nederlands
englishAlle inhoud is © 2006-2009, Evening of Light.
Black Happy Day is een samenwerking van Tara VanFlower (Lycia) en Timothy Renner (Stone Breath), en als je deze twee artiesten kent, heb je al een aardig idee van hoe een combinatie zou klinken. In the Garden of Ghostflowers is een eigenaardige en originele mengeling van traditionele liederen (in wyrdfolk-stijl), koude darkwave, en verdere experimenten. Kortom, niet alledaags, maar Tara en Timothy zorgen toch dat het werkt.
Met "The Leaves of Life" begint het album aan de hand van twee contrasterende stemmen die samen zingen: De donkere, lage stem van Timothy en de hoge, heldere van Tara - allebei met galm en delay. Dergelijke stemeffecten vinden we vaak terug op het album, wat de spookachtige sfeer die toch al om deze muziek hangt versterkt. Het titelnummer introduceert de banjo, die de achtergrond vormt voor Tara's stem, die nu de hogere tonen raakt. Het derde nummer is echter alweer anders. "Whore" is een duister en kaal ambientnummer, waar Tara's gemanipuleerde stem in de buurt komt van de stijl van iemand als Jarboe. Erg duister en sfeervol. Deze wisseling van stijlen zet zich gedurende het hele album voort, wat voor veel variatie zorgt.
Ik zal niet ieder nummer ontleden, maar sommigen verdienen het om genoemd te worden. Het traditionele "Edward" brengt de stijlen van de eerste twee nummers samen tot een wyrdfolk-duet met wat vreemde effecten onder oppervlakte. "How many hours 'til the Spider's work is done?" is een van m'n favoriete nummers op het album, een lang meditatief stuk met indrukwekkende zang (die me wederom aan Swans doet denken), sitar, en een donkere baslaag. De laatste twee nummers sluiten het album op een opgewektere toon af. "Hand in Hand" is een lief duetje, en "Be Thou My Vision" is een hoopvol devotioneel lied.
In the Garden of Ghostflowers is een erg origineel en gevariëerd album. Ik kan niet precies uitleggen waarom, maar ik vind het album toch niet zo goed als ik had verwacht, gebaseerd op de mix van geluiden en elementen. Niettemin is dit gewoon goed, en iedereen die op zoek is naar een originele kijk op moderne en traditionele liederen, met een beetje darkwave en duistere sfeer erbij, die zal hier zeker aan zijn of haar trekken komen.
O.S.
Met "The Leaves of Life" begint het album aan de hand van twee contrasterende stemmen die samen zingen: De donkere, lage stem van Timothy en de hoge, heldere van Tara - allebei met galm en delay. Dergelijke stemeffecten vinden we vaak terug op het album, wat de spookachtige sfeer die toch al om deze muziek hangt versterkt. Het titelnummer introduceert de banjo, die de achtergrond vormt voor Tara's stem, die nu de hogere tonen raakt. Het derde nummer is echter alweer anders. "Whore" is een duister en kaal ambientnummer, waar Tara's gemanipuleerde stem in de buurt komt van de stijl van iemand als Jarboe. Erg duister en sfeervol. Deze wisseling van stijlen zet zich gedurende het hele album voort, wat voor veel variatie zorgt.
Ik zal niet ieder nummer ontleden, maar sommigen verdienen het om genoemd te worden. Het traditionele "Edward" brengt de stijlen van de eerste twee nummers samen tot een wyrdfolk-duet met wat vreemde effecten onder oppervlakte. "How many hours 'til the Spider's work is done?" is een van m'n favoriete nummers op het album, een lang meditatief stuk met indrukwekkende zang (die me wederom aan Swans doet denken), sitar, en een donkere baslaag. De laatste twee nummers sluiten het album op een opgewektere toon af. "Hand in Hand" is een lief duetje, en "Be Thou My Vision" is een hoopvol devotioneel lied.
In the Garden of Ghostflowers is een erg origineel en gevariëerd album. Ik kan niet precies uitleggen waarom, maar ik vind het album toch niet zo goed als ik had verwacht, gebaseerd op de mix van geluiden en elementen. Niettemin is dit gewoon goed, en iedereen die op zoek is naar een originele kijk op moderne en traditionele liederen, met een beetje darkwave en duistere sfeer erbij, die zal hier zeker aan zijn of haar trekken komen.
O.S.