Een van de nieuwste uitgaven van het altijd in het oog springende Glass Throat Recordings is het soloproject van James Woodhead: At the Head of the Woods. We kennen James van de twee uitstekende albums van The Elemental Chrysalis, die hier al eerder zijn gerecenseerd. Als je die albums met het huidige vergelijkt merk je al snel dat James degene lijkt te zijn die verantwoordelijk is voor de wat meer psychedelische en spacy invloeden in de muziek van The Elemental Chrysalis, aangezien Secrets Beyond Time and Space juist die muzikale elementen voortbouwt, in de vorm van een muziekstuk in vier delen waarin ambient met gedeeltes progressieve rock wordt gecombineerd.

Deze vier lange stukken bewegen langs kalme gedeeltes met subtiele ambient golven en typische vloeiende gitaarmelodieën - die ook prominent aanwezig zijn op de albums van The Elemental Chrysalis. Soms, zoals in het midden van het eerste nummer, wordt de muziek aangevuld met minimale drums en chants. De nummers lopen naadloos in elkaar over, en het tweede deel begint met wat donder, regen en vogelgeluiden, en een nieuwe gitaarmelodie over de kalme golven waarmee het vorige stuk eindigde. Het tweede nummer introduceert ook de teksten van het album, door James gezongen met een hoge galmende stem, als wolken die door de avondhemel drijven. Het derde stuk voert het tempo wat op, met een zware strakke drumlijn en het volgende deel van de tekst, dit alles in een wat duisterder sfeer dan de eerste helft van het album. Het einde van het nummer wordt verfraaid met een strijkersmelodie die de gitaarlijn aanvult. Het laatste stuk bestaat uit twee delen. Het eerste is een prachtige, droeve ambientintro die overgaat in het laatste deel waar het slotstuk van de tekst wordt gezongen, begeleid door piano en gitaar.

Alles bij elkaar is Secrets Beyond Time and Space een indrukwekkend en sfeervol album met een krachtige stemming. Zoals veel nummers van The Elemental Chrysalis - en trouwens ook andere artiesten bij Glass Throat - leunt het soms nogal sterk op hypnotische herhaling. Op sommige momenten stoort dit me, en ik zweef een beetje heen en weer tussen momenten waarop ik denk dat het album ook best half zo lang had mogen zijn, en andere keren wanneer ik hem als geheel beluister, totaal gegrepen door de uitgestrekte klanken. Uiteindelijk vond ik dit album dus net wat minder interessant - want minder variatie - dan het werk dat Woodhead met Chet Scott doet in The Elemental Chrysalis. Toch is dit een uitstekende debuitplaat, zeker als je in een goede bui bent voor een spacy, maar ook duistere en diepgaande muzikale trip.

O.S.