Als het aankomt op het weergeven en overbrengen van gevoelens, dan slagen de Russen over het algemeen goed. En ze hebben bovendien al meerdere malen bewezen dat ze ook weten waar ze mee bezig zijn als het om duistere folkmuziek gaat. Van alle bands die me te binnen schieten, is er geen een die me heeft teleurgesteld. En nu is het aan Blood & Sand om de wereld te laten zien wat ze in hun mars hebben.
Voordat je dit schijfje in je CD-speler hebt gestopt, krijg je al allerlei indrukken. De cover-art is prachtig, net als de verpakking. Het lijkt op een boek met teksten en nog meer artwork in dezelfde stijl als de cover, gedrukt in zilver op een zwarte achtergrond. De teksten zijn de enige informatie die we krijgen, geen namen van muzikanten of info over de opnames of iets dergelijks.

Ook al zijn de meeste titels in het Engels, de teksten zijn allemaal in het Russisch. Ik ben hier zelf wel blij mee; ik geef er altijd de voorkeur aan als bands in hun eigen taal zingen, zelfs als dit betekent dat je de tekst dan niet begrijpt. Door de Engelse titels krijg je in ieder geval een beetje een idee waar de nummers over gaan. Het zou nog beter zijn als er Engelse vertalingen van de teksten in het boekje zouden staan. Het album opent met het enige nummer dat geen Engelse titel heeft, het titelnummer "Bardo". Je kan onmiddelijk horen dat dit een frisse wind is. Je hoort akkoorden op gitaar, klassieke viool en zachte keyboardgeluiden, die doen denken aan landgenoten Romowe Rikoito, maar deze muziek is niet zo tragisch. Dit danken we aan de zanger wiens stem balanceert tussen verslagen en opgewekt. Verder horen we nog af en toe wat fluit en eenvoudige percussie.
Het volgende nummer "You Search" is langzamer met een meer romantische sfeer en het doet me denken aan Ashram's op gitaar gebaseerdde muziek. Het nummer hierna is nog langzamer, een instrumentaal stukje genaamd "Uprise". De Romowe Rikoito invloeden zijn ook hier duidelijk aanwezig.

Blood & Sand blijft ons mooie duistere folk aanleveren en de nummers worden sterker naarmate het album vordert. Behalve de bands die ik al heb genoemd, horen we hier en daar ook invloeden terug van Duitse bands als Sonne Hagal en Forseti, maar de persoonlijke stijl van de band blijft behouden. De instrumentatie blijft hetzelfde, met een hoofdrol voor gitaar en viool, maar bij het zesde nummer horen we ook een accordeon. Dit nummer is ook nog op andere manier interessant... in eerdere nummers hoorden we een vrouw de koorzang verzorgen, maar in dit nummer zingt ze een duet met de zanger. Erg mooi.

Bij "Collapse" neemt het album een uitstapje in de richting van de neoklassieke muziek. Violen, drums, een laag van sfeervolle keyboards en nog wat vreemde samples die klinken als het gelach van kinderen. Combineer dit met wat Russische angst en je hebt ene prachtig, sfeervol stukje muziek dat ons direct naar aan van mijn persoonlijke favorieten op dit album brengt. Het lijkt erop dat "Ideal" veel meer inspiratie uit de Duitse scene heeft gehaald dan de andere nummers. De violen klinken meer folkachtig dan klassiek en de drums zijn prominenter aanwezig in dit nummer. Wat volgt is een instrumentele outro met een langzame pianomelodie die over een delicate gitaar heen klinkt, dit alles ondersteund door het gehuil van een eenzame viool. Er is ook nog een bonusnummer, een alternatieve versie van het tweede nummer, dit maal met vogels, oceaan-samples en vrouwelijke zang.

Ik kan goed begrijpen dat als je deze recensie leest, je vast denkt: "Aha, alweer een neofolk album. Ik heb dit al een miljoen keer eerder gehoord." Maar ik moet zeggen dat Blood & Sand speciaal is, ze vallen nu al op met hun eigen geluid in de wereld van de duistere folk. Wat dit tot een succes maakt, zijn de prachtige melodieën en de professioneel gespeelde strijkers. Er zijn natuurlijk altijd dingen die beter hadden gekund, maar dit is niettemin een van de meer veelbelovende debuten van dit jaar. Het zou jammer zijn als Blood & Sand nooit de kans kan krijgen om dit te verbeteren, want het gerucht gaat dat ze nu al weer uit elkaar zijn. Als dat zo is, vermoed ik dat Bardo een toekomstig cult-verzameljuweeltje zal worden.

CME