nederlands
englishAlle inhoud is © 2006-2009, Evening of Light.
"Make love, make war"
Wanhoop is het overheersende gevoel wanneer de klanken van het eerste album van Blood Axis uit de luidsprekers sijpelen. Dit is een plaat over genadeloosheid, haat en corrumperende macht, zoals vrijwel alle muziek van Blood Axis. Het is uitdagend, niet omdat het luid of bijtend is, maar omdat het onaflatend misantropisch is, en op geen enkel punt hoop geeft op menselijke verlossing. Helden baden in het bloed, de rechtvaardigen worden levend verbrand, drank verrot de zielen van goede lieden, en Donar lacht hol vanaf zijn kille troon, omdat oorlog en haat de wereld altijd zullen overheersen. En dat vindt Blood Axis misschien ook wel best.
Dit was een belangrijke plaat voor mij tijdens mijn evolutie als muziekliefhebber en creatieveling in zijn algemeenheid, omdat hij mij dwong om de artistieke waarde van toeëigening te herwaarderen. Grote delen van deze plaat zijn, bij gebrek aan een betere term, onorigineel. Twee teksten, twee stemmen, twee samples, van A Clockwork Orange tot Ezra Pound. Deze zijn gecombineerd met dark ambient-sferen, lange, simplistische keyboardcomposities die enigszins op de laatste twee Burzum-albums lijken, en misschien meer verrassend, wat relatief conventionele rockarrangementen met gitaar en drums. Samen vormt dit een donkere brij van geluid die erg sterk en pakkend is. Moynihan heeft het muzikale equivalent van een collage gemaakt, door enkele elementen uit de culturele wirwar te trekken, en ze samen te voegen tot iets dat niet per se méér is dan de som der delen, maar wel anders.
Zoals de meeste artiesten die zich in de hoek begeven waar goede kunst en extreme politiek van allerlei soort op elkaar botsen, laat Blood Axis nooit zijn masker van dubbelzinnigheid vallen. We worden gedwongen om de muziek te nemen zoals hij is, en hem te waarderen naar wat hij is, en dat is gewoon heel goed. Misschien niet het toppunt van originaliteit (Laibach en NON hebben dit punt ook al eens gepasseerd) maar toch goed. Het wisselt tussen de krachtige bombast van nummers als "Reign I Forever" en "Storm of Steel", en de wat meer ingetogen contemplatieve stukken als het briljante titelnummer, "The Gospel of Inhumanity", dat een lange sample uit The Wicker Man mengt met een fantastisch keyboardstuk, waardoor het een definitieve veroordeling van de hele mensheid wordt, zonder dat het met elkaar vloekt. Qua sfeer komt hier weinig in de buurt: dit is krakende rupsbanden, heksen op de brandstapel, ijlende gekken, donderende kanonnen, huilende kinderen, de hel zelf die opent en de wereld verzwelgt. Krachtig spul dat je aan het denken zet.
Blood Axis waren, en zijn nog steeds, een enigszins ondergewaardeerde band in een van de minst populaire genres. Waarschijnlijk is de helft van alle aandacht alleen al te danken aan het feit dat Moynhian een van de schrijvers was van dat beruchte stuk black metal-journalistiek Lords of Chaos. Ze verdienen een stuk meer, vanwege dit album alleen al, maar ook enkele andere klassiekers, al zijn ze soms wat inconsistent qua kwaliteit. Voor fans van de bovengenoemde voorgangers, en van vroege Current 93 en Death in June, Throbbing Gristle, Whitehouse en meer van dat spul, maar waarschijnlijk ook een goed bruggetje uit de industrial-hoek voor de avontuurlijk aangelegde fans van artiesten als :wumpscut: en vroege Skinny Puppy. Geen eclipskwaliteit, maar toch sterk aanbevolen.
Quietus
Wanhoop is het overheersende gevoel wanneer de klanken van het eerste album van Blood Axis uit de luidsprekers sijpelen. Dit is een plaat over genadeloosheid, haat en corrumperende macht, zoals vrijwel alle muziek van Blood Axis. Het is uitdagend, niet omdat het luid of bijtend is, maar omdat het onaflatend misantropisch is, en op geen enkel punt hoop geeft op menselijke verlossing. Helden baden in het bloed, de rechtvaardigen worden levend verbrand, drank verrot de zielen van goede lieden, en Donar lacht hol vanaf zijn kille troon, omdat oorlog en haat de wereld altijd zullen overheersen. En dat vindt Blood Axis misschien ook wel best.
Dit was een belangrijke plaat voor mij tijdens mijn evolutie als muziekliefhebber en creatieveling in zijn algemeenheid, omdat hij mij dwong om de artistieke waarde van toeëigening te herwaarderen. Grote delen van deze plaat zijn, bij gebrek aan een betere term, onorigineel. Twee teksten, twee stemmen, twee samples, van A Clockwork Orange tot Ezra Pound. Deze zijn gecombineerd met dark ambient-sferen, lange, simplistische keyboardcomposities die enigszins op de laatste twee Burzum-albums lijken, en misschien meer verrassend, wat relatief conventionele rockarrangementen met gitaar en drums. Samen vormt dit een donkere brij van geluid die erg sterk en pakkend is. Moynihan heeft het muzikale equivalent van een collage gemaakt, door enkele elementen uit de culturele wirwar te trekken, en ze samen te voegen tot iets dat niet per se méér is dan de som der delen, maar wel anders.
Zoals de meeste artiesten die zich in de hoek begeven waar goede kunst en extreme politiek van allerlei soort op elkaar botsen, laat Blood Axis nooit zijn masker van dubbelzinnigheid vallen. We worden gedwongen om de muziek te nemen zoals hij is, en hem te waarderen naar wat hij is, en dat is gewoon heel goed. Misschien niet het toppunt van originaliteit (Laibach en NON hebben dit punt ook al eens gepasseerd) maar toch goed. Het wisselt tussen de krachtige bombast van nummers als "Reign I Forever" en "Storm of Steel", en de wat meer ingetogen contemplatieve stukken als het briljante titelnummer, "The Gospel of Inhumanity", dat een lange sample uit The Wicker Man mengt met een fantastisch keyboardstuk, waardoor het een definitieve veroordeling van de hele mensheid wordt, zonder dat het met elkaar vloekt. Qua sfeer komt hier weinig in de buurt: dit is krakende rupsbanden, heksen op de brandstapel, ijlende gekken, donderende kanonnen, huilende kinderen, de hel zelf die opent en de wereld verzwelgt. Krachtig spul dat je aan het denken zet.
Blood Axis waren, en zijn nog steeds, een enigszins ondergewaardeerde band in een van de minst populaire genres. Waarschijnlijk is de helft van alle aandacht alleen al te danken aan het feit dat Moynhian een van de schrijvers was van dat beruchte stuk black metal-journalistiek Lords of Chaos. Ze verdienen een stuk meer, vanwege dit album alleen al, maar ook enkele andere klassiekers, al zijn ze soms wat inconsistent qua kwaliteit. Voor fans van de bovengenoemde voorgangers, en van vroege Current 93 en Death in June, Throbbing Gristle, Whitehouse en meer van dat spul, maar waarschijnlijk ook een goed bruggetje uit de industrial-hoek voor de avontuurlijk aangelegde fans van artiesten als :wumpscut: en vroege Skinny Puppy. Geen eclipskwaliteit, maar toch sterk aanbevolen.
Quietus