, en het is zeker het beste stuk op deze plaat.
Hierna keert het nummer terug naar dark ambient zoals in het begin, een combinatie van donkere synthgolven met samples van regen en donder, en andere subtiele geluiden. Ook komen we weer wat samples van Crowley tegen (denk ik), een kort stuk met een Indiase folkopname, en dan weer meer ambient, ditmaal met wat diepere beats. Dit duurt een tijd voort, tot het einde van het nummer.
Alles in acht genomen laat deze plaat me met gemengde gevoelens achter. Het bevat een mix van originele en interessante elementen, maar ook wat al te standaard dingen, en de manier waarop dit alles wordt gecombineerd lijkt wat willekeurig, zonder sterke compositie. Aan de andere kant heeft Jilwah best een aardige sfeer, en het zou interessant zijn om te zien waar deze artiest in de toekomst mee komt aanzetten. Tot die tijd is dit echter alleen interessant als je wilt zien hoe post-industriële muziek zich verspreidt buiten de Westerse wereld.
O.S.
Het nummer begint met duistere ambientgolven en samples van Aleister Crowley, afkomstig van de welbekende opnames op wasrollen. Met name de opname van "The Pentagram" heb ik al vaker gehoord, dus het gebruik ervan hier is niet bepaald origineel te noemen. Om die reden is het begin van deze EP niet bijzonder indrukwekkend. Hierna komt echter een mooi stuk Arabische folk met vrouwelijk koorgezang, snaarinstrumenten en zware percussie. Door het begin van het album heb ik twijfel ik ergens of dit stuk niet misschien ook gesampled is, maar ik geef Dhul-Qarnayn hier maar het voordeel van de twijfel, en ga er vanuit dat hij wat leuke folkmuzikanten heeft weten te strikken voor dit gedeelte. Hoe dan ook klinkt het beheksend en ritueel, en het is zeker het beste stuk op deze plaat.
Hierna keert het nummer terug naar dark ambient zoals in het begin, een combinatie van donkere synthgolven met samples van regen en donder, en andere subtiele geluiden. Ook komen we weer wat samples van Crowley tegen (denk ik), een kort stuk met een Indiase folkopname, en dan weer meer ambient, ditmaal met wat diepere beats. Dit duurt een tijd voort, tot het einde van het nummer.
Alles in acht genomen laat deze plaat me met gemengde gevoelens achter. Het bevat een mix van originele en interessante elementen, maar ook wat al te standaard dingen, en de manier waarop dit alles wordt gecombineerd lijkt wat willekeurig, zonder sterke compositie. Aan de andere kant heeft Jilwah best een aardige sfeer, en het zou interessant zijn om te zien waar deze artiest in de toekomst mee komt aanzetten. Tot die tijd is dit echter alleen interessant als je wilt zien hoe post-industriële muziek zich verspreidt buiten de Westerse wereld.
O.S.