nederlands
englishAlle inhoud is © 2006-2009, Evening of Light.
Deze split-CD op het Portugese Terra Fria brengt ons nieuwe muziek van twee relatief onbekende namen in de neofolkscene. Het Amerikaanse duo Changes met een vrij korte verzameling heidens-geïnspireerde moderne folk, en de Engelse Andrew King met een wat langere selectie traditionele liederen in zijn eigenzinnige uitvoering.
Changes gaat al lang terug, aangezien de heren Tesluk en Taylor elkaar al sinds het einde van de jaren '60 kennen. Na een samenwerking van enkele jaren ging de band uit elkaar, tot de hereniging in 1994, na initiatief van Michael Moynihan, bij velen waarschijnlijk beter bekend als de man achter Blood Axis. We kunnen Tesluk en Taylor dus op een bepaalde manier beschouwen als de grootvaders van de neofolk. Met deze CD bewijzen ze dat ze ondanks de bovengemiddelde leeftijd goed mee kunnen komen met de artiesten van vandaag. Nummers als "Mahabharata of the Soul" en "Anthem to Freedom" dragen een militante toon uit die goed aansluit bij veel muziek van jongere bands, terwijl "Flame" en "Shenandoah" een wat zachtere kant van de band laat zien. De afsluiter "...And Finally" doet het meest denken aan het werk van Boyd Rice, aangezien het een lange speech betreft, die wordt ondersteund door een industrial-achtige achtergrond. De sfeer is, zoals gezegd, enigszins heidens-revolutionair, en dat zal bij velen goed in de smaak vallen, maar anderen, zoals mijzelf, minder aanspreken. Maar, muzikaal zit het allemaal goed in elkaar.
Wat anders is Andrew King. Deze Engelsman brengt sinds enkele jaren (naast een geslaagd ambacht als beeldend kunstenaar) traditionele liederen in zijn eigen uitvoering. Zijn stem is een duidelijk geval van "je moet er van houden" - ik houd er wel van, overigens - maar laat je niet meteen afschrikken! Op deze CD krijgen we meer dan 30 minuten van dit alles, en dat is zeker de moeite waard. "Two Brothers" is een tragische ballade over twee schooljongens, gezet tegen een minimalistische achtergrond van accordeon. Andrew's aggressieve toon sluit goed aan bij de hier aan daar snijdende tekst. "Dives and Lazarus" is wat meer ingetogen, met dit keer een orgel als achtergrond. "What is the Life of a Man" is volledig a capella, en een mooi voorbeeld van hoe eenvoudige volksliederen ook in deze moderne tijd nog kunnen raken, naast het overbrengen van aloude wijsheid. "Kommer I snart, I Husmænd" is een Deens lied, en Andrew verontschuldigt zich in het boekje voor zijn uitspraak van de taal, die lastig is voor niet-Denen. Wel, ik durf erom te wedden dat menig artiest het er vele malen slechter vanaf had gebracht. Het nummer zelf is een opzwepende aansporing tot een opstand van keuterboeren tegen hun landeigenaren. Maar het mooiste is tot het laatst bewaard. In "The Farmer's Toast" zit zoveel gevoel, zoveel prachtige ouderwetse bescheidenheid, je moet wel erg geconditioneerd zijn door deze kille tijden om daar niet door aangegrepen te worden. Dan neem ik de amateuristische instrumentatie maar wat graag voor lief!
Ondanks mindere punten bij beide artiesten, is deze CD sterk aan te raden voor neofolkfans, als je hem nog kunt bemachtigen. Gelimiteerd tot 500 stuks, en uitverkocht bij het label, maar als je snel bent nog te krijgen bij de vriendelijke mannen van Changes zelf - zie de website. Ook voor meer algemene fans van folk is dit album de moeite waard, alleen al vanwege de tweede helft, die niet te missen is voor iedereen die echte traditie een warm hart toedraagt.
O.S.
Changes gaat al lang terug, aangezien de heren Tesluk en Taylor elkaar al sinds het einde van de jaren '60 kennen. Na een samenwerking van enkele jaren ging de band uit elkaar, tot de hereniging in 1994, na initiatief van Michael Moynihan, bij velen waarschijnlijk beter bekend als de man achter Blood Axis. We kunnen Tesluk en Taylor dus op een bepaalde manier beschouwen als de grootvaders van de neofolk. Met deze CD bewijzen ze dat ze ondanks de bovengemiddelde leeftijd goed mee kunnen komen met de artiesten van vandaag. Nummers als "Mahabharata of the Soul" en "Anthem to Freedom" dragen een militante toon uit die goed aansluit bij veel muziek van jongere bands, terwijl "Flame" en "Shenandoah" een wat zachtere kant van de band laat zien. De afsluiter "...And Finally" doet het meest denken aan het werk van Boyd Rice, aangezien het een lange speech betreft, die wordt ondersteund door een industrial-achtige achtergrond. De sfeer is, zoals gezegd, enigszins heidens-revolutionair, en dat zal bij velen goed in de smaak vallen, maar anderen, zoals mijzelf, minder aanspreken. Maar, muzikaal zit het allemaal goed in elkaar.
Wat anders is Andrew King. Deze Engelsman brengt sinds enkele jaren (naast een geslaagd ambacht als beeldend kunstenaar) traditionele liederen in zijn eigen uitvoering. Zijn stem is een duidelijk geval van "je moet er van houden" - ik houd er wel van, overigens - maar laat je niet meteen afschrikken! Op deze CD krijgen we meer dan 30 minuten van dit alles, en dat is zeker de moeite waard. "Two Brothers" is een tragische ballade over twee schooljongens, gezet tegen een minimalistische achtergrond van accordeon. Andrew's aggressieve toon sluit goed aan bij de hier aan daar snijdende tekst. "Dives and Lazarus" is wat meer ingetogen, met dit keer een orgel als achtergrond. "What is the Life of a Man" is volledig a capella, en een mooi voorbeeld van hoe eenvoudige volksliederen ook in deze moderne tijd nog kunnen raken, naast het overbrengen van aloude wijsheid. "Kommer I snart, I Husmænd" is een Deens lied, en Andrew verontschuldigt zich in het boekje voor zijn uitspraak van de taal, die lastig is voor niet-Denen. Wel, ik durf erom te wedden dat menig artiest het er vele malen slechter vanaf had gebracht. Het nummer zelf is een opzwepende aansporing tot een opstand van keuterboeren tegen hun landeigenaren. Maar het mooiste is tot het laatst bewaard. In "The Farmer's Toast" zit zoveel gevoel, zoveel prachtige ouderwetse bescheidenheid, je moet wel erg geconditioneerd zijn door deze kille tijden om daar niet door aangegrepen te worden. Dan neem ik de amateuristische instrumentatie maar wat graag voor lief!
Ondanks mindere punten bij beide artiesten, is deze CD sterk aan te raden voor neofolkfans, als je hem nog kunt bemachtigen. Gelimiteerd tot 500 stuks, en uitverkocht bij het label, maar als je snel bent nog te krijgen bij de vriendelijke mannen van Changes zelf - zie de website. Ook voor meer algemene fans van folk is dit album de moeite waard, alleen al vanwege de tweede helft, die niet te missen is voor iedereen die echte traditie een warm hart toedraagt.
O.S.