Waar moeten we beginnen met dit album? Current 93 en zijn opperhoofd David Tibet zijn een unieke aanwezigheid in de alternatieve muziek-scene sinds de jaren '80. Oorspronkelijk zat de band meer in de experimentele industrial hoek, maar in het begin van de jaren '90 veranderde Current 93 zijn stijl en verwerkte steeds meer invloeden van (traditionele) folk in zijn muziek, waardoor Current 93 één van de belangrijkste artiesten binnen de neofolkbeweging is geworden. David Tibet heeft zich echter nooit geconformeerd aan een bepaald genre of scene en blijft nieuwe manieren vinden om zijn ongelooflijk rijke innerlijke wereld uit te drukken.

Het is de gewoonte voor Current 93 om samen te werken met andere artiesten, maar David heeft echt alles uit de kast getrokken voor dit album. De ondersteunende artiesten zijn onder andere Michael Cashmore (Nature and Organisation), Marc Almond (Soft Cell), Ben Chasny (Six Organs of Admittance), Antony (Antony & the Johnsons), Bonnie 'Prince' Billy, Shirley Collins, en nog vele anderen. Al deze invloeden zijn samengesmeed tot een uniek geheel, terwijl de nummers ieder hun eigen karakter behouden.

Dit album is gebaseerd op een droom van David Tibet, waarin zwarte schepen door de lucht vlogen in voorbereiding op de tweede komst van Christus. Dit thema is gecombineerd met het gedicht "Idumæa" van Charles Wesley, dat door negen verschillende artiesten is gezongen en geïterpreteerd. Alle thema's zijn prachtig uitgewerkt in de muziek (vooral geschreven door Cashmore en Chasny), in de teksten en in het volumineuze boek(je) met de "hallucinatory icons and paintings" die gemaakt zijn door de kleine Seth en Anna Cox-Dorée.

Het heeft eigenlijk geen zin om te proberen alle hoogtepunten van dit album op te sommmen, aangezien dit album je meesleept gedurende de gehele 75 minuten. Elke versie van "Idumæa" is erg goed uitgevoerd en verschilt ook enorm van de anderen, en ook de overige nummers zijn erg divers. Sommige nummers zijn erg ingetogen, zoals Baby Dee's en Pantaleimon's interpretaties van "Idumæa", en "Why Cæsar Is Burning Part II". Andere nummers zijn juist erg heftig en intens, zoals het titelnummer. Maar het gevoel dat het hele album door overheerst is dreigend, onheilspellend en apocalyptisch. Al de nummers vormen hierdoor een volmaakt muzikaal en conceptueel geheel.

Black Ships Ate The Sky is één van de beste Current 93-albums tot nu toe, en zeker ook één van de beste albums van 2006. Zeer aan te bevelen aan iedereen die van originele en intense alternatieve muziek houdt.

O.S. & D.M.K.