nederlands
englishAlle inhoud is © 2006-2009, Evening of Light.
Na geruchten dat Death in June er mee was gestopt, is hier nu toch The Rule of Thirds. Na een lange tijd geduldig wachten, worden we eindelijk weer getrakteerd op een vers album vol nieuwe nummers. Het album is in CD-vorm verschenen, in 2 x 10" picturedisc en 2 x 10" zwart vinyl; aangezien ik alleen de laatste versie bezit, zal ik deze bespreken. De LP-uitgave ziet er fraai uit, het is een gatefold met titels en logo in reliëf erin gedrukt (vooral dat reliëf is erg subtiel en bijzonder mooi) en twee lekkere, dikke, zwarte vinylplaten erin. Bovendien zit er ook nog een grote poster bij, met Douglas P. (nou ja, dat neem ik tenminste aan; hij draagt een masker) aan de ene kant en de songteksten aan de andere kant.
Daarbij kan ik zeggen dat Death in June-fans dit album gerust kunnen aanschaffen. We horen de vertrouwde singer-songwriterstijl: de introverte stem van Douglas P., begeleidt door akoestische gitaar en verschillende effecten. De nummers wijken onderling niet heel veel af, maar ik wil nog wel even een paar uitschieters noemen. "Jesus, Junk and the Jurisdiction" ligt goed in het gehoor, met een pakkend refrein, hetzelfde geldt voor "Last Europa Kiss", het titelnummer, "Truly Be" en "Takeyya", naar ik aanneem een verwijzing naar het religieuze recht dat moslims hebben om hun geloof of religieuze ideeën te verbergen en ontkennen als ze ernstig worden bedreigd of vervolgd - alhoewel dit niet heel duidelijk verder in het nummer naar voren komt, de teksten van de heer P. zijn nog steeds erg symbolisch en cryptisch.
Ondanks deze positieve punten, blijft er bij mij toch iets knagen als ik naar dit album luister. Het ligt allemaal aangenaam in het gehoor en er zijn -zoals gezegd- zeker een aantal uitschieters, maar het blijft bij mij toch niet echt hangen na het luisteren. Er is te weinig wat de nummers van elkaar onderscheidt, het lijkt alsof Douglas wel erg op safe speelt hier. Er had wat mij betreft wel wat meer variatie mogen zijn en wat meer experiment. Als ik het album vergelijk met mijn persoonlijke Death in June-toppers (Nada!, Brown Book, But What Ends When the Symbols Shatter en Rose Clouds of Holocaust), kan het daar helaas niet aan tippen. Op zichzelf gezien is dit echter wel gewoon een goed album en zeker het beluisteren en aanschaffen waard.
D.M.K.
Daarbij kan ik zeggen dat Death in June-fans dit album gerust kunnen aanschaffen. We horen de vertrouwde singer-songwriterstijl: de introverte stem van Douglas P., begeleidt door akoestische gitaar en verschillende effecten. De nummers wijken onderling niet heel veel af, maar ik wil nog wel even een paar uitschieters noemen. "Jesus, Junk and the Jurisdiction" ligt goed in het gehoor, met een pakkend refrein, hetzelfde geldt voor "Last Europa Kiss", het titelnummer, "Truly Be" en "Takeyya", naar ik aanneem een verwijzing naar het religieuze recht dat moslims hebben om hun geloof of religieuze ideeën te verbergen en ontkennen als ze ernstig worden bedreigd of vervolgd - alhoewel dit niet heel duidelijk verder in het nummer naar voren komt, de teksten van de heer P. zijn nog steeds erg symbolisch en cryptisch.
Ondanks deze positieve punten, blijft er bij mij toch iets knagen als ik naar dit album luister. Het ligt allemaal aangenaam in het gehoor en er zijn -zoals gezegd- zeker een aantal uitschieters, maar het blijft bij mij toch niet echt hangen na het luisteren. Er is te weinig wat de nummers van elkaar onderscheidt, het lijkt alsof Douglas wel erg op safe speelt hier. Er had wat mij betreft wel wat meer variatie mogen zijn en wat meer experiment. Als ik het album vergelijk met mijn persoonlijke Death in June-toppers (Nada!, Brown Book, But What Ends When the Symbols Shatter en Rose Clouds of Holocaust), kan het daar helaas niet aan tippen. Op zichzelf gezien is dit echter wel gewoon een goed album en zeker het beluisteren en aanschaffen waard.
D.M.K.