Rich Barlow, Jesse Petersen en Erik Wivinus zijn een muzikaal trio uit Minneapolis, Minnesota, die de handen ineen hebben geslagen voor een CD vol akoestische en geïmproviseerde liederen. Alle drie hebben ze ruime ervaring in muzikale en kunstprojecten, en dat is te merken in de eindkwaliteit van dit uitstekende debuutalbum. Alleen een demo CD-R is eerder uitgekomen, als ik het goed begrijp, en er is nog geen opvolger gekomen op het huidige album.

De muziek op The Transparent World is instrumenteel, grotendeels geïmproviseerd, geheel akoestisch en vrij experimenteel. Een breed assortiment aan instrumenten en speelstijlen is te horen, waaronder 6- en 12-snarige gitaren, mandoline, citer, percussie, piano, en exotische dingen als de 'rattletrap' en 'freeman's monostring'. The resultaat is een uitstekend album vol stemmige, sprekende akoestische muziek.

Op een bepaalde manier klinken veel stukken van dit album typisch 'Amerikaans', en op een positieve manier. Het openingsnummer "Buried Under Crows" maakt dit meteen duidelijk. De slide guitar geeft het nummer een muzikale kleur die voor een niet-Amerikaan als ik typisch is voor de wilde natuurlijke gebieden van de States. Dit lied zou zo recht van de prairie kunnen komen, alhoewel lang niet zo clichématig als het klinkt. Dit gevoel keert vaak terug op dit album, en ik stel me een muzikale reis voor over verlaten vlaktes, groezelige bayous, treindorpjes aan de frontier, enzovoort, maar dat alles op een diepere, andere manier dan de meeste culturele gemeenplaatsen. Barlow, Petersen and Wivinus geven niet alleen deze landschappen weer, maar ook de spookachtige en mythische lagen daarachter. Alhoewel de muzikale overeenkomsten niet altijd even groot zijn, zou je dit als een soort Amerikaanse tegenhanger kunnen beschouwen van wat Xenis Emputae Travelling Band voor Engeland is.

Deze interpretaties zijn natuurlijk zeer persoonlijk, en geven misschien niet goed weer wat anderen bij dergelijke muziek zouden voelen. Om wat dichter bij de eigenlijke geluidsfeiten te blijven: je kunt wel stellen dat dit tien originele, complexe en pakkende nummers zijn, soms kalm (maar dreigend), soms intenser, maar altijd sterk, dromerig en sprekend. Het album kan ook worden vergeleken met recentere projecten als A Broken Consort en The Juniper Meadows (hoewel muzikaal veel uitgebreider dan de laatstgenoemde), maar het het is ook voorganger ervan, wat dit een belangrijk album uit het begin van het decennium maakt. Het is jammer dat dit het tot nu toe is, en ik hoop dat er ooit een vervolgalbum komt. Tot die tijd is dit gewoon een heel goed album dat niemand mag missen die van freefolk of experimentele akoestische muziek houdt.

O.S.