nederlands
englishAlle inhoud is © 2006-2009, Evening of Light.
To a Child Dancing in the Wind is een samenwerking tussen de zanger Martyn Bates (Eyeless in Gaza, Twelve Thousand Days) en de Duitse ambient-pioniers Troum (hiervoor deel van Maeror Tri). Deze nummers zijn ontstaan in een jarenlang proces van het heen en weer sturen van opnames en het bewerken daarvan. Deze poging heeft zijn vruchten afgeworpen, dit is namelijk een geweldig mini-album dat zowel liefhebbers van zwevende dark ambient als Martyns unieke stem zal boeien.
Dit is niet de eerste keer dat Bates heeft samengewerkt met een ambient-artiest. Sommigen zullen zich de Murder Ballads albums (Drift, Passages, en Incest Songs) herinneren die Bates samen met Mick Harris (Lull) opnam in het midden van de jaren '90. Dit album is enigszins anders. De Murder Ballads waren een combinatie van extreem minimalistische soundscapes en Martyn's spookachtige interpretaties van traditionele liederen. To a Child Dancing in the Wind is op een bepaalde manier warmer en directer, met echter nog steeds een duistere sfeer. De soundscapes (gebaseerd op verschillende instrumenten, zoals accordeon, bas en balalaika) en zang lijken meer in harmonie met elkaar, en ondersteunen elkaar ook, waardoor een prachtig geheel ontstaat.
Het album is gebaseerd op vijf gedichten van W.B. Yeats, gebracht door Bates' gebruikelijke emotionele zang die onmiddelijk herkenbaar is. De opener "Mad As The Mist And Snow #2" is een van de beste nummers, met een sterke opbouw van uitstekende drones gebaseerd op accordeon. Maar het nummer wordt gedragen door Martyn's zang en de subtiele achtergrondzang van Troum. "The Arrow" is een korter nummer, met een duister effect op de zang. "The Magi", een nummer dat eigenlijk gebaseerd is op een gedicht, is geheel instrumenteel en heeft een griezelige sfeer. Het nummer wordt gedomineerd door Martyn's harmonica-solo. "I Made My Song" is volledig a capella, met alleen wat lichte effecten op de zang. Dan volgt het absolute hoogtepunt: het titelnummer. "To A Child Dancing In The Wind" laat de perfecte synthese zien van rijke geluidswerken, zang en achtergrondzang. Het gedicht is ook prachtig, wat dit nummer tot een adembenemende ervaring maakt. Het album eindigt met een instrumentele reprise van het eerste nummer, met Martyn die hier niet zingt, maar harmonica speelt.
Voor mij is dit meteen een klassieker en ik raad hem sterk aan. Het enige wat ik nog kan zeggen is: "more, please..."
O.S.
Dit is niet de eerste keer dat Bates heeft samengewerkt met een ambient-artiest. Sommigen zullen zich de Murder Ballads albums (Drift, Passages, en Incest Songs) herinneren die Bates samen met Mick Harris (Lull) opnam in het midden van de jaren '90. Dit album is enigszins anders. De Murder Ballads waren een combinatie van extreem minimalistische soundscapes en Martyn's spookachtige interpretaties van traditionele liederen. To a Child Dancing in the Wind is op een bepaalde manier warmer en directer, met echter nog steeds een duistere sfeer. De soundscapes (gebaseerd op verschillende instrumenten, zoals accordeon, bas en balalaika) en zang lijken meer in harmonie met elkaar, en ondersteunen elkaar ook, waardoor een prachtig geheel ontstaat.
Het album is gebaseerd op vijf gedichten van W.B. Yeats, gebracht door Bates' gebruikelijke emotionele zang die onmiddelijk herkenbaar is. De opener "Mad As The Mist And Snow #2" is een van de beste nummers, met een sterke opbouw van uitstekende drones gebaseerd op accordeon. Maar het nummer wordt gedragen door Martyn's zang en de subtiele achtergrondzang van Troum. "The Arrow" is een korter nummer, met een duister effect op de zang. "The Magi", een nummer dat eigenlijk gebaseerd is op een gedicht, is geheel instrumenteel en heeft een griezelige sfeer. Het nummer wordt gedomineerd door Martyn's harmonica-solo. "I Made My Song" is volledig a capella, met alleen wat lichte effecten op de zang. Dan volgt het absolute hoogtepunt: het titelnummer. "To A Child Dancing In The Wind" laat de perfecte synthese zien van rijke geluidswerken, zang en achtergrondzang. Het gedicht is ook prachtig, wat dit nummer tot een adembenemende ervaring maakt. Het album eindigt met een instrumentele reprise van het eerste nummer, met Martyn die hier niet zingt, maar harmonica speelt.
Voor mij is dit meteen een klassieker en ik raad hem sterk aan. Het enige wat ik nog kan zeggen is: "more, please..."
O.S.