The Final Hour is een live-album van het Duitse neo-folkproject Darkwood. Het bevat nummers van drie verschillende shows, die door elkaar op het album staan. De nummers zijn afkomstig van In the Fields, Heimat & Jugend, Flammende Welt en het bevat ook een paar nieuwere nummers, die later in studio-versie zijn verschenen op Weltenwende. Echte fans zullen deze nummers natuurlijk al kennen, maar het leuke aan dit album is dat alle nummers hier in een andere versie op staan, met andere instrumentatie, waarbij vooral de viool een prominente rol heeft gekregen. Ook de geluidskwaliteit van de opnamen is erg goed. Je hoort aan de nummers helemaal niet dat ze uit drie verschillende shows komen, wat zorgt voor een album dat klinkt als een geheel.

De meeste nummers op dit album zijn folknummers, wat ik ergens ook mooi vind passen in een live-setting, maar ook de industrialkant wordt niet vergeten en komt terug in het stoere, instrumentele "Blancs Moussis" en het dreigende "Night". The Final Hour heeft ook een erg intieme sfeer, met name door de sobere instrumentatie (zang, percussie, akoestische gitaar, viool en bas) en de viool die de muziek een warm geluid geeft. Alsof je op een koude herfstavond rond het kampvuur zit. Tegelijkertijd blijft het ook allemaal nog steeds vrij somber en duister. Ik zal een aantal nummers eruit lichten die deze sfeer goed weergeven. "Im Norden" is net zo sober gebleven als op de albumversie, met alleen gitaar, bas, chimes en natuurlijk de zang van Henryk, maar weet ook live zeker te bekoren. "Lied der Kämpfer" en "Der Falken Flug" zijn allebei zeer rustige, ingetogen nummers, maar krijgen door de viool toch wat meer warmte, het zijn nummers als deze die het album zoveel sfeer geven. "Stiller Bund" vind ik hier erg mooi, met name door de viool die in de latere studio-versie (op Weltenwende) vervangen is door fluit, en het nummer meteen een hele andere stemming geeft. Dit geldt zeker ook voor "At the Stake", dat veel wint door de toevoeging van de viool. Het enige minpuntje aan dit album is dat hij eigenlijk zo weer voorbij is.

The Final Hour is door de aparte sfeer en andere instrumentatie zeker de moeite waard voor de mensen die de studio-albums van Darkwood al kennen. Ook voor mensen die de band nog niet kennen en van sombere neo-folk met (op dit album) een grote rol voor gitaar, zang en viool zouden dit album zeker eens moeten beluisteren. Ik hoop dat Darkwood binnenkort ons land aan zal doen, zodat ik ze ook live kan zien, het lijkt me zeker de moeite waard.

D.M.K.