From Wasteland Mausoleums is de tweede samenwerking tussen het Finse Cloama en het eveneens Finse Blutleuchte. Ik heb hun eerste samenwerking helaas nog niet gehoord, maar dit album heeft er in ieder geval bij mij voor gezorgd dat ik zeker nieuwsgierig ben geworden!

Op From Wasteland Mausoleums horen we een zeer goede samensmelting van verschillende stijlen, met name dark-ambient, drone, noise, industrial en geluidsexperimentatie. Er zijn zeer veel effecten gebruikt en zo te horen ook allerlei instrumenten (vooral veel elektrische gitaar), wat zorgt voor een erg rijk geluid. Soms worden er ook teksten voorgedragen. De sfeer is zeer duister en drukkend, soms agressief, soms kil en leeg. Ik zal een aantal voorbeelden geven om je een idee te geven van de verschillende geluiden.

Het album begint met "Blackbird's Den", een van mijn persoonlijke favorieten: een gitzwart ambient nummer met een geweldige sfeer. We horen een vage echoënde stem die een duister gedicht reciteert, zijn tekst wordt geaccentueerd door trommels en op de achtergrond horen we rustige golvende geluiden. Er volgt een rustige overgang naar de rest van het album met "The Tower Covered in Frozen Ectoplasma", ook een erg goed nummer met zich herhalende tonen op de achtergrond en verschillende effecten en geluiden. Een behoorlijk experimenteel nummer is "Bow of Insanity", we horen hier vervormde stemmen, fluit(?), ritmische accenten en een zwaar drone-achtig geluid dat de stiltes doorbreekt. "The Voice and the Serf" is een heftig en chaotisch noise-nummer, met repetitieve storing, vervormde schreeuwende stemmen, vervormde gitaren en andere effecten. Dit wordt opgevolgd door het eveneens noisy en heftige "Archean Quartzite Hammer", dat ik persoonlijk nog beter vindt, door de snellere ritmische noise. "Sepulchral Starlight" is ook een interessant en afwisselend nummer, dat begint met repetitieve noise en dan overgaat op een soort pianomelodie met allerlei effecten en distortion en daaroverheen weer die vage stem. In een tussenstuk horen we weer de noise van het begin, met gitaren erbij en dit wordt weer afgewisseld door de piano. "Lord of the Equinoctial Fountain" zou niet misstaan op een (drone-)doomplaat, hier horen we een dikke muur van langzame, vervormde gitaren, met daaroverheen in de loop van het nummer een elektrische gitaarsolo. Je kan overigens hetzelfde zeggen van het volgende nummer, "Archaic Waters Enshrine the Seer".

Ook de andere nummers passen in deze sfeer en samen zorgen al deze nummers voor een zeer interessant album en een stijl waar ik graag meer van zou willen horen. Het artwork is trouwens ook de moeite waard, vooral de geweldige foto op de achterkant... Liefhebbers van bovengenoemde stijlen en bijvoorbeeld projecten als Halo Manash zouden dit album zeker in hun collectie moeten hebben.

D.M.K.